ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΜΕ ΚΟΥΚΟΥΛΑ

Νέα παρέμβαση στη διεξαγωγή μιας δίκαιης δίκης κάνει η κυβέρνηση καταπατώντας θεμελιώδεις αρχές της νομικής επιστήμης και προσπαθώντας να κρύψει τους ανεπαρκείς δικαστές που διορίζει στη Σχολή Δικαστών με διαβλητές εξετάσεις και που δεν μπορούν πλέον κατά κοινή αποδοχή των δικηγόρων να διευθύνουν μια αποτελεσματική συνεδρίαση δικαστηρίου και να εκδώσουν ορθές αποφάσεις προκαλώντας προβλήματα στην κοινωνική ζωή.

Είναι πρωτοφανές φαινόμενο η δίκη των ιδιωτικών διαφορών να γίνεται χωρίς συζήτηση και χωρίς αντίκρουση νομικών επιχειρημάτων και αποδείξεων σε δημόσια συνεδρίαση δικαστηρίου με το πρόσχημα της ταχείας απονομής της δικαιοσύνης. Το επιστημονικό «λάθος» του πολιτικού και επιστημονικού νομικού κατεστημένου (κομματικοί δικαστές και καθηγητές νομικής) είναι ότι αντί να βρει τρόπους να αντικαταστήσει τους μάρτυρες από έγγραφα, για την απόδειξη της αλήθειας, επιτείνει το φαινόμενο της ψευδομαρτυρίας μην επιτρέποντας την απόδειξη της αναξιοπιστίας του μάρτυρα σε δημόσια συνεδρίαση, καθώς επιτρέπει πλέον οι μάρτυρες να υπογράφουν απλά μια κατάθεση και όχι να εξετάζονται από τον βαριεστημένο Δικαστή και τον αντίδικο που αγωνιά. Η ταχύτητα της απονομής της δικαιοσύνης δεν εξαρτάται από τη δημοσιότητα των συνεδριάσεων, αλλά από την ικανότητα του Δικαστή καθώς και από το σύστημα δικαίου που υπάρχει σε κάθε χώρα.

Οι δικαστές περιορίζονται χρονικά για την έκδοση αποφάσεων από μύριες διατάξεις όμως δεν τηρείται καμία χωρίς καμία κύρωση. Γιατί να τηρηθεί τώρα η έκδοση απόφασης εντός οχτώ μηνών;

Ο λαϊκιστής εισαγγελικός λειτουργός και υπουργός δικαιοσύνης που δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με το αστικό δίκαιο ακολουθώντας τις παραινέσεις των ανεπαρκών δικαστικών λειτουργών θέλει να περάσει διατάξεις, με τις οποίες στην ουσία ρίχνει το μπαλάκι στους δικηγόρους, που τάχα αυτοί ευθύνονται για την καθυστέρηση της απονομής της δικαιοσύνης με χρονοβόρες συνεδριάσεις και ανούσιες αγορεύσεις.

Η δημόσια συνεδρίαση έχει μεγαλύτερη σημασία σε δίκες με κοινωνικό και πολιτικό ενδιαφέρον (π.χ. εργατικά, πτωχεύσεις, τραπεζικά δάνεια, ασφαλιστικές εταιρείες, πλειστηριασμοί) που η κοινή γνώμη πρέπει να γνωρίζει με δικιά της αντίληψη τι ειπώθηκε και πώς ενέργησε ο δικαστής στη συνεδρίαση για να μπορεί να ελέγξει τη διαπλοκή οικονομικών συμφερόντων και κρατικής εξουσίας.

Από τον καθηγητή Μπέη διαβάζουμε ότι η δημοσιότητα των συνεδριάσεων εξυπηρετεί: την προστασία του ατόμου από μυστικές συνεδριάσεις, την αποτροπή αιφνιδιασμού από τις αποφάσεις, την ενίσχυση της κοινής εμπιστοσύνης ως προς την ορθή απονομή της δικαιοσύνης, την ενίσχυση του αισθήματος ευθύνης των δικαστών, την αποτροπή διάφορων πιέσεων κατά την απονομή της δικαιοσύνης. Ο καθηγητής Μπέης βασίζεται στη γερμανική και γαλλική νομική θεωρία και οπότε καταλαβαίνουμε όλοι ότι η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ δεν έχουν καμία σχέση πλέον με τα κεκτημένα του ευρωπαϊκού διαφωτισμού παρά μόνο με το νόμισμα ευρώ που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των επιχειρηματιών με κύριο μπροστάρη τη λαϊκιστική δεξιά της Γερμανίας.

Σύμφωνα με τη νομική επιστήμη η δημοσιότητα των συνεδριάσεων συντελεί στον έλεγχο του δικαστή από την κοινή γνώμη προς αποφυγή δικαστικών καταχρήσεων.

Μήπως με την κατάργηση της δημοσιότητας η βοναπαρτική συγκυβέρνηση επιδιώκει δικαστικές καταχρήσεις από τα «τυπάκια» που διορίζει στην Εθνική Σχολή Δικαστών καταστρώνοντας σιγά - σιγά ένα φονταμενταλιστικό καθεστώς που απαγορεύει την αμφισβήτηση και την κριτική; Μήπως οι δικαστές θα μπαίνουν και θα βγαίνουν μεσάνυχτα στα δικαστήρια μην έχοντας καμία επαφή με δικηγόρους και πολίτες; Μήπως οι δικαστές προσπαθούν να κρύψουν την εικόνα τους; Για ποιους λόγους;

15.11.2014

Γράφει ο Γιώργος Πάσογλου

Νομικά Ανάλατα http://nomika-analata.blogspot.com/2014/11/blog-post.html#ixzz3JF0xRdNC

https://www.facebook.com/groups/515819975096677

Follow us: @NomikaAnalata on Twitter

 Αντισυνταγματικός ο ΕΝΦΙΑ! 

Απόφαση 4003/14 της ολομέλειας του ΣτΕ. 

Με την απόφαση 4003/14, η ολομέλεια του ΣτΕ κρίνει ως αντισυνταγματική την επιβολή του ΕΝΦΙΑ. Το σημαντικό όμως ειναι οτι οτι το ΣτΕ μπήκε στην ουσία του θέματος και τεκμηρίωσε την αποφαση λέγοντας το αυτονόητο: Οι αντικειμενικές αξίες ειναι υψηλότερες απο τις εμπορικές. Τοσο απλά.
Δίνει μαλιστα προθεσμία 6 μηνών στον Χαρδούβελη να αναθεωρήσει την δομή.

Προς τον
Υπουργό Οικονομικών
κ. Γιάννη ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ

Αθήνα, 1 Νοεμβρίου 2013

Κύριε Υπουργέ,
Στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης, που αφορά το προσχέδιο νόμου περί «Ενιαίου Φόρου Ακινήτων» (εφεξής «ΕΝ.Φ.Α.»), εκθέτω τις απόψεις μου σχετικά με πτυχές αφενός ενδεχόμενης αντισυνταγματικότητας των διατάξεών του. Και, αφετέρου, ενδεχόμενης παραβίασης διατάξεων του ευρωπαϊκού δικαίου αλλά και του δικαίου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).
. Εκ προοιμίου διευκρινίζω ότι οι απόψεις μου αυτές ξεκινούν από την αφετηρία της απόφασης της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1972/2012. Δηλαδή της απόφασης που έκρινε και την συνταγματιοκότητα του «προγόνου» του «ΕΝ.Φ.Α.», ήτοι του «ΕΕΤΗΔΕ» (κατ’ άρθρο 53 του ν. 4021/2011).
Α. Υπενθυμίζω ότι στην ως άνω, εξαιρετικά κρίσιμη εν προκειμένω, απόφασή του το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε μόνο κατ’ οικονομία ως συνταγματικώς ανεκτές βασικές πτυχές του «ΕΕΤΗΔΕ». Με την έννοια ότι η συνταγματικότητα αυτή στηρίζεται, κατά βάση, στο ότι το «ΕΕΤΗΔΕ» θεσμοθετήθηκε ως έκτακτο μέτρο εντελώς περιορισμένης χρονικής διάρκειας, ήτοι για τα έτη 2011 και 2012. Συγκεκριμένα, κατά το σκεπτικό no 16 της προαναφερόμενης απόφασης ΣτΕ 1972/2012: «Περαιτέρω, το ΕΕΤΗΔΕ δεν αποτελεί, κατά τα ανωτέρω γενόμενα δεκτά (βλ. σκ.8), νέο πάγιο φόρο επί της ακίνητης περιουσίας, αλλά, όπως προκύπτει από τις επί μέρους ρυθμίσεις του άρθρου 53 του ν. 4021/2011 και την οικεία αιτιολογική έκθεση, έκτακτο μέτρο για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων για το έλλειμμα του 2011 και την επίτευξη των αντιστοίχων στόχων για το 2012. Συνεπώς και εξ αυτού του λόγου, ήτοι του εκτάκτου χαρακτήρος της επίδικης φορολογικής επιβαρύνσεως, ο νομοθέτης, ο οποίος πάντως, κατά τα εκτεθέντα στην προηγουμένη σκέψη, έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια κατά τον καθορισμό των διαφόρων μορφών φορολογικών επιβαρύνσεων, δεν ήταν υποχρεωμένος, θεσπίζοντας τον εν λόγω έκτακτο φόρο, να ακολουθήσει τις μορφές και τις αρχές που έχει χρησιμοποιήσει σε άλλες περιπτώσεις φορολογίας της ακίνητης περιουσίας».
Β. Εξ αντιδιαστολής, από την ίδια αυτή απόφαση συνάγεται σαφώς ότι ο «ΕΝ.Φ.Α.», ως φορολογική επιβάρυνση διαρκείας, πρέπει να υπακούει σ’ όλες εκείνες τις αρχές της φορολογίας, οι οποίες καθιερώνονται, δεσμευτικώς για το νομοθέτη, πρωτίστως από τις διατάξεις του άρθρου 78 του Συντάγματος.
. Υπό τα ως άνω δεδομένα αρκετές διατάξεις του προσχεδίου νόμου περί «ΕΝ.Φ.Α.» εμφανίζονται συνταγματικώς προβληματικές, ως μη συμβατές κυρίως με τις διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 1, 5, 17, 20 και 78 του Συντάγματος, καθώς και με τις διατάξεις του ευρωπαϊκού δικαίου και του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, όπως προκύπτει από τα εξής:
Α. Ο «ΕΝ.Φ.Α.» επιβάλλεται, κατ’ ουσία και κατ’ αποτέλεσμα, χωρίς ουσιαστική σύνδεση όχι μόνο με το συνολικό εισόδημα του ιδιοκτήτη αλλ’ ακόμη και με το παραγόμενο από την ιδιοκτησία αυτή, lato sensu, εισόδημα. Είναι όμως προφανές ότι, υπό τα δεδομένα αυτά, «αποστασιοποιημένος» και από την εν γένει φοροδοτική ικανότητα του υποκειμένου του συγκεκριμένου οικονομικού βάρους αλλά και από την έναντι αυτού οικονομική σημασία του βαρυνόμενου ακινήτου, ο «ΕΝ.Φ.Α.» οδηγεί, εν τέλει, και στην οικονομική απομείωση της πληττόμενης ακίνητης ιδιοκτησίας. Οδηγεί, δηλαδή, σ’ ένα είδος έμμεσης δήμευσης του ακινήτου -αφού ο ιδιοκτήτης του ωθείται, εμμέσως πλην σαφώς, ακόμη και στο ν’ απαλλαγεί από το ακίνητό του λόγω αδυναμίας ανταπόκρισης στα φορολογικά βάρη που του αναλογούν- και, κατά λογική ακολουθία, στην οικονομική «τήξη» του πυρήνα του δικαιώματος στην ιδιοκτησία. Τούτο όμως φαίνεται ν’ αντιβαίνει, μεταξύ άλλων:
1. Προς τις διατάξεις των άρθρων 17 και 18 του Συντάγματος, δεδομένου ότι ο «ΕΝ.Φ.Α.» θίγει τον ίδιο τον πυρήνα του δικαιώματος στην ιδιοκτησία, μέσω της σταδιακής, νομοτελειακής, αποδυνάμωσης της οικονομικής της αξίας.
2. Προς τις διατάξεις του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. Και τούτο διότι οι διατάξεις αυτές, μέσ’ από την ερμηνεία τους από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, επιβάλλουν την αρχή σύμφωνα με την οποία η περιουσία, ως αμάλγαμα εμπραγμάτων και ενοχικών δικαιωμάτων, δεν επιτρέπεται να εξανεμίζεται υπό τη «δαμόκλειο σπάθη» φορολογικών βαρών που από τη μια πλευρά αποδυναμώνουν την φοροδοτική ικανότητα του υποκειμένου του φόρου, παραβιάζοντας την αρχή της αναλογικότητας μεταξύ φορολογικού βάρους και φοροδοτικής διαθεσιμότητας. Και, από την άλλη πλευρά, ουσιαστικά απομειώνουν την περιουσία του υποκειμένου του φόρου σε τέτοιο βαθμό, ώστε να τίθεται σε κίνδυνο η ίδια η επιβίωσή του. Συνακόλουθα, λοιπόν, η προς αυτή την κατεύθυνση ερμηνεία κι εφαρμογή της ΕΣΔΑ οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο «ΕΝ.Φ.Α.» φαίνεται να πλήττει, στο πλαίσιο της ελληνικής έννομης τάξης, και:
α) Τη γενική ρήτρα της αξίας του ανθρώπου, κατά τις διατάξεις του άρθρου 2 παρ. 1 του Συντάγματος. Και τούτο διότι η αδυναμία εξασφάλισης ενός «ελάχιστου επιπέδου αξιοπρεπούς διαβίωσης» συνεπάγεται την ευθεία προσβολή της αξίας του ανθρώπου.
β) Τη γενική ρήτρα της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας, κατά τις διατάξεις του άρθρου 5 παρ. 1 του Συντάγματος. Και τούτο διότι δίχως τα στοιχειώδη οικονομικά εφόδια της περιουσίας καθενός καθίσταται, στην πράξη, αδύνατη η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του μέσ’ από την ελεύθερη συμμετοχή του στην οικονομική και κοινωνική ζωή.
γ) Τις βασικές αρχές που καθιερώνουν οι διατάξεις του άρθρου 25 του Συντάγματος. Συγκεκριμένα δε:
γ1) Την κατ’ άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου, αφού η αρχή αυτή δεν νοείται δίχως την δυνατότητα του καθενός να επιβιώσει υπό όρους κοινωνικής δικαιοσύνης.
γ2) Την κατ’ άρθρο 25 παρ. 1 αρχή της αναλογικότητας, αφού η, εντέλει, επιβάρυνση της ιδιοκτησίας και, κατ’ αποτέλεσμα, της περιουσίας καθενός δεν είναι επιτρεπτό να θυσιάζεται, με κάθε τίμημα, στο βωμό επίτευξης αμιγώς δημοσιονομικών στόχων.
γ3) Την κατ’ άρθρο 25 παρ. 2 και 4 αρχή της κοινωνικής αλληλεγγύης. Και τούτο διότι η, μέσ’ από τις στοιχειώδεις επιταγές της κοινωνικής αλληλεγγύης, συνεισφορά του καθενός προϋποθέτει την δυνατότητά του να έχει στη διάθεσή του περιουσιακά στοιχεία, ικανά να συμβάλουν στην επίτευξη του σκοπού αυτού, αφού όμως προηγουμένως διασφαλίζονται οι minimum όροι της προσωπικής του επιβίωσης υπό συνθήκες στοιχειώδους αξιοπρέπειας.
Β. Ο «ΕΝ.Φ.Α.» φαίνεται να έρχεται σ’ αντίθεση προς τις διατάξεις του Συντάγματος που εγγυώνται την αρχή της ισότητας. Και συγκεκριμένα:
1. Της κατ’ άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος αρχής της αναλογικής ισότητας, η οποία σημαίνει ίση μεταχείριση ουσιωδώς όμοιων καταστάσεων αλλά και άνιση μεταχείριση ουσιωδώς ανόμοιων καταστάσεων. Και τούτο π.χ. διότι ο καθορισμός ενιαίας τιμής ζώνης για τον υπολογισμό του «ΕΝ.Φ.Α.» αγνοεί, στην πράξη, τη διαφορά που υφίσταται ως προς την πραγματική οικονομική αξία ακινήτων, τα οποία εντάσσονται άνευ όρων στην ίδια ζώνη.
2. Της κατ’ άρθρο 4 παρ. 5 του Συντάγματος αρχής της συμμετοχής καθενός στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις πραγματικές οικονομικές του δυνάμεις. Και τούτο διότι, όπως εκτενώς εξηγήθηκε, η επιβολή του ουδόλως συνδέεται αφενός με την εν γένει φοροδοτική ικανότητα του βαρυνόμενου. Και, αφετέρου, με την πρόσοδο την οποία παράγει το βαρυνόμενο ακίνητο.
Γ. Ο «ΕΝ.Φ.Α.» φαίνεται να έρχεται σ’ αντίθεση προς τις διατάξεις του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος, οι οποίες κατοχυρώνουν το δικαίωμα αίτησης και παροχής οριστικής και προσωρινής δικαστικής προστασίας. Και τούτο διότι:
1. Η όλη δομή του «ΕΝ.Φ.Α.», οδηγεί στο συμπέρασμα πως η επιβολή του βασίζεται ουσιαστικά σε νομοθετικώς θεσπιζόμενο τεκμήριο ως προς τη βάση υπολογισμού του. Προς την κατεύθυνση αυτή συνηγορεί και το γεγονός ότι ο «ΕΝ.Φ.Α.», όπως προεκτέθηκε, ουδόλως συνδέεται τόσο με το γενικό εισόδημα του φορολογουμένου όσο και με την εκ του βαρυνόμενου ακινήτου αποκτώμενη πρόσοδο. Όμως, τέτοιου είδους τεκμήρια σχετικά με τη φορολογία αντιτίθενται, τουλάχιστον κατ’ αρχήν, όχι μόνο προς την κατά τις διατάξεις του άρθρου 4 παρ. 5 αρχή της ισότητας ενώπιον των δημόσιων βαρών. Αλλά και προς το κατά τις διατάξεις του άρθρου 20 παρ. 1 δικαίωμα αίτησης και παροχής δικαστικής προστασίας, οριστικής και προσωρινής.
2. Όπως παγίως δέχεται και η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας (βλ. π.χ. τις αποφάσεις 2065/1988, 2443/1989, 1192/1990, 2919/1999, 3284/2000, 1576/2002, 1340/2003 κλπ.), η θέσπιση τεκμηρίων σχετικά με τον προσδιορισμό της φορολογητέας ύλης δυσχερώς συμβιβάζεται με τις απαιτήσεις των διατάξεων του άρθρου 20 παρ. 1, οι οποίες καθορίζουν το περιθώριο ελευθερίας του διαδίκου για αίτηση και παροχή δικαστικής προστασίας. Ως εκ τούτου, τέτοια τεκμήρια μόνον ως επικουρική μέθοδος προσδιορισμού της φορολογητέας ύλης είναι συνταγματικώς ανεκτά. Και μόνον εφόσον:
α) Πρώτον, αποφεύγεται πλήρως η διαμόρφωση πλασματικής φορολογητέας ύλης, ιδίως μέσ’ από τη διαμόρφωση του τεκμηρίου υπό συνθήκες που εγγυώνται τη συμφωνία του με τα δεδομένα της κοινής πείρας, λόγω της σταθερότητας της αποδεικτικής του βάσης και της αβίαστης συναγωγής των συμπερασμάτων, πάνω στα οποία στηρίζεται.
β) Δεύτερον, εν πάση περιπτώσει ο φορολογούμενος διαθέτει τη δυνατότητα αμφισβήτησης του τεκμηρίου γενικώς, ιδίως δε μ’ επίκληση των ιδιαίτερων συνθηκών που συνθέτουν τα δεδομένα της προσωπικής του κατάστασης.
3. Με βάση όμως τα όσα ήδη εκτέθηκαν ως προς τον «ΕΝ.Φ.Α.», το τεκμήριο στο οποίο ερείδεται ως προς τον προσδιορισμό της φορολογητέας ύλης που επιτρέπει την επιβολή του δεν ανταποκρίνεται πλήρως στα, κατά τ’ ανωτέρω, επιβαλλόμενα από τις εγγυήσεις των διατάξεων του άρθρου 20 παρ. 1 χαρακτηριστικά αναφορικά με την ακώλυτη παροχή δικαστικής προστασίας. Πραγματικά:
α) Ο «ΕΝ.Φ.Α.» στηρίζεται στη συνεκτίμηση αντικειμενικών παραγόντων, οι οποίοι αναφέρονται περιοριστικώς. Γεγονός που σημαίνει ότι αποκλείεται ο συνυπολογισμός, ως προς τον προσδιορισμό της φορολογητέας ύλης, άλλων κρίσιμων παραγόντων συνδεόμενων με την πραγματική αξία του ακινήτου, όπως είναι π.χ. η πραγματική -πέραν της αντικειμενικής- αξία του.
β) Συνακόλουθα, υπ’ αυτές τις συνθήκες, ο «ΕΝ.Φ.Α.» στηρίζεται, κατ’ ουσία, σ’ ένα οιονεί αμάχητο τεκμήριο, το οποίο αν δεν αποκλείει πλήρως, σίγουρα περιορίζει υπερμέτρως τα όρια του δικαστικού ελέγχου, κατά τρόπο που θίγει τον ίδιο τον πυρήνα του δικαιώματος αίτησης και παροχής δικαστικής προστασίας κατ’ άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος (αλλά και, περαιτέρω, κατ’ άρθρο 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ).
​Είναι αυτονόητο ότι είμαι στη διάθεσή σας για περαιτέρω διευκρινίσεις αναφορικά με τις απόψεις, τις οποίες σας προεξέθεσα.
Μ’ εκτίμηση

Προκόπης Παυλόπουλος

ΣτΕ:  Ασφυκτική προθεσμία 6 μηνών να διορθώσουν τις αντικειμενικές.

Με δυο αποφάσεις που αποτελούν κόλαφο για το σύστημα υπολογισμού των φόρων που καταλογίστηκαν επί σειρά ετών στους έλληνες πολίτες, η Ολομέλεια του Συμβουλίου Επικρατείας στέλνει τελεσίγραφο στην κυβέρνηση εντός 6 μηνών να αναπροσαρμόσει τις αντικειμενικές αξίες σε πανελλαδικό επίπεδο.

Το Δικαστήριο ουσιαστικά έδωσε 6μηνη παράταση στο ΥΠ.ΟΙΚ αναφέροντας μάλιστα πως προβαίνει στην συγκεκριμένη κίνηση για να αποφευχθεί το «δημοσιονομικό σοκ» για τα έσοδα του Κράτους που θα προέκυπτε εάν κάτω από τις παρούσες δημοσιονομικές συνθήκες έκανε δεκτή την προσφυγή φορολογουμένων πολιτών και ακύρωνε αναδρομικά τις αντικειμενικές αξίες.

Μάλιστα μετά το 6μηνο το δικαστήριο θα συνεδριάσει εκ νέου για δει εάν έχει συμμορφωθεί ή όχι το υπουργείο Οικονομικών και να εκδώσει οριστική απόφαση.

Η πρώτη απόφαση 1055/14 αφορά προσφυγή της στελεχών, φίλων αλλά και του προέδρου της «Δράσης» Θόδωρου Σκυλακάκη με την οποία ζητούσαν την αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών και η δεύτερη (4003/14) προσφυγή 13 φορολογούμενων πολιτών οι οποίοι έχουν ακίνητα σε διάφορα σημεία της χώρας και ζητούσαν να ακυρωθεί η άρνηση της Κυβέρνησης να εκδώσει -ανά διετία, όπως είχε υποχρέωση από το νόμο 1249/1982- απόφαση για την αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων.

Το σκεπτικό

Και στις δυο περιπτώσεις το σκεπτικό είναι πανομοιότυπο καθώς η Ολομέλεια (πρόεδρος ο Σωτήρης Ρίζος και εισηγητής ο σύμβουλος Επικρατείας Δημήτρης Σκαλτσούνης) έκρινε ότι: «υφίσταται παράνομη παράλειψη της διοίκησης να προβεί στην επιβαλλόμενη από το άρθρο 41 του νόμου 1249/1982 έκδοση απόφασης αναπροσαρμογής των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων της χώρας. Η παράλειψη αυτή συντελέστηκε με την πάροδο εύλογου χρόνου από την παρέλευση διετίας από την αναπροσαρμογή των τιμών του έτους 2007». Και συνεχίζει:

«Η παράλειψη της διοίκησης να προβεί στην επιβαλλόμενη από το άρθρο 41 του νόμου 1249/1982 έκδοση απόφασης αναπροσαρμογής των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων της χώρας θα ήταν ακυρωτέα, κατ΄ αποδοχή προβαλλόμενου λόγου, και μάλιστα από τον χρόνο συντέλεση αυτής». Σημειώνουν όμως πως σταθμίζοντας αφενός τα έννομα συμφέροντα των πολιτών που προσέφυγαν στο ΣτΕ και αφ΄ ετέρου το έντονο δημόσιο συμφέρον, «συνιστάμενο στην αποφυγή αιφνίδιας διαταραχής των φορολογικών εσόδων του Κράτους υπό τις παρούσες δημοσιονομικές συνθήκες, κρίνει ότι πρέπει, αντί αναδρομικής ακυρώσεως, να αναβληθεί η έκδοση οριστικής απόφασης, προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα στη διοίκηση να προβεί στην άνω οφειλόμενη νόμιμη ενέργεια».

Λένε μάλιστα ότι «κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης και ιδίως από το 2011, οι τιμές των ακινήτων της χώρας μειώνονται» και επικαλούνται έκθεση του Διοικητή της ΤτΕ η οποία για την πτώση των τιμών των ακινήτων αναφέρεται ότι το δ΄ τρίμηνο του 2012 έφθασε η υποχώρηση των τιμών στο 27,9% και το 2013 στο 33,4%. : «…η φορολογική επιβάρυνση της ακίνητης περιουσίας στην διάρκεια της κρίσης έχει επιτείνει την ύφεση στην αγορά ακινήτων και έχει αποθαρρύνει σημαντικά τη ζήτηση… η στρέβλωση η οποία προκαλείται από την ύπαρξη των αντικειμενικών αξιών που σε πολλές περιπτώσεις υπερβαίνουν σημαντικά τις εμπορικές αξίες των ακινήτων, οδηγεί σε τεχνική υπερφορολόγηση της ακίνητης περιουσίας και σε περαιτέρω μη ορθολογική πλέον συμπίεση των αξιών»

Οι παράλογες αντικειμενικές

Οι αξίες που προσδιορίζει η εφορία για τα νεόδμητα διαμερίσματα είναι κατά κανόνα υψηλότερες των τιμών των πράξεων κατά ποσοστό που κυμαίνεται από 3% έως 33% ανάλογα με την περιοχή, σύμφωνα με παλαιότερη έρευνα του Ελληνικού Ινστιτούτου Εκτιμητικής.Στα παλαιά διαμερίσματα οι αντικειμενικές τιμές είναι κατά κανόνα υψηλότερες των τιμών των πράξεων κατά ποσοστό που κυμαίνεται από 20% έως 70% ανάλογα με την περιοχή.

Τα 10 «εργαλεία» για να σερφάρεις στο διαδίκτυο χωρίς να αφήνεις ψηφιακά ίχνη.

SHARE

09 Νοεμβρίου

11:002014

Η ιδιωτικότητα και η κρυπτογράφηση είναι έννοιες που «ακούγονται» όλο και περισσότερο στις μέρες μας. Σιγά - σιγά τις εντάσσουν στην ατζέντα τους και μεγάλες εταιρείες, όπως η Apple και η Google που προσφέρουν κωδικοποίηση στα iOS και Android από προεπιλογή, καθώς και το Facebook που είναι διαθέσιμο και μέσω του Tor.

Στο άρθρο αυτό συγκεντρώσαμε 10 υπηρεσίες και εφαρμογές που θα σε βοηθήσουν να μην αφήνεις ίχνη κατά την περιήγησή σου στο Internet, και να προφυλάξεις τα δεδομένα και τις κλήσεις σου.

Tor Project

Το Tor (The Onion Router) είναι ένα σύστημα που δίνει στους χρήστες του τη δυνατότητα ανωνυμίας στο Internet και δρομολογεί τη διαδικτυακή κίνηση μέσω ενός παγκόσμιου εθελοντικού δικτύου διακομιστών με σκοπό να αποκρύψει την τοποθεσία ενός χρήστη ή τη χρήση της κίνησης από οποιονδήποτε διεξάγει διαδικτυακή παρακολούθηση.

The Guardian Project

Το The Guardian Project είναι ένα σύνολο εφαρμογών (κυρίως για Android συσκευές) που αξίζει να δώσετε σημασία, αν σας ενδιαφέρει η κρυπτογράφηση και να μην "αφήνετε" τα στοιχεία σας κατά το browsing.

DuckDuckGo

Η DuckDuckGo είναι μία μηχανή αναζήτησης που δεν αποθηκεύει δεδομένα του χρήστη από τις αναζητήσεις του ή από το που είναι, πόσο χρόνο χρησιμοποίησε την υπηρεσία κ.λπ.

HTTPS Everywhere

Αν έχετε παρατηρήσει ορισμένα URLs, ξεκινούν με "http://", ενώ σταδιακά όλο και περισσότερα (ειδικά σε όσα υπάρχει η δυνατότητα login) ξεκινούν με "https://", τα οποία είναι ασφαλέστερα. Το HTTPS Everywhere plugin που λειτουργεί σε Chrome, Firefox και Opera, προσπαθεί να μετατρέψει κάθε URL από HTTP σε HTTPS.

Ghostery

Το Ghostery είναι ένα πρόσθετο που εμποδίζει την εκτέλεση κώδικα παρακολούθησης που υπάρχει σε κάποιες ιστοσελίδες, βελτιώνει την ταχύτητα του ανοίγματος της ιστοσελίδας και μειώνει τα "αποτυπώματα" του χρήστη στο διαδίκτυο.

Privacy Badger

To Privacy Badger, είναι ένα addon για τους Firefox, Chrome και Opera που έχει δημιουργηθεί από το Electronic Frontier Foundation (EFF) και σαν στόχο έχει την προστασία των προσωπικών δεδομένων, κάνοντας αντίστοιχη δουλειά με το αμφιλεγόμενο πλέον AdBlock-Plus, μπλοκάροντας διαφημίσεις και άλλα ενοχλητικά αντικείμενα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, προστατεύοντας συγχρόνως την ιδιωτικότητα.

GPG

Το Pretty Good Privacy (PGP) είναι ένα λογισμικό κρυπτογράφησης υψηλής ασφάλειας για λειτουργικά συστήματα όπως τα MS DOS, Unix, VAX/VMS και για άλλες πλατφόρμες, ενώ επιτρέπει την ανταλλαγή αρχείων και μηνυμάτων διασφαλίζοντας το απόρρητο και την ταυτότητα σε συνδυασμό με την ευκολία λειτουργίας.

Το GNU Privacy Guard (GnuPG ή GPG) είναι το ανοικτού κώδικα λογισμικό για κρυπτογράφηση και αποκρυπτογράφηση δεδομένων, όπως ακριβώς το PGP.

Cryptocat

Το Cryptocat είναι μία chat υπηρεσία στην οποία οι συνομιλίες κρυπτογραφούνται, με την διαθέσιμη εφαρμογή να μπορεί να εγκατασταθεί σε Mac, καθώς και ως πρόσθετο στον browser.

Wickr

Το Wickr θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το "Snapchat για μεγάλους". Όπως ακριβώς συμβαίνει με τη δημοφιλής εφαρμογή, το Wickr στέλνει μηνύματα κειμένου, φωτογραφιών και βίντεο τα οποία "αυτοκαταστρέφονται", ενώ παράλληλα κρυπτογραφούνται.

Signal και RedPhone

Τα Signal και RedPhone είναι αντιστοίχως δύο εφαρμογές για iPhone και Android smartphones, που κρυπτογραφούν τις κλήσεις, ενώ η εταιρία πίσω από τις εφαρμογές (Open Whisper Systems), έχει δεχτεί εγκωμιαστικά σχόλια από τον Edward Snowden.

Πηγή: PC Magazine

Ελλάδα Εμείς: Ιδεολογική και Πολιτική Ταυτότητα

 Παναγιώτης Δ. Σταμάτης

Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού του κόμματος "Ελλάδα Εμείς"

Ελλάδα Εμείς: Ιδεολογική και Πολιτική Ταυτότητα:

Η Ελλάδα Εμείς ιδρύθηκε ως απαίτηση κοινωνικών αναγκών.

Είναι κόμμα Δημοκρατικό, Κοινωνικό και Πατριωτικό με πνεύμα μεταρρυθμιστικό.

Επιδίωξή μας είναι να καλύψουμε το κενό στο Κέντρο των Πολιτικών παρατάξεων.

Εκφράζουμε  το Πατριωτικό και Κοινωνικό Κέντρο,  εκείνες τις πατριωτικές δυνάμεις  που δεν εκπροσωπούνται από τους ξεπερασμένους πολιτικούς σχηματισμούς.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους Έλληνες, ανεξαρτήτως ιδεολογικών και πολιτικών καταβολών.

Επιδιώκουμε και αγωνιζόμαστε για την ανάπτυξη, την απασχόληση, την αξιοκρατία,  την  αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της Χώρας και τελικά την ανάκαμψη και την αξιοπρεπή διαβίωση όλων των πολιτών.

Προτεραιότητά μας είναι η μεγαλύτερη δυνατή αξιοποίηση του Τουρισμού, του Πολιτισμού, της Ναυτιλίας, του Ορυκτού Πλούτου, και η άμεση ανάπτυξη σύγχρονων πρωτογενών  παραγωγικών μονάδων και πιστοποιημένων μονάδων μεταποίησης Αγροτικών Προϊόντων.

Το πρόβλημα της χώρας είναι ότι το σημερινό αδύναμο πολιτικό σύστημα διέρχεται βαθιά κρίση αξιοπιστίας και δείχνει αδύναμο να διαχειριστεί την παρούσα εξαιρετικά δύσκολη και κρίσιμη κατάσταση.

Έχουμε ανάγκη για μια ηγεσία που να μας αντιπροσωπεύει με τιμή και περηφάνια.

Απευθυνόμαστε σ’ ολόκληρη την κοινωνία και ιδιαίτερα στο πρωτοποριακό κομμάτι του λαού, το οποίο υπάρχει και αγωνιά για το μέλλον της Χώρας.

Δεσμευόμαστε για την κοινωνική-οικονομική ανάσταση του Έθνους, διασφάλιση της Εθνικής Ανεξαρτησίας και Κυριαρχίας.

Η χώρα χρειάζεται νέο αναθεωρημένο  και σύγχρονο Σύνταγμα το οποίο θα είναι για το λαό και όχι τους κυβερνόντες.

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΑΣΥΛΙΑ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΓΗ-ΑΜΝΗΣΤΙΑ ΔΕΚΟ

Ο κ. Ρακιντζής στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής είχε κάνει λόγο για «ιδιότυπη ασυλία των επωνύμων και για εμπόδια στο έργο του, όποτε προσπαθεί να ελέγξει επωνύμους» καθώς και για «απαλλαγή των ΔΕΚΟ από ευθύνες, γεγονός που υποκρύπτει αμνηστία εξαιτίας νόμου που ψήφισε η Βουλή».

Τα «εμπόδια» – όπως αναφέρει ο γενικός επιθεωρητής – αφορούν «στη μη σύμπραξη ή αποστολή απαραίτητων για τον έλεγχο στοιχείων, στη μη υλοποίηση πορισμάτων και εκθέσεων ελέγχου, στην αποφυγή αναζήτησης πειθαρχικών ευθυνών εμπλεκόμενων υπαλλήλων, οργάνων ή λειτουργών του δημόσιου τομέα (ειδικά των αιρετών).

Πιο χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων που ζήτησε από τον γενικό επιθεωρητή να μην υποδεικνύονται πλέον εκ μέρους του συγκεκριμένες φορολογικές δράσεις νομικών προσώπων ή φυσικών προσώπων ή ακόμα και εμπλεκομένων σε υποθέσεις διαφθοράς δημοσίων λειτουργών με το αιτιολογικό ότι οι φορολογικοί έλεγχοι προγραμματίζονται πλέον από την κεντρική υπηρεσία του υπουργείου Οικονομικών μέσω ειδικού συστήματος ανάλυσης κινδύνου με συγκεκριμένες εντολές προς τις ΔΟΥ.

Οι υποθέσεις είναι:

1) Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων: το 2009 εντοπίσθηκαν μισθολογικές υπερβάσεις περίπου 30 εκατ. ευρώ. Οι υπερβάσεις επιβεβαιώθηκαν από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους που ζήτησε την επιστροφή των χρημάτων. Η Εισαγγελία Πρωτοδικών άσκησε διώξεις για απιστία στα μέλη του ΔΣ του ΟΣΚ, αλλά με το άρθρο 39 παρ. 12 του νόμου 4024/2011 νομιμοποιήθηκαν αναδρομικά οι υπερβάσεις.

2) ΟΚΑΝΑ: το 2010 διαπιστώθηκαν μισθολογικές υπερβάσεις, που επιβεβαιώθηκαν από το ΓΛΚ και η έκθεση της ΓΕΔΔ διαβιβάστηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών. Με το άρθρο 111 του νόμου 4172/2013 δεν αναζητούνται οι καταβληθείσες πάσης φύσεως υπερβάσεις.

3) δημοτικές επιχειρήσεις: οι νόμοι 4071/2012 και 4170/2013 διέγραψαν τα χρέη όλων των δημοτικών επιχειρήσεων. Στη συνέχεια η 49/2014 γνωμοδότηση του ΝΣΚ, ερμηνεύοντας τις διατάξεις αυτές, αποφάνθηκε ότι απαλλάσσονται οι διοικούντες τις δημοτικές επιχειρήσεις από κάθε προσωπική και αλληλέγγυα ευθύνη, αλλά και οι συνυπόχρεοι ιδιώτες.

4) διάταξη 20 ημερών: με το άρθρο 1 παρ. ΙΕ.12 του νόμου 4254/2014 τροποποιήθηκε το άρθρο 263α του Ποινικού Κώδικα ώστε κατηγορίες προσώπων να παύσουν να θεωρούνται υπάλληλοι νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου στα οποία μπορούν να διατεθούν επιχορηγήσεις κ.λπ. από νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τράπεζες κ.λπ., και, άρα, δυνάμει υποκείμενα εγκλημάτων σχετικών με την υπηρεσία. Η διάταξη αυτή έμεινε για 20 μέρες και επανήλθε η προηγούμενη! «Δημιουργείται μείζον θέμα, καθόσον για όλες τις εκκρεμούσες υποθέσεις θα γίνει επίκληση της ευνοϊκότερης διάταξης, έστω και αν ίσχυσε για μία ημέρα» τονίζει ο Λ. Ρακιντζής.

5) ΟΑΕΕ: με το άρθρο 20 παρ. 6 εδάφιο β του νόμου 4255/2014 παύουν οριστικά οι εκκρεμείς ποινικές διώξεις που αφορούν σε κάθε είδους πράξεις και παραλείψεις σχετιζόμενες με διάθεση πόρων του ΟΑΕΕ για την εξυπηρέτηση του σκοπού του.

6) επιδόματα υπουργείου Υγείας: με το άρθρο 51 παρ. 9 του νόμου 3918/2011 παύει η αναζήτηση ως αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών που χορηγήθηκαν ως επιδόματα μεταπτυχιακών σπουδών στους προϊσταμένους των γενικών διευθύνσεων κ.λπ. φορέων του υπουργείου Υγείας για την περίοδο 1 Σεπτεμβρίου 2005 έως 31 Σεπτεμβρίου 2010 και η εκ των υστέρων άρση τυχόν γενομένων καταλογισμών.

7) δωροδοκία: με το άρθρο 68 του νόμου 4139/2013 τροποποιήθηκε το άρθρο 235 του Ποινικού Κώδικα και ορίσθηκε ότι “δεν συνιστά δωροδοκία η απλή υλική παροχή προς έκφραση ευγνωμοσύνης”. Τελικά, ύστερα από έντονες αντιδράσεις, και της ΓΕΔΔ, η διάταξη αυτή καταργήθηκε με τον νόμο 4198/2013.

8) PSI: με το άρθρο 3 παρ. 8, 9 και 10 του νόμου 4046/2012 απαλλάσσονται από κάθε ευθύνη τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων των ελληνικών τραπεζών που αποφάσισαν την συμμετοχή στους στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων, αλλά και τα στελέχη της Τράπεζας της Ελλάδος για την απόφαση συμμετοχής του Κοινού Κεφαλαίου των ΝΠΔΔ και των ασφαλιστικών φορέων σε πρόγραμμα ανταλλαγής τίτλων του ελληνικού δημοσίου, ή άλλης χρηματοδοτικής διευκόλυνσης, κατ’ εφαρμογή προγράμματος για την αναδιάταξη του ελληνικού χρέους.

9) ιδιωτικοποιήσεις: με το άρθρο 31 παρ. 4 ου νόμου 4141/2013 αναστέλλεται η ποινική δίωξη των προσώπων στα οποία είχε ή πρόκειται να ανατεθεί η νόμιμη εκπροσώπηση των εταιρειών που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων για οφειλές των εταιρειών προς το δημόσιο, ΝΠΔΔ, ασφαλιστικούς οργανισμούς, περιφέρειες και δήμους. Η αναστολή διαρκεί μέχρι την ολοκλήρωση είτε της αποκρατικοποίησης της εταιρείας για οφειλές της οποίας διώκεται ο νόμιμος εκπρόσωπός της ή έχουν επισπευθεί μέτρα εκτέλεσης, είτε μέχρι την αξιοποίηση επιμέρους περιουσιακών στοιχείων είτε μέσω της μεταβίβασης περιουσιακών στοιχείων της στο ΤΑΙΠΕΔ είτε μέχρι να τεθεί σε λύση και εκκαθάριση, οπότε αίρεται το αξιόποινο των πράξεων και παύουν οι ποινικές διώξεις.

10) δάνεια τραπεζών: στο άρθρο 78 του νόμου 4176/2013 ορίσθηκε ότι δεν συνιστά απιστία για τον πρόεδρο, τα μέλη του ΔΣ και τα στελέχη των τραπεζών η σύναψη δανείων με νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, του ευρύτερου δημόσιου τομέα, εφόσον πληρούνται δύο προϋποθέσεις: α) υφίστανται αποφάσεις των θεσμοθετημένων εγκριτικών επιτροπών ή οργάνων κάθε τράπεζας, β) τηρήθηκαν οι κανονιστικές διατάξεις της Τράπεζας της Ελλάδος.

11) ΛΑΡΚΟ: με το άρθρο 9 παρ. 2 του νόμου 4224/2013 ορίσθηκε ότι τα μέλη του ΔΣ ή άλλου συλλογικού οργάνου της ΛΑΡΚΟ δεν έχουν ποινική, αστική, διοικητική ή άλλη ευθύνη κατά την άσκηση των καθηκόντων τους που αφορούν την αποκρατικοποίηση ή την αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων της ΛΑΡΚΟ. Επίσης δεν έχουν ευθύνη για χρέη της προς το δημόσιο, ΝΠΔΔ και οργανισμούς του δημοσίου.

12) αγροτικοί συνεταιρισμοί: με το άρθρο 19 του νόμου 4224/2013αναστέλλονται όλες οι ποινικές διώξεις για προέδρους και μέλη ΔΣ αγροτικών συνεταιρισμών, καθώς και για τα στελέχη τους (γενικοί διευθυντές, διευθυντές, διαχειριστές, γραμματείς, ταμίες) με την προϋπόθεση ότι οι συνεταιρισμοί συγχωνεύονται ή τίθενται σε εκκαθάριση.

13) ιδρύματα πρόνοιας: με το άρθρο 55 του νόμου 4262/2014 αναστέλλεται από την υπογραφή συμφώνου εξυγίανσης η ποινική δίωξη και η εκδίκαση των ποινικών υποθέσεων για το αδίκημα της μη καταβολής χρεών προς το δημόσιο και της μη καταβολής ασφαλιστικών εισφορών για νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που δεν έχουν πτωχευτικό χαρακτήρα, παρέχουν δευτεροβάθμια κοινωνική φροντίδα ή έχουν ως αποκλειστικό καταστατικό σκοπό την υποστήριξη των παραπάνω νομικών προσώπων.

14) ταβέρνες Σχινιά: με το άρθρο 63 του νόμου 4280/2014 ο υπουργός Περιβάλλοντος (ύστερα από τροπολογία 6 βουλευτών), και παρά την αντίθετη απόφαση του ΣτΕ, έδωσε παράταση ενός χρόνου στη λειτουργία έξι ταβερνών στο εθνικό πάρκο Σχινιά – Μαραθώνα, οι οποίες λειτουργούσαν αυθαίρετα.

ΠΕΣ ΜΟΥ.

Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού του "Ελλάδα Εμείς"

Ο Παναγιώτης Δ. Σταμάτης, αξιωματικός ΠΝ ε.α. είναι ο Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού του "Ελλάδα Εμείς"

Η  ιδρυτική  διακήρυξη της κινήματος «Ελλάδα.εμείς», είναι η εξής:

«Έχοντας την πεποίθηση ότι σήμερα είναι η μάχη της κοινωνικής δημοκρατίας, της Εθνικής και Κοινωνικής Συμπόρευσης, για το νέο Οδικό Χάρτη της Ελλάδος στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η ώρα να αλλάξει η Ελλάδα έτσι ώστε να υπηρετεί τους πολλούς και όχι τους λίγους ισχυρούς, η ανάγκη να υπάρξει συμπόρευση όλων στην πορεία για την κοινωνική και οικονομική ανάσταση του Έθνους με εθνική διαπραγμάτευση και νέο κοινωνικό συμβόλαιο, ανακοινώνουμε την ίδρυση του Πατριωτικού Κοινωνικού Κινήματος «ελλάδα.εμείς»».

Τα μέλη της κίνησης επισημαίνουν ότι «μέσα στο βάθος της κρίσης, χρειάζεται να σπάσουν οι αλυσίδες που μας δημιούργησαν μια νοοτροπία εξάρτησης. Να φύγει η παλιά πολιτική γενιά, να πάρουμε ξανά τη χώρα στα χέρια μας». Στο πλαίσιο αυτό, χαιρετίζουν τη δημιουργία της πολιτικής κίνησης «Δημοκρατικός Σύνδεσμος» με επικεφαλής τον ανεξάρτητο Βουλευτή Βασίλη Οκονόμου και ανταποκρίνονται στο κάλεσμα για συμπόρευση με άλλες πολιτικές δυνάμεις, κινήματα και πρωτοβουλίες, με κοινούς στόχους και αξίες.

«Γνωρίζουμε ότι ο δρόμος στην Ευρωζώνη είναι πλέον πολύ δύσκολος» τονίζουν και παρουσιάζουν επιγραμματικά τις θέσεις τους για την Ευρωπαϊκή Ένωση: «Δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Ούτε βεβαίως στην αρένα της Ένωσης ο πλούτος ρέει άφθονος «εξ ουρανού». Η διαδρομή της χώρας μας με το τρένο και τη σημαία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος είναι δύσβατος. Το ταξίδι είναι με πολλά εμπόδια και καθόλου εύκολο. Για να διατηρήσουμε την εθνική μας ταυτότητα θα πρέπει να δώσουμε σκληρές μάχες. Τίποτα δεν θα μας χαριστεί. Όλα κερδίζονται με αγώνα και εγρήγορση».

«Θέλουμε να προχωρήσουμε. Όχι επαιτώντας, αλλά με πίστη στις δικές μας δυνατότητες, στις δικές μας ικανότητες, ατομικές όσο και συλλογικές» αναφέρουν, επισημαίνοντας ότι στη «διαδρομή μας πρέπει να έχουμε ως πυξίδα την εθνική διαπραγμάτευση, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη σωτηρία του Έθνους. Αυτή είναι η οδός για να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία την παγκοσμιοποίηση, τον αδυσώπητο διεθνή ανταγωνισμό, για να δημιουργήσουμε όρους συνεχούς ανάπτυξης και να πετύχουμε καλύτερες συνθήκες ζωής για όλους. Να έχουμε το δικό μας σχέδιο, τον Ελληνικό Οδικό Χάρτη και όχι να πλέουμε σε αχαρτογράφητα θολά νερά».

Η μήνυση-ντοκουμέντο του (τολμηρού) πλωτάρχη

⁺A

Φωτιές έχει ανάψει στη Βουλή, από το πρωί της Παρασκευής, η διαβίβαση της δικογραφίας κατά του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου για εξαπάτηση εκλογέων με το περίφημο «λεφτά υπάρχουν». Το γεγονός ότι η δικογραφία αφορά καταγγελλόμενη τέλεση αδικήματος την περίοδο που ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν, ως αρχηγός της αντιπολίτευσης, απλός βουλευτής (προεκλογική περίοδος 2009) και όχι πρωθυπουργός ή υπουργός καθιστά επιτακτική την κίνηση διαδικασίας για άρση ασυλίας, η οποία απέχει παρασάγγας από την ασπίδα προστασίας που υψώνει σε πολιτικά πρόσωπα η διαδικασία του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

Οσο για τον μηνυτή; Οπως αποκαλύπτεται από το διαβιβαστικό του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, πρόκειται για τον πλωτάρχη εν αποστρατεία του Πολεμικού Ναυτικού Παναγιώτη Σταμάτη του Δημητρίου. Στην αναφορά του ονόματός του, όλοι στη Βουλή προσπάθησαν να σκεφτούν τι τους θυμίζει, αφού ήταν σίγουροι ότι το είχαν ακούσει ξανά. Ετσι ήταν. Πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο ο οποίος, από την ημέρα που η χώρα μπήκε στις δαγκάνες του Μνημονίου, στράφηκε στη Δικαιοσύνη για να βρει το δίκιο του και να τιμωρήσει όσους θεώρησε ότι κατέστρεψαν τη χώρα. Εχει υποβάλει, λοιπόν, μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου για τις μειώσεις των συντάξεων, αλλά και για την εξομοίωση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης με το κίνησης, όπως επίσης κατά του Γιώργου Παπανδρέου και του πρώην υπουργού Αμυνας Πάνου Μπεγλίτη για το γνωστό δημοσίευμα «περί πραξικοπήματος».

Στη Βουλή, πάντως, μετά το πρώτο ξάφνιασμα, το επόμενο συναίσθημα που κυρίευσε την κυβερνητική πτέρυγα αλλά και υψηλόβαθμους κοινοβουλευτικούς παράγοντες ήταν ο προβληματισμός. Κυρίως για το τι μέλλει γενέσθαι στην αίθουσα της Ολομέλειας, αν ποτέ το αίτημα για άρση ασυλίας του πρώην πρωθυπουργού φτάσει προς ψήφιση. Μια πρώτη σκέψη, ούτως ώστε να αποφευχθούν δυσάρεστες συνέπειες και απρόβλεπτες καταστάσεις, ήταν να αξιοποιηθεί το «παράθυρο» του Συντάγματος που προβλέπει ότι, αν αίτημα για άρση ασυλίας βουλευτή δεν συζητηθεί μέσα σε τρεις μήνες από τη διαβίβασή του, τίθεται στο αρχείο. «Θα το αφήσουν να περάσει χωρίς συζήτηση και να εκπνεύσει» ακούστηκε από κάποιους. Τα πράγματα, ωστόσο, δεν είναι και τόσο εύκολα, αφού (εκτός από την κοινή γνώμη) η αντιπολίτευση είναι έτοιμη να ασκήσει εντονότατη πίεση. Ηδη βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής έλεγαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση το αίτημα να μη φτάσει στην Ολομέλεια.

Για πολλούς, ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει το τι θα πράξει ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό γιατί κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει ότι λίγους μήνες πριν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε εντάξει τον κ. Παπανδρέου στο κατηγορητήριο για τη «λίστα Λαγκάρντ». Τα πράγματα και οι καιροί, όμως, έχουν αλλάξει.

Σημαντικός παράγοντας, ωστόσο, στην τελική απόφαση της Ολομέλειας, αν βεβαίως το αίτημα φτάσει μέχρι εκεί, είναι η διαδικασία της ψηφοφορίας. Κι αυτό γιατί, αν και πολλοί «γαλάζιοι» βουλευτές στα πηγαδάκια έλεγαν μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι δεν θα είχαν πρόβλημα να ψηφίσουν υπέρ της άρσης ασυλίας, το γεγονός ότι η ψήφος τους είναι φανερή, αφού στο ψηφοδέλτιο αναγράφουν και το ονοματεπώνυμό τους, καθιστά τα πράγματα περίπλοκα. Στον αντίποδα, πάντως, μόνο λίγοι δεν είναι και εκείνοι οι οποίοι υποστηρίζουν ότι τυχόν καταψήφιση του αιτήματος και ύψωση ασπίδας στον Γιώργο Παπανδρέου θα σημάνει νέο κύμα αντικοινοβουλευτισμού στην κοινωνία.

Η διαβίβαση της δικογραφίας είναι αλήθεια ότι προκάλεσε και εκνευρισμό σε ορισμένους. Υψηλόβαθμοι κοινοβουλευτικοί παράγοντες υποστήριζαν ότι από εποχής Απόστολου Κακλαμάνη έχει θεσμοθετηθεί πως οι εισαγγελείς θα πρέπει να αξιολογούν κάθε δικογραφία πριν τη στείλουν στη Βουλή. Από την άλλη πλευρά, όμως, όταν η ελληνική κοινωνία οδηγήθηκε στην καταστροφή εξαιτίας του παραπλανητικού «λεφτά υπάρχουν», ο αντίλογος που ακούγεται είναι αυτονόητος για την υποχρέωση της Δικαιοσύνης να πράξει τα δέοντα.

Γιώργος Λυκουρέντζος
ΠΗΓΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

με το ΠΑΣΟΚ η μίζα έγινε νόμος του κράτους

Διονύσης Χαριτόπουλος, απλά εξαιρετικός: Το κρατος δεν ειναι η πατριδα.

«Στις 16 Νοεμβρίου του 1967 η τουρκική Εθνοσυνέλευση εξουσιοδότησε την κυβέρνηση Ντεμιρέλ για πόλεμο με την Ελλάδα. Στις 19 Νοεμβρίου ο Ελληνικός Στρατός στον Εβρο πήρε εντολή για ύψιστη ετοιμότητα και προώθηση στις τελικές θέσεις. «Ώς εδώ ήταν το λαδάκι μας. Εδώ πιθανόν θα πεθάνεις» σκέφτεται ο Δόκιμος (σ.σ Δόκιμος Εφεδρος Αξιωματικός -ΔΕΑ). Και λέει: «Πετιέμαι στο πιο κοντινό χωριό για τσιγάρα. Χτυπάω και δυο κονιάκ για το κρύο. Ενας πιτσιρικάς σκάβει με τα χέρια το χιόνι. Τον παρακολουθώ. Στη λακκούβα βάζει ένα μικρό παιχνίδι και το θάβει. Το σκεπάζει καλά. Το πατικώνει. Πάω κοντά του. Τον ρωτάω γιατί το κρύβει. – Θα μ’ το πάρουν οι Τούρκοι, μου κάνει αθώα».

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος ήταν στρατευμένος εκείνη την εποχή και υπηρετούσε στα σύνορα. Ο δόκιμος ήρωάς του, ένα μυθιστορηματικό alter ego του με το οποίο προφανώς δεν ταυτίζεται πάντα, ανασύρει από τη λήθη εκείνα τα περίεργα γεγονότα του τέλους του 1967, λίγους μήνες μετά το απριλιανό πραξικόπημα, τα οποία δεν έπαιξαν ασήμαντο ρόλο στις εξελίξεις που θα ακολουθούσαν, ιδίως στο Κυπριακό.

Οι πραξικοπηματίες συνταγματάρχες, θέλοντας να αποκτήσουν λαϊκό έρεισμα, προσπάθησαν να προβούν σε άμεσες ενέργειες στην Κύπρο για να πετύχουν την ένωση με την Ελλάδα και τα έκαναν μούσκεμα. Το αποτέλεσμα ήταν ταπεινωτικοί τουρκικοί όροι που το δικτατορικό καθεστώς δέχτηκε αμέσως.

Ο Χαριτόπουλος δίνει πολύ καλά το κλίμα της περιόδου μέσα από το ημερολόγιο που κρατούσε ο Δόκιμος Αξιωματικός – ήρωας του νέου μυθιστορήματός του με τίτλο «Πρόβες πολέμου», το οποίο πρόκειται να κυκλοφορήσει σε λίγες ημέρες από τις εκδόσεις Τόπος. Εκπαιδευμένος στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθόδοξου Πολέμου στη Ρεντίνα, ο δόκιμος παίρνει μετάθεση ανατολικά και η αφήγηση των περιπετειών του σε Ορεστιάδα, Διδυμότειχο, Αλεξανδρούπολη και στις όχθες του Εβρου έχει ατμόσφαιρα και αρκετό σασπένς. Ολοι θεωρούν ότι θα πολεμήσουν – σε σημείο που και ο δόκιμος, παρά και τη δική του ετοιμότητα, να αναφωνήσει κάποια στιγμή: «Ρε μανία με τον πόλεμο…». Κρυμμένα στρατόπεδα αλλά και έρωτες, κορίτσια που γνωρίζονται με τους στρατιώτες στις περαντζάδες των μικρών πόλεων, χαρτοπαιξία, οράματα για την Αγια-Σοφιά, προκλητικοί Ελληνες και Τούρκοι κομάντος που περνάνε το ποτάμι («χάνονται ψυχές εκεί» λέει), χαρακτήρες στρατευμένων που αφήνουν αποτύπωμα. Και από δίπλα οι Παπαδόπουλος, Λαδάς και Σπαντιδάκης που συναντιούνται στα σύνορα με τον Ντεμιρέλ, ο οποίος καταλαβαίνει αμέσως την ανεπάρκειά τους. Και ένα βασιλικό κίνημα που πέφτει στο κενό σαν κερασάκι στην τούρτα.

-Στο βιβλίο σας υπάρχουν δύο βαρύνοντα στοιχεία: το κλίμα μιας στρατιωτικής θητείας στην παραμεθόριο στην αρχή της χούντας και το μάλλον ξεχασμένο επεισόδιο με την Τουρκία τον Νοέμβριο του 1967 που μας έφερε στα πρόθυρα πολέμου. Τι ακριβώς σας οδήγησε να γράψετε ένα βιβλίο για τη συγκεκριμένη περίοδο;

Ως συνήθως, οι μεγαλύτεροι ανησυχούν για τους νέους. Ενα ερώτημα που αιωρείται για τη νεολαία είναι αν θα έχει το σθένος να υπερασπιστεί την πατρίδα μας σε μια κρίσιμη στιγμή. Οπως διαβάσατε στο βιβλίο, οι νέοι και τότε συμπεριφέρονταν σαν απροσάρμοστοι και γραψαρχίδηδες, αλλά μπροστά στον εξωτερικό κίνδυνο άλλαξαν αυτομάτως και τον αντιμετώπισαν με εντυπωσιακή αυταπάρνηση. Εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ, αλλά πιστεύω ακράδαντα πως το ίδιο θα κάνουν και τα σημερινά παιδιά. Είναι στο κύτταρό μας. Τα έχει γράψει ο σπουδαίος Νίκος Σβορώνος, αυτό που μας χαρακτηρίζει είναι το έντονα αντιστασιακό και ανυπότακτο στοιχείο του λαού μας.

-Στα πρώτα δείγματα της δικτατορίας, μετά τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας, περιλαμβάνεται και μια επιθετική πολιτική στο Κυπριακό που, όπως εξηγείτε στο βιβλίο, κατέληξε γρήγορα σε φιάσκο. Ποια ήταν τα συναισθήματα των κληρωτών που έπρεπε να ισορροπήσουν ανάμεσα σε μια υγιή φιλοπατρία και στον τυχοδιωκτισμό των συνταγματαρχών;

Το ερώτημα έχει απαντηθεί στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο. Και τότε δικτατορία είχαμε. Αλλά οι άνθρωποι ήξεραν και τότε, ξέρουν και σήμερα πως το κράτος δεν είναι πατρίδα. Είναι απλώς ένας διαχειριστής της κοινωνίας, καλός ή κακός. Συνήθως άθλιος. Η πατρίδα είναι μέσα μας κάτι πολύ πιο βαθύ, αναλλοίωτο και πανάρχαιο. Και προκειμένου να την υπερασπιστείς, δεν χωράνε διλήμματα, τακιμιάζεις και με τον διάολο.

-Τα στοιχεία της ντομπροσύνης και της γενναιότητας, έτσι όπως τα περιγράφετε στους χαρακτήρες των στρατιωτών και των αξιωματικών, αποτελούν στοιχεία μιας συγκεκριμένης κουλτούρας και, αν ναι, πώς θα την περιγράφατε;

Είναι κώδικες επιβίωσης με βάση την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι απέναντι είναι απειλή υπαρκτή και διαρκής. Η ασθένεια της δύναμης είναι η βία. Οταν νομίζεις ότι μπορείς να επιβάλεις κάτι, μπαίνεις στον πειρασμό να δοκιμάσεις. Ο Χίτλερ διέλυε χώρες γιατί μπορούσε να το κάνει. Αν ήξερε πως δεν τον παίρνει, δεν θα το αποτολμούσε. Αντίστοιχα η Τουρκία νομίζει ότι μπορεί να μας επιβληθεί με τον όγκο της. Είναι κοντά 80 εκατομμύρια, αν ήταν 10-15 δεν θα είχαμε αυτά τα προβλήματα στη Θράκη, στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

-Στην εποχή μας φαίνεται να υπάρχει μια σύγχυση προτύπων. Κάποιοι φαίνεται να θεωρούν γενναιότητα ή «μαγκιά» την αιφνιδιαστική – και κάποτε φονική – επίθεση πολλών μαζί εναντίον μεμονωμένων ανυπεράσπιστων ανθρώπων απλώς επειδή οι τελευταίοι είναι διαφορετικοί από εκείνους. Τι ακριβώς μπερδεύουν;

Μιλάτε για το τσίρκο της Χρυσής Αυγής; Αυτοί μόνο μάγκες δεν είναι. Ο μάγκας άνδρας δεν τα βάζει με αδύναμους και ανέστιους, δεν χυδαιολογεί, είναι σοβαρός, δωρικός και με μπέσα. Μόνο που φταίμε όλοι για τη ΧΑ και ιδίως η Αριστερά. Από τη Μεταπολίτευση και μετά χαρίσαμε εύκολα την πατρίδα στον υπόκοσμο εν ονόματι μιας δήθεν κοσμοπολίτικης, κοινωνικής αντίληψης. Ψευτίσαμε, ξεφτίσαμε, την πατήσαμε. Καιρός να αναθεωρήσουμε σε ζητήματα που όσο κι αν τα θάβουμε είναι υπαρκτά και τα βρίσκουμε μπροστά μας.

-Ενας χρόνος από την επίθεση στο ΠΑΜΕ και τη δολοφονία Φύσσα. Δύο χρόνια από την επίθεση στους αιγύπτιους ψαράδες. Γιατί μερικές από τις πιο βίαιες χρυσαυγίτικες επιθέσεις έχουν γίνει στον Πειραιά;

Ο Πειραιάς είναι λιμάνι, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Ζόρικη κατάσταση. Εχει πολλών ειδών υφάσματα. Δεν θα μπορούσε να μην έχει το δικό του μερίδιο στις λινάτσες της ΧΑ.

-Οι ντικ ή ντίκτα, όπως λέτε στο βιβλίο τους φιλοχουντικούς, είναι καθώς φαίνεται μια διαχρονική πραγματικότητα. Υπάρχει, νομίζετε, ένα νήμα που ενώνει την ελληνική Ακροδεξιά από την εποχή της οργάνωσης 3Ε μέχρι τη σημερινή εκδοχή της; Και πόσο σοβαρή απειλή αποτελούν σήμερα για τη δημοκρατία;

Ασφαλώς υπάρχει ένα φασιστικό παρελθόν. Αντίθετα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία και το Βέλγιο όπου το κράτος κυνήγησε, συνέλαβε και εκτέλεσε κατά χιλιάδες τους συνεργάτες των Γερμανών, στην Ελλάδα τους παραδώσαμε σχεδόν το μεταπολεμικό κράτος και ιδιαίτερα κατά τον Εμφύλιο κυριάρχησαν. Το σημερινό τομάρι της ΧΑ έχει πατέρα ή παππού που δεν φυλακίστηκε ή εκτελέστηκε ατιμωτικά ως προδότης, αλλά τιμήθηκε ως σωτήρας από τον κομμουνισμό και έχει την ηθική επίνευση να συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση. Κοντά σε αυτούς κολλάνε και διάφοροι ανεγκέφαλοι για τους δικούς τους λόγους. Προσωπικά δεν τους θεωρώ απειλή για τη δημοκρατία. Μια πέτρα στο νεφρό είναι η ΧΑ που δημιουργεί κολικούς και πρέπει επειγόντως να βρούμε τρόπο να την ουρήσουμε.
-Ποιος είναι, κατά τη γνώμη σας, ο σπουδαιότερος παράγοντας που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία;
Αναμφισβήτητα το ΠΑΣΟΚ. Οχι πως οι άλλοι ήταν άγιοι, ρεμούλα υπήρχε ανέκαθεν στην Ελλάδα, αλλά με το ΠΑΣΟΚ η μίζα έγινε νόμος του κράτους. Ιδίως από το 1990 και μετά ξεφύγαμε τελείως, το ρίξαμε έξω το μαγαζί και, όπως πάντα, την πληρώνουν οι πιο αδύναμοι.

-Πόσο αισιόδοξος είστε για την Ελλάδα στο εγγύς μέλλον, μέσα στο συγκεκριμένο ευρωπαϊκό πλαίσιο και τον ασταθή υπόλοιπο περίγυρο;

Είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε με την ανασφάλεια της μικρής χώρας που σε ελάχιστα μπορεί να καθορίσει η ίδια την πορεία της. Τα έχει γράψει αυτά ο Κούντερα, μην τα επαναλαμβάνω. Για παράδειγμα, αν ένας Γάλλος ή Γερμανός ασκήσει κριτική στη χώρα του, δεν τρέχει τίποτα, υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα για το αύριο και τη δύναμη της χώρας, αν το κάνει ένας Ελληνας ή Τσέχος για τη δική του είναι αυτομάτως προδότης. Επειδή μέσα μας ξέρουμε πόσο ευάλωτοι είμαστε, κάθε αρνητικό σχόλιο μας πληγώνει, το εκλαμβάνουμε ως απειλή. Κάποτε πρέπει να ηρεμήσουμε και να δεχτούμε την πραγματικότητα. Δεν είμαστε οι καλύτεροι, ούτε οι χειρότεροι. Είμαστε αυτοί που είμαστε και εμένα μού αρέσουμε.

-Τι σας ενοχλεί περισσότερο στη σημερινή Ελλάδα;

Αν αφαιρέσω το πρόσφατο οικονομικό βούλιαγμα, μας βρίσκω ανθρώπους απολύτως κανονικούς. Με τα συν και πλην τους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παπαριά από τη φράση «Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται». Παντού γίνονται. Απολύτως τα ίδια. Αυτός είναι ο κόσμος μας. Ασε που μας βρίσκω προνομιούχους έναντι των περισσότερων λαών, αφού ζούμε σε έναν από τους τελευταίους παραδείσους της Γης. Σε μια πανέμορφη μεσογειακή χώρα (και όχι βαλκανική, όπως λένε οι αστοιχείωτοι κι οι χολερικοί) που η ζωή είναι ακόμη στα ανθρώπινα μέτρα.
-Τοποθετούσατε πάντα τον εαυτό σας, διατηρώντας την αυτονομία σας, στον χώρο της Αριστεράς. Σε μια χώρα με τόσο πυκνό ιστορικό παρελθόν, εξήντα πέντε χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου αλλά και είκοσι πέντε χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, την ώρα επίσης που μια έκφρασή της διεκδικεί εξουσία, τι βλέπετε ως προς το μέλλον της;

Θα σας επαναλάβω μονότονα την προσωπική μου στάση: Με τα κόμματα γενικώς ούτε είχα ούτε θέλω παρτίδες. Επειδή εξακολουθώ να διατηρώ το δικαίωμα στην ουτοπία για έναν κόσμο δικαιοσύνης και ισότητας, ψηφίζω εξαρχής ΚΚΕ. Λάθος; Ποιος το λέει;»
Η συνέντευξη στον Μανώλη Πιμπλή

Το είδαμε στο Hellasforce.com

προετοιμασία των παιδιών (διάβασμα) για το σχολείο.

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα που ταλανίζουν τον πολύπαθο χώρο της εκπαίδευσης είναι και η στάση των γονέων όσον αφορά τη προετοιμασία των παιδιών (διάβασμα) για το σχολείο.

Το φαινόμενο αυτό όσο περνάνε τα χρόνια τείνει να γίνει πιο έντονο. Ο γονέας λοιπόν είναι η πρώτη μορφή παραπαιδείας στην οποία συνηθίζει ένα παιδί και φυσικά ένας από τους βασικότερους λόγους που αργότερα, όταν ο γονέας αδυνατεί πλέον να στηρίξει μαθησιακά το παιδί, έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο το φροντιστήριο ή το ιδιαίτερο μάθημα.

Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν έχει πολλές αρνητικές επιπτώσεις. Καταρχάς έχουμε ακύρωση του εκπαιδευτικού έργου του δασκάλου ή του καθηγητή.

Τα παιδιά αντί να σκέφτονται «πρέπει να προσέξω στο μάθημα γιατί εδώ είναι το μόνο μέρος για να μάθω» επαναπαύονταν στην ιδέα ότι στο σπίτι τα περιμένει το μεσημέρι η μαμά ή ο μπαμπάς για να τους τα πούνε καλύτερα.

Έτσι τελικά φτάνουμε σε αυτό τον εκφυλισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας που επικρατεί σήμερα όπου τα παιδιά διδάσκονται στο σπίτι και εξετάζονται στο σχολείο. Από την άλλη μεριά  δημιουργείται στον εκπαιδευτικό μια εικονική πραγματικότητα της τάξης όπου όλοι σχεδόν οι μαθητές “τραβάνε” ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει ένα σύστημα “βαριάς βιομηχανίας” από πίσω από γονείς που αφιερώνουν ατελείωτες ώρες για να έχουν τα παιδιά τους σε αυτό το επίπεδο.

Έτσι ο εκπαιδευτικός ξεγελιέται από την γενική εικόνα της τάξης του και ανεβάζει κι άλλο τον πήχη.

Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος όπου οι αδυναμίες του κάθε μαθητή δεν φτάνουν ποτέ στον εκπαιδευτικό αλλά μπαλώνονται όπως-όπως από τον γονέα. Επίσης πολλοί γονείς μπαίνουν και στον πειρασμό να διαβάσουν τα παιδιά και στο παρακάτω μάθημα χαλώντας ένα από τα βασικότερα κίνητρα μάθησης : το στοιχείο της έκπληξης για το καινούργιο. Μετά μάλιστα αναρωτιούνται γιατί το παιδί τους βαριέται κατά την παράδοση.

Οι γονείς αυτοί έχουν εντάξει στην καθημερινότητά τους το διάβασμα του παιδιού τους, αφού διαβάσουν πρώτα οι ίδιοι χρησιμοποιώντας και τα σχολικά βοηθήματα που κυκλοφορούν(τα οποία, όχι τυχαία, απευθύνονται σε αυτούς παρά στα ίδια τα παιδιά).

Φυσικό επακόλουθο, υποκαθιστώντας τον εκπαιδευτικό του σχολείου, είναι να συγκρίνονται με αυτόν και να καταφεύγουν συνήθως σε επικριτικά σχόλια για την επάρκεια του και μάλιστα μπροστά στο παιδί τους, “πυροβολώντας” το παιδαγωγικό  πρότυπο από κοντινή απόσταση.

Σε ακραίες μάλιστα περιπτώσεις απαιτούν από τον εκπαιδευτικό αυτόν να προσαρμοστεί “στον δικό τους τρόπο” και στη δική τους νοοτροπία για το διδασκαλία του μαθήματος. Και φυσικά ένας γονέας που έχει καταναλώσει τόσο χρόνο, κόπο και συναίσθημα σε μια τέτοια επένδυση περιμένει και την ανάλογη ανταμοιβή, οπότε γίνεται ιδιαίτερα σκληρός όταν αυτή για κάποιους λόγους δεν αποδίδει.

Τότε αφού μοιράσει ευθύνες ( στον εκπαιδευτικό και στο παιδί του) καταλήγει να ανεβάσει στροφές στην εκπαίδευση του παιδιού οδηγώντας το, πολλές φορές, στην εξάντληση και στην απέχθεια για μάθηση.

Η μητέρα ή ο πατέρας παίζοντας το ρόλο του εκπαιδευτικού καταργεί, έστω και προσωρινά, τον ουσιαστικό του ρόλο, του γονιού. Έτσι γίνεται άσκοπη κατανάλωση χρόνου και ενέργειας που θα μπορούσαν να αφιερωθούν στην ανάπτυξη της σχέσης γονέας –παιδί.

Υπάρχουν πολλοί γονείς όπου ολόκληρη η σχέση τους με το παιδί εξαντλείται στην κατ’ οίκον εκπαίδευσή του .Οπότε η σχέση αυτή δεν καλλιεργείται σωστά και δεν ωριμάζει. Ο απογαλακτισμός του παιδιού εμποδίζεται με αυτόν τον τρόπο.

Και αν ο γονέας βάζει σαν προτεραιότητα την πραγματική και ολοκληρωμένη καλλιέργεια  του παιδιού του θα μπορούσε να συζητήσει μαζί του, να παίξει και απλά να περάσει καλά μαζί του. Να κάνουν κάτι μαζί και να το μοιραστούν ξεφεύγοντας από το στερεότυπο του εκπαιδευτή – εκπαιδευόμενου. Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι το εξής: Πως γίνεται και όλοι σχεδόν οι γονείς να φτάνουν σε τέτοιο γνωστικό επίπεδο που να μπορούν να διαβάσουν τα παιδιά τους και μάλιστα και σε μαθήματα που είναι πολύ απαιτητικά όπως τα μαθηματικά, η φυσική και τα αρχαία;

Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η γύμνια του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Όταν κυριαρχούν η αποστήθιση και οι φροντιστηριακού τύπου αυτοματισμοί τότε δεν είναι καθόλου δύσκολο ακόμα και για έναν ανειδίκευτο γονέα αφού παπαγαλίσει το μάθημα και με τη χρήση ενός σχολικού βοηθήματος να ζητήσει και από το παιδί του να τον μιμηθεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν είχαμε διαφορετικά αναλυτικά προγράμματα όπου η μάθηση θα στηριζότανε στην κριτική σκέψη τότε ο γονέας δεν θα μπορούσε εύκολα να υποκαταστήσει τον εκπαιδευτικό.

Είναι, λοιπόν, άκρως επιτακτικό  στα αναλυτικά προγράμματα να υπάρχει συμμετοχή κυρίως των μάχιμων εκπαιδευτικών “που μπαίνουν σε τάξη” και που γνωρίζουν καλύτερα τα εκπαιδευτικά θέματα και όχι μόνο των γραφειοκρατών που απέχουν από την παιδαγωγική πραγματικότητα.

Έχοντας μιλήσει με πολλά παιδιά που τα διαβάζουν οι γονείς τους (συνήθως η μητέρα) καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα:

1) Τα παιδιά το θεωρούν αναγκαίο κακό. Νιώθουν ότι χωρίς το διάβασμα των γονέων δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου

2) Δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να διαβάσουν μόνα τους

3) Νιώθουν πολύ μεγάλη πίεση από το γονέα την ώρα που τα διαβάζει και μάλιστα διακατέχονται από πολύ αρνητικά συναισθήματα για κείνον την ώρα αυτή

4) Δεν έχουν αναπτύξει αρκετά τη κριτική σκέψη και έχουν συνηθίσει να μαθαίνουν με τη χρήση της αποστήθισης και της μίμησης

5) Έχουν βραχυπρόθεσμη μνήμη στα όσα μαθαίνουν από τους γονείς τους

6) Παραπονιούνται ότι οι γονείς “θέλουν και το και” για να είναι ευχαριστημένοι

7) Βαριούνται το μάθημα στην τάξη και δεν έχουν και σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους εκπαιδευτικούς του σχολείου τους

8) Τρέμουν στην ιδέα μιας πιθανής σχολικής αποτυχίας τους κυρίως λόγω της απόρριψης που θα βίωναν από τους γονείς τους

9) Δεν το βλέπουν ως ένδειξη φροντίδας των γονέων απέναντι τους

10) Το βασικό κίνητρό τους για να είναι καλοί μαθητές είναι “για να μη φωνάζουν οι γονείς τους”.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούν οι γονείς είναι ότι δημιουργούν μια εξάρτηση στο  παιδί τους  και ουσιαστικά το μαθαίνουν να περπατάει υποβασταζόμενο από εκείνους. Έτσι αυτό έχει αρνητικές συνέπειες στο να μάθει να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις. Στα παιδιά αυτά υπάρχει συνήθως ένα έλλειμμα αυτοπεποίθησης και αυτενέργειας  και νιώθουν ότι καταρρέουν στη παραμικρή σχολική ή μη αποτυχία.

Η σωστή διαχείριση μιας ενδεχόμενης μελλοντικής αποτυχίας μαθαίνεται στο σχολείο κανονικά. Προϋποθέτει όμως ότι στο παιδί έχει επιτραπεί να αποτύχει μερικές φορές. Οι γονείς που δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο στο παιδί τους και καταρρέουν οι ίδιοι όταν συμβαίνει ας γνωρίζουν ότι παίζουν με τη φωτιά. Είναι πολύ επικίνδυνη για τη ψυχική ισορροπία του παιδιού τους η στάση τους αυτή. Καμουφλάροντας συνεχώς τις αδυναμίες των παιδιών τους ,εκείνα  ουσιαστικά δεν τις ξεπερνούν ποτέ.

Οι γονείς οφείλουν να  βάλουν σε δεύτερη μοίρα την κοινωνική καταξίωση και σε πρώτη την ψυχική ισορροπία και ευτυχία του παιδιού τους. Τέλος οφείλουν να δείξουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα παιδιά τους και στους εκπαιδευτικούς. Ίσως τότε να εκπλαγούν από την βελτίωση των επιδόσεων και των δύο.

Δημήτρης Τσιριγώτης, Φυσικός

Πηγή: alfavita.gr