Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού του "Ελλάδα Εμείς"

Ο Παναγιώτης Δ. Σταμάτης, αξιωματικός ΠΝ ε.α. είναι ο Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού του "Ελλάδα Εμείς"

Η  ιδρυτική  διακήρυξη της κινήματος «Ελλάδα.εμείς», είναι η εξής:

«Έχοντας την πεποίθηση ότι σήμερα είναι η μάχη της κοινωνικής δημοκρατίας, της Εθνικής και Κοινωνικής Συμπόρευσης, για το νέο Οδικό Χάρτη της Ελλάδος στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η ώρα να αλλάξει η Ελλάδα έτσι ώστε να υπηρετεί τους πολλούς και όχι τους λίγους ισχυρούς, η ανάγκη να υπάρξει συμπόρευση όλων στην πορεία για την κοινωνική και οικονομική ανάσταση του Έθνους με εθνική διαπραγμάτευση και νέο κοινωνικό συμβόλαιο, ανακοινώνουμε την ίδρυση του Πατριωτικού Κοινωνικού Κινήματος «ελλάδα.εμείς»».

Τα μέλη της κίνησης επισημαίνουν ότι «μέσα στο βάθος της κρίσης, χρειάζεται να σπάσουν οι αλυσίδες που μας δημιούργησαν μια νοοτροπία εξάρτησης. Να φύγει η παλιά πολιτική γενιά, να πάρουμε ξανά τη χώρα στα χέρια μας». Στο πλαίσιο αυτό, χαιρετίζουν τη δημιουργία της πολιτικής κίνησης «Δημοκρατικός Σύνδεσμος» με επικεφαλής τον ανεξάρτητο Βουλευτή Βασίλη Οκονόμου και ανταποκρίνονται στο κάλεσμα για συμπόρευση με άλλες πολιτικές δυνάμεις, κινήματα και πρωτοβουλίες, με κοινούς στόχους και αξίες.

«Γνωρίζουμε ότι ο δρόμος στην Ευρωζώνη είναι πλέον πολύ δύσκολος» τονίζουν και παρουσιάζουν επιγραμματικά τις θέσεις τους για την Ευρωπαϊκή Ένωση: «Δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Ούτε βεβαίως στην αρένα της Ένωσης ο πλούτος ρέει άφθονος «εξ ουρανού». Η διαδρομή της χώρας μας με το τρένο και τη σημαία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος είναι δύσβατος. Το ταξίδι είναι με πολλά εμπόδια και καθόλου εύκολο. Για να διατηρήσουμε την εθνική μας ταυτότητα θα πρέπει να δώσουμε σκληρές μάχες. Τίποτα δεν θα μας χαριστεί. Όλα κερδίζονται με αγώνα και εγρήγορση».

«Θέλουμε να προχωρήσουμε. Όχι επαιτώντας, αλλά με πίστη στις δικές μας δυνατότητες, στις δικές μας ικανότητες, ατομικές όσο και συλλογικές» αναφέρουν, επισημαίνοντας ότι στη «διαδρομή μας πρέπει να έχουμε ως πυξίδα την εθνική διαπραγμάτευση, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη σωτηρία του Έθνους. Αυτή είναι η οδός για να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία την παγκοσμιοποίηση, τον αδυσώπητο διεθνή ανταγωνισμό, για να δημιουργήσουμε όρους συνεχούς ανάπτυξης και να πετύχουμε καλύτερες συνθήκες ζωής για όλους. Να έχουμε το δικό μας σχέδιο, τον Ελληνικό Οδικό Χάρτη και όχι να πλέουμε σε αχαρτογράφητα θολά νερά».

Η μήνυση-ντοκουμέντο του (τολμηρού) πλωτάρχη

⁺A

Φωτιές έχει ανάψει στη Βουλή, από το πρωί της Παρασκευής, η διαβίβαση της δικογραφίας κατά του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου για εξαπάτηση εκλογέων με το περίφημο «λεφτά υπάρχουν». Το γεγονός ότι η δικογραφία αφορά καταγγελλόμενη τέλεση αδικήματος την περίοδο που ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν, ως αρχηγός της αντιπολίτευσης, απλός βουλευτής (προεκλογική περίοδος 2009) και όχι πρωθυπουργός ή υπουργός καθιστά επιτακτική την κίνηση διαδικασίας για άρση ασυλίας, η οποία απέχει παρασάγγας από την ασπίδα προστασίας που υψώνει σε πολιτικά πρόσωπα η διαδικασία του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

Οσο για τον μηνυτή; Οπως αποκαλύπτεται από το διαβιβαστικό του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, πρόκειται για τον πλωτάρχη εν αποστρατεία του Πολεμικού Ναυτικού Παναγιώτη Σταμάτη του Δημητρίου. Στην αναφορά του ονόματός του, όλοι στη Βουλή προσπάθησαν να σκεφτούν τι τους θυμίζει, αφού ήταν σίγουροι ότι το είχαν ακούσει ξανά. Ετσι ήταν. Πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο ο οποίος, από την ημέρα που η χώρα μπήκε στις δαγκάνες του Μνημονίου, στράφηκε στη Δικαιοσύνη για να βρει το δίκιο του και να τιμωρήσει όσους θεώρησε ότι κατέστρεψαν τη χώρα. Εχει υποβάλει, λοιπόν, μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου για τις μειώσεις των συντάξεων, αλλά και για την εξομοίωση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης με το κίνησης, όπως επίσης κατά του Γιώργου Παπανδρέου και του πρώην υπουργού Αμυνας Πάνου Μπεγλίτη για το γνωστό δημοσίευμα «περί πραξικοπήματος».

Στη Βουλή, πάντως, μετά το πρώτο ξάφνιασμα, το επόμενο συναίσθημα που κυρίευσε την κυβερνητική πτέρυγα αλλά και υψηλόβαθμους κοινοβουλευτικούς παράγοντες ήταν ο προβληματισμός. Κυρίως για το τι μέλλει γενέσθαι στην αίθουσα της Ολομέλειας, αν ποτέ το αίτημα για άρση ασυλίας του πρώην πρωθυπουργού φτάσει προς ψήφιση. Μια πρώτη σκέψη, ούτως ώστε να αποφευχθούν δυσάρεστες συνέπειες και απρόβλεπτες καταστάσεις, ήταν να αξιοποιηθεί το «παράθυρο» του Συντάγματος που προβλέπει ότι, αν αίτημα για άρση ασυλίας βουλευτή δεν συζητηθεί μέσα σε τρεις μήνες από τη διαβίβασή του, τίθεται στο αρχείο. «Θα το αφήσουν να περάσει χωρίς συζήτηση και να εκπνεύσει» ακούστηκε από κάποιους. Τα πράγματα, ωστόσο, δεν είναι και τόσο εύκολα, αφού (εκτός από την κοινή γνώμη) η αντιπολίτευση είναι έτοιμη να ασκήσει εντονότατη πίεση. Ηδη βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής έλεγαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση το αίτημα να μη φτάσει στην Ολομέλεια.

Για πολλούς, ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει το τι θα πράξει ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό γιατί κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει ότι λίγους μήνες πριν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε εντάξει τον κ. Παπανδρέου στο κατηγορητήριο για τη «λίστα Λαγκάρντ». Τα πράγματα και οι καιροί, όμως, έχουν αλλάξει.

Σημαντικός παράγοντας, ωστόσο, στην τελική απόφαση της Ολομέλειας, αν βεβαίως το αίτημα φτάσει μέχρι εκεί, είναι η διαδικασία της ψηφοφορίας. Κι αυτό γιατί, αν και πολλοί «γαλάζιοι» βουλευτές στα πηγαδάκια έλεγαν μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι δεν θα είχαν πρόβλημα να ψηφίσουν υπέρ της άρσης ασυλίας, το γεγονός ότι η ψήφος τους είναι φανερή, αφού στο ψηφοδέλτιο αναγράφουν και το ονοματεπώνυμό τους, καθιστά τα πράγματα περίπλοκα. Στον αντίποδα, πάντως, μόνο λίγοι δεν είναι και εκείνοι οι οποίοι υποστηρίζουν ότι τυχόν καταψήφιση του αιτήματος και ύψωση ασπίδας στον Γιώργο Παπανδρέου θα σημάνει νέο κύμα αντικοινοβουλευτισμού στην κοινωνία.

Η διαβίβαση της δικογραφίας είναι αλήθεια ότι προκάλεσε και εκνευρισμό σε ορισμένους. Υψηλόβαθμοι κοινοβουλευτικοί παράγοντες υποστήριζαν ότι από εποχής Απόστολου Κακλαμάνη έχει θεσμοθετηθεί πως οι εισαγγελείς θα πρέπει να αξιολογούν κάθε δικογραφία πριν τη στείλουν στη Βουλή. Από την άλλη πλευρά, όμως, όταν η ελληνική κοινωνία οδηγήθηκε στην καταστροφή εξαιτίας του παραπλανητικού «λεφτά υπάρχουν», ο αντίλογος που ακούγεται είναι αυτονόητος για την υποχρέωση της Δικαιοσύνης να πράξει τα δέοντα.

Γιώργος Λυκουρέντζος
ΠΗΓΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

με το ΠΑΣΟΚ η μίζα έγινε νόμος του κράτους

Διονύσης Χαριτόπουλος, απλά εξαιρετικός: Το κρατος δεν ειναι η πατριδα.

«Στις 16 Νοεμβρίου του 1967 η τουρκική Εθνοσυνέλευση εξουσιοδότησε την κυβέρνηση Ντεμιρέλ για πόλεμο με την Ελλάδα. Στις 19 Νοεμβρίου ο Ελληνικός Στρατός στον Εβρο πήρε εντολή για ύψιστη ετοιμότητα και προώθηση στις τελικές θέσεις. «Ώς εδώ ήταν το λαδάκι μας. Εδώ πιθανόν θα πεθάνεις» σκέφτεται ο Δόκιμος (σ.σ Δόκιμος Εφεδρος Αξιωματικός -ΔΕΑ). Και λέει: «Πετιέμαι στο πιο κοντινό χωριό για τσιγάρα. Χτυπάω και δυο κονιάκ για το κρύο. Ενας πιτσιρικάς σκάβει με τα χέρια το χιόνι. Τον παρακολουθώ. Στη λακκούβα βάζει ένα μικρό παιχνίδι και το θάβει. Το σκεπάζει καλά. Το πατικώνει. Πάω κοντά του. Τον ρωτάω γιατί το κρύβει. – Θα μ’ το πάρουν οι Τούρκοι, μου κάνει αθώα».

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος ήταν στρατευμένος εκείνη την εποχή και υπηρετούσε στα σύνορα. Ο δόκιμος ήρωάς του, ένα μυθιστορηματικό alter ego του με το οποίο προφανώς δεν ταυτίζεται πάντα, ανασύρει από τη λήθη εκείνα τα περίεργα γεγονότα του τέλους του 1967, λίγους μήνες μετά το απριλιανό πραξικόπημα, τα οποία δεν έπαιξαν ασήμαντο ρόλο στις εξελίξεις που θα ακολουθούσαν, ιδίως στο Κυπριακό.

Οι πραξικοπηματίες συνταγματάρχες, θέλοντας να αποκτήσουν λαϊκό έρεισμα, προσπάθησαν να προβούν σε άμεσες ενέργειες στην Κύπρο για να πετύχουν την ένωση με την Ελλάδα και τα έκαναν μούσκεμα. Το αποτέλεσμα ήταν ταπεινωτικοί τουρκικοί όροι που το δικτατορικό καθεστώς δέχτηκε αμέσως.

Ο Χαριτόπουλος δίνει πολύ καλά το κλίμα της περιόδου μέσα από το ημερολόγιο που κρατούσε ο Δόκιμος Αξιωματικός – ήρωας του νέου μυθιστορήματός του με τίτλο «Πρόβες πολέμου», το οποίο πρόκειται να κυκλοφορήσει σε λίγες ημέρες από τις εκδόσεις Τόπος. Εκπαιδευμένος στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθόδοξου Πολέμου στη Ρεντίνα, ο δόκιμος παίρνει μετάθεση ανατολικά και η αφήγηση των περιπετειών του σε Ορεστιάδα, Διδυμότειχο, Αλεξανδρούπολη και στις όχθες του Εβρου έχει ατμόσφαιρα και αρκετό σασπένς. Ολοι θεωρούν ότι θα πολεμήσουν – σε σημείο που και ο δόκιμος, παρά και τη δική του ετοιμότητα, να αναφωνήσει κάποια στιγμή: «Ρε μανία με τον πόλεμο…». Κρυμμένα στρατόπεδα αλλά και έρωτες, κορίτσια που γνωρίζονται με τους στρατιώτες στις περαντζάδες των μικρών πόλεων, χαρτοπαιξία, οράματα για την Αγια-Σοφιά, προκλητικοί Ελληνες και Τούρκοι κομάντος που περνάνε το ποτάμι («χάνονται ψυχές εκεί» λέει), χαρακτήρες στρατευμένων που αφήνουν αποτύπωμα. Και από δίπλα οι Παπαδόπουλος, Λαδάς και Σπαντιδάκης που συναντιούνται στα σύνορα με τον Ντεμιρέλ, ο οποίος καταλαβαίνει αμέσως την ανεπάρκειά τους. Και ένα βασιλικό κίνημα που πέφτει στο κενό σαν κερασάκι στην τούρτα.

-Στο βιβλίο σας υπάρχουν δύο βαρύνοντα στοιχεία: το κλίμα μιας στρατιωτικής θητείας στην παραμεθόριο στην αρχή της χούντας και το μάλλον ξεχασμένο επεισόδιο με την Τουρκία τον Νοέμβριο του 1967 που μας έφερε στα πρόθυρα πολέμου. Τι ακριβώς σας οδήγησε να γράψετε ένα βιβλίο για τη συγκεκριμένη περίοδο;

Ως συνήθως, οι μεγαλύτεροι ανησυχούν για τους νέους. Ενα ερώτημα που αιωρείται για τη νεολαία είναι αν θα έχει το σθένος να υπερασπιστεί την πατρίδα μας σε μια κρίσιμη στιγμή. Οπως διαβάσατε στο βιβλίο, οι νέοι και τότε συμπεριφέρονταν σαν απροσάρμοστοι και γραψαρχίδηδες, αλλά μπροστά στον εξωτερικό κίνδυνο άλλαξαν αυτομάτως και τον αντιμετώπισαν με εντυπωσιακή αυταπάρνηση. Εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ, αλλά πιστεύω ακράδαντα πως το ίδιο θα κάνουν και τα σημερινά παιδιά. Είναι στο κύτταρό μας. Τα έχει γράψει ο σπουδαίος Νίκος Σβορώνος, αυτό που μας χαρακτηρίζει είναι το έντονα αντιστασιακό και ανυπότακτο στοιχείο του λαού μας.

-Στα πρώτα δείγματα της δικτατορίας, μετά τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας, περιλαμβάνεται και μια επιθετική πολιτική στο Κυπριακό που, όπως εξηγείτε στο βιβλίο, κατέληξε γρήγορα σε φιάσκο. Ποια ήταν τα συναισθήματα των κληρωτών που έπρεπε να ισορροπήσουν ανάμεσα σε μια υγιή φιλοπατρία και στον τυχοδιωκτισμό των συνταγματαρχών;

Το ερώτημα έχει απαντηθεί στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο. Και τότε δικτατορία είχαμε. Αλλά οι άνθρωποι ήξεραν και τότε, ξέρουν και σήμερα πως το κράτος δεν είναι πατρίδα. Είναι απλώς ένας διαχειριστής της κοινωνίας, καλός ή κακός. Συνήθως άθλιος. Η πατρίδα είναι μέσα μας κάτι πολύ πιο βαθύ, αναλλοίωτο και πανάρχαιο. Και προκειμένου να την υπερασπιστείς, δεν χωράνε διλήμματα, τακιμιάζεις και με τον διάολο.

-Τα στοιχεία της ντομπροσύνης και της γενναιότητας, έτσι όπως τα περιγράφετε στους χαρακτήρες των στρατιωτών και των αξιωματικών, αποτελούν στοιχεία μιας συγκεκριμένης κουλτούρας και, αν ναι, πώς θα την περιγράφατε;

Είναι κώδικες επιβίωσης με βάση την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι απέναντι είναι απειλή υπαρκτή και διαρκής. Η ασθένεια της δύναμης είναι η βία. Οταν νομίζεις ότι μπορείς να επιβάλεις κάτι, μπαίνεις στον πειρασμό να δοκιμάσεις. Ο Χίτλερ διέλυε χώρες γιατί μπορούσε να το κάνει. Αν ήξερε πως δεν τον παίρνει, δεν θα το αποτολμούσε. Αντίστοιχα η Τουρκία νομίζει ότι μπορεί να μας επιβληθεί με τον όγκο της. Είναι κοντά 80 εκατομμύρια, αν ήταν 10-15 δεν θα είχαμε αυτά τα προβλήματα στη Θράκη, στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

-Στην εποχή μας φαίνεται να υπάρχει μια σύγχυση προτύπων. Κάποιοι φαίνεται να θεωρούν γενναιότητα ή «μαγκιά» την αιφνιδιαστική – και κάποτε φονική – επίθεση πολλών μαζί εναντίον μεμονωμένων ανυπεράσπιστων ανθρώπων απλώς επειδή οι τελευταίοι είναι διαφορετικοί από εκείνους. Τι ακριβώς μπερδεύουν;

Μιλάτε για το τσίρκο της Χρυσής Αυγής; Αυτοί μόνο μάγκες δεν είναι. Ο μάγκας άνδρας δεν τα βάζει με αδύναμους και ανέστιους, δεν χυδαιολογεί, είναι σοβαρός, δωρικός και με μπέσα. Μόνο που φταίμε όλοι για τη ΧΑ και ιδίως η Αριστερά. Από τη Μεταπολίτευση και μετά χαρίσαμε εύκολα την πατρίδα στον υπόκοσμο εν ονόματι μιας δήθεν κοσμοπολίτικης, κοινωνικής αντίληψης. Ψευτίσαμε, ξεφτίσαμε, την πατήσαμε. Καιρός να αναθεωρήσουμε σε ζητήματα που όσο κι αν τα θάβουμε είναι υπαρκτά και τα βρίσκουμε μπροστά μας.

-Ενας χρόνος από την επίθεση στο ΠΑΜΕ και τη δολοφονία Φύσσα. Δύο χρόνια από την επίθεση στους αιγύπτιους ψαράδες. Γιατί μερικές από τις πιο βίαιες χρυσαυγίτικες επιθέσεις έχουν γίνει στον Πειραιά;

Ο Πειραιάς είναι λιμάνι, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Ζόρικη κατάσταση. Εχει πολλών ειδών υφάσματα. Δεν θα μπορούσε να μην έχει το δικό του μερίδιο στις λινάτσες της ΧΑ.

-Οι ντικ ή ντίκτα, όπως λέτε στο βιβλίο τους φιλοχουντικούς, είναι καθώς φαίνεται μια διαχρονική πραγματικότητα. Υπάρχει, νομίζετε, ένα νήμα που ενώνει την ελληνική Ακροδεξιά από την εποχή της οργάνωσης 3Ε μέχρι τη σημερινή εκδοχή της; Και πόσο σοβαρή απειλή αποτελούν σήμερα για τη δημοκρατία;

Ασφαλώς υπάρχει ένα φασιστικό παρελθόν. Αντίθετα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία και το Βέλγιο όπου το κράτος κυνήγησε, συνέλαβε και εκτέλεσε κατά χιλιάδες τους συνεργάτες των Γερμανών, στην Ελλάδα τους παραδώσαμε σχεδόν το μεταπολεμικό κράτος και ιδιαίτερα κατά τον Εμφύλιο κυριάρχησαν. Το σημερινό τομάρι της ΧΑ έχει πατέρα ή παππού που δεν φυλακίστηκε ή εκτελέστηκε ατιμωτικά ως προδότης, αλλά τιμήθηκε ως σωτήρας από τον κομμουνισμό και έχει την ηθική επίνευση να συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση. Κοντά σε αυτούς κολλάνε και διάφοροι ανεγκέφαλοι για τους δικούς τους λόγους. Προσωπικά δεν τους θεωρώ απειλή για τη δημοκρατία. Μια πέτρα στο νεφρό είναι η ΧΑ που δημιουργεί κολικούς και πρέπει επειγόντως να βρούμε τρόπο να την ουρήσουμε.
-Ποιος είναι, κατά τη γνώμη σας, ο σπουδαιότερος παράγοντας που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία;
Αναμφισβήτητα το ΠΑΣΟΚ. Οχι πως οι άλλοι ήταν άγιοι, ρεμούλα υπήρχε ανέκαθεν στην Ελλάδα, αλλά με το ΠΑΣΟΚ η μίζα έγινε νόμος του κράτους. Ιδίως από το 1990 και μετά ξεφύγαμε τελείως, το ρίξαμε έξω το μαγαζί και, όπως πάντα, την πληρώνουν οι πιο αδύναμοι.

-Πόσο αισιόδοξος είστε για την Ελλάδα στο εγγύς μέλλον, μέσα στο συγκεκριμένο ευρωπαϊκό πλαίσιο και τον ασταθή υπόλοιπο περίγυρο;

Είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε με την ανασφάλεια της μικρής χώρας που σε ελάχιστα μπορεί να καθορίσει η ίδια την πορεία της. Τα έχει γράψει αυτά ο Κούντερα, μην τα επαναλαμβάνω. Για παράδειγμα, αν ένας Γάλλος ή Γερμανός ασκήσει κριτική στη χώρα του, δεν τρέχει τίποτα, υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα για το αύριο και τη δύναμη της χώρας, αν το κάνει ένας Ελληνας ή Τσέχος για τη δική του είναι αυτομάτως προδότης. Επειδή μέσα μας ξέρουμε πόσο ευάλωτοι είμαστε, κάθε αρνητικό σχόλιο μας πληγώνει, το εκλαμβάνουμε ως απειλή. Κάποτε πρέπει να ηρεμήσουμε και να δεχτούμε την πραγματικότητα. Δεν είμαστε οι καλύτεροι, ούτε οι χειρότεροι. Είμαστε αυτοί που είμαστε και εμένα μού αρέσουμε.

-Τι σας ενοχλεί περισσότερο στη σημερινή Ελλάδα;

Αν αφαιρέσω το πρόσφατο οικονομικό βούλιαγμα, μας βρίσκω ανθρώπους απολύτως κανονικούς. Με τα συν και πλην τους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παπαριά από τη φράση «Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται». Παντού γίνονται. Απολύτως τα ίδια. Αυτός είναι ο κόσμος μας. Ασε που μας βρίσκω προνομιούχους έναντι των περισσότερων λαών, αφού ζούμε σε έναν από τους τελευταίους παραδείσους της Γης. Σε μια πανέμορφη μεσογειακή χώρα (και όχι βαλκανική, όπως λένε οι αστοιχείωτοι κι οι χολερικοί) που η ζωή είναι ακόμη στα ανθρώπινα μέτρα.
-Τοποθετούσατε πάντα τον εαυτό σας, διατηρώντας την αυτονομία σας, στον χώρο της Αριστεράς. Σε μια χώρα με τόσο πυκνό ιστορικό παρελθόν, εξήντα πέντε χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου αλλά και είκοσι πέντε χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, την ώρα επίσης που μια έκφρασή της διεκδικεί εξουσία, τι βλέπετε ως προς το μέλλον της;

Θα σας επαναλάβω μονότονα την προσωπική μου στάση: Με τα κόμματα γενικώς ούτε είχα ούτε θέλω παρτίδες. Επειδή εξακολουθώ να διατηρώ το δικαίωμα στην ουτοπία για έναν κόσμο δικαιοσύνης και ισότητας, ψηφίζω εξαρχής ΚΚΕ. Λάθος; Ποιος το λέει;»
Η συνέντευξη στον Μανώλη Πιμπλή

Το είδαμε στο Hellasforce.com

προετοιμασία των παιδιών (διάβασμα) για το σχολείο.

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα που ταλανίζουν τον πολύπαθο χώρο της εκπαίδευσης είναι και η στάση των γονέων όσον αφορά τη προετοιμασία των παιδιών (διάβασμα) για το σχολείο.

Το φαινόμενο αυτό όσο περνάνε τα χρόνια τείνει να γίνει πιο έντονο. Ο γονέας λοιπόν είναι η πρώτη μορφή παραπαιδείας στην οποία συνηθίζει ένα παιδί και φυσικά ένας από τους βασικότερους λόγους που αργότερα, όταν ο γονέας αδυνατεί πλέον να στηρίξει μαθησιακά το παιδί, έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο το φροντιστήριο ή το ιδιαίτερο μάθημα.

Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν έχει πολλές αρνητικές επιπτώσεις. Καταρχάς έχουμε ακύρωση του εκπαιδευτικού έργου του δασκάλου ή του καθηγητή.

Τα παιδιά αντί να σκέφτονται «πρέπει να προσέξω στο μάθημα γιατί εδώ είναι το μόνο μέρος για να μάθω» επαναπαύονταν στην ιδέα ότι στο σπίτι τα περιμένει το μεσημέρι η μαμά ή ο μπαμπάς για να τους τα πούνε καλύτερα.

Έτσι τελικά φτάνουμε σε αυτό τον εκφυλισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας που επικρατεί σήμερα όπου τα παιδιά διδάσκονται στο σπίτι και εξετάζονται στο σχολείο. Από την άλλη μεριά  δημιουργείται στον εκπαιδευτικό μια εικονική πραγματικότητα της τάξης όπου όλοι σχεδόν οι μαθητές “τραβάνε” ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει ένα σύστημα “βαριάς βιομηχανίας” από πίσω από γονείς που αφιερώνουν ατελείωτες ώρες για να έχουν τα παιδιά τους σε αυτό το επίπεδο.

Έτσι ο εκπαιδευτικός ξεγελιέται από την γενική εικόνα της τάξης του και ανεβάζει κι άλλο τον πήχη.

Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος όπου οι αδυναμίες του κάθε μαθητή δεν φτάνουν ποτέ στον εκπαιδευτικό αλλά μπαλώνονται όπως-όπως από τον γονέα. Επίσης πολλοί γονείς μπαίνουν και στον πειρασμό να διαβάσουν τα παιδιά και στο παρακάτω μάθημα χαλώντας ένα από τα βασικότερα κίνητρα μάθησης : το στοιχείο της έκπληξης για το καινούργιο. Μετά μάλιστα αναρωτιούνται γιατί το παιδί τους βαριέται κατά την παράδοση.

Οι γονείς αυτοί έχουν εντάξει στην καθημερινότητά τους το διάβασμα του παιδιού τους, αφού διαβάσουν πρώτα οι ίδιοι χρησιμοποιώντας και τα σχολικά βοηθήματα που κυκλοφορούν(τα οποία, όχι τυχαία, απευθύνονται σε αυτούς παρά στα ίδια τα παιδιά).

Φυσικό επακόλουθο, υποκαθιστώντας τον εκπαιδευτικό του σχολείου, είναι να συγκρίνονται με αυτόν και να καταφεύγουν συνήθως σε επικριτικά σχόλια για την επάρκεια του και μάλιστα μπροστά στο παιδί τους, “πυροβολώντας” το παιδαγωγικό  πρότυπο από κοντινή απόσταση.

Σε ακραίες μάλιστα περιπτώσεις απαιτούν από τον εκπαιδευτικό αυτόν να προσαρμοστεί “στον δικό τους τρόπο” και στη δική τους νοοτροπία για το διδασκαλία του μαθήματος. Και φυσικά ένας γονέας που έχει καταναλώσει τόσο χρόνο, κόπο και συναίσθημα σε μια τέτοια επένδυση περιμένει και την ανάλογη ανταμοιβή, οπότε γίνεται ιδιαίτερα σκληρός όταν αυτή για κάποιους λόγους δεν αποδίδει.

Τότε αφού μοιράσει ευθύνες ( στον εκπαιδευτικό και στο παιδί του) καταλήγει να ανεβάσει στροφές στην εκπαίδευση του παιδιού οδηγώντας το, πολλές φορές, στην εξάντληση και στην απέχθεια για μάθηση.

Η μητέρα ή ο πατέρας παίζοντας το ρόλο του εκπαιδευτικού καταργεί, έστω και προσωρινά, τον ουσιαστικό του ρόλο, του γονιού. Έτσι γίνεται άσκοπη κατανάλωση χρόνου και ενέργειας που θα μπορούσαν να αφιερωθούν στην ανάπτυξη της σχέσης γονέας –παιδί.

Υπάρχουν πολλοί γονείς όπου ολόκληρη η σχέση τους με το παιδί εξαντλείται στην κατ’ οίκον εκπαίδευσή του .Οπότε η σχέση αυτή δεν καλλιεργείται σωστά και δεν ωριμάζει. Ο απογαλακτισμός του παιδιού εμποδίζεται με αυτόν τον τρόπο.

Και αν ο γονέας βάζει σαν προτεραιότητα την πραγματική και ολοκληρωμένη καλλιέργεια  του παιδιού του θα μπορούσε να συζητήσει μαζί του, να παίξει και απλά να περάσει καλά μαζί του. Να κάνουν κάτι μαζί και να το μοιραστούν ξεφεύγοντας από το στερεότυπο του εκπαιδευτή – εκπαιδευόμενου. Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι το εξής: Πως γίνεται και όλοι σχεδόν οι γονείς να φτάνουν σε τέτοιο γνωστικό επίπεδο που να μπορούν να διαβάσουν τα παιδιά τους και μάλιστα και σε μαθήματα που είναι πολύ απαιτητικά όπως τα μαθηματικά, η φυσική και τα αρχαία;

Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η γύμνια του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Όταν κυριαρχούν η αποστήθιση και οι φροντιστηριακού τύπου αυτοματισμοί τότε δεν είναι καθόλου δύσκολο ακόμα και για έναν ανειδίκευτο γονέα αφού παπαγαλίσει το μάθημα και με τη χρήση ενός σχολικού βοηθήματος να ζητήσει και από το παιδί του να τον μιμηθεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν είχαμε διαφορετικά αναλυτικά προγράμματα όπου η μάθηση θα στηριζότανε στην κριτική σκέψη τότε ο γονέας δεν θα μπορούσε εύκολα να υποκαταστήσει τον εκπαιδευτικό.

Είναι, λοιπόν, άκρως επιτακτικό  στα αναλυτικά προγράμματα να υπάρχει συμμετοχή κυρίως των μάχιμων εκπαιδευτικών “που μπαίνουν σε τάξη” και που γνωρίζουν καλύτερα τα εκπαιδευτικά θέματα και όχι μόνο των γραφειοκρατών που απέχουν από την παιδαγωγική πραγματικότητα.

Έχοντας μιλήσει με πολλά παιδιά που τα διαβάζουν οι γονείς τους (συνήθως η μητέρα) καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα:

1) Τα παιδιά το θεωρούν αναγκαίο κακό. Νιώθουν ότι χωρίς το διάβασμα των γονέων δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου

2) Δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να διαβάσουν μόνα τους

3) Νιώθουν πολύ μεγάλη πίεση από το γονέα την ώρα που τα διαβάζει και μάλιστα διακατέχονται από πολύ αρνητικά συναισθήματα για κείνον την ώρα αυτή

4) Δεν έχουν αναπτύξει αρκετά τη κριτική σκέψη και έχουν συνηθίσει να μαθαίνουν με τη χρήση της αποστήθισης και της μίμησης

5) Έχουν βραχυπρόθεσμη μνήμη στα όσα μαθαίνουν από τους γονείς τους

6) Παραπονιούνται ότι οι γονείς “θέλουν και το και” για να είναι ευχαριστημένοι

7) Βαριούνται το μάθημα στην τάξη και δεν έχουν και σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους εκπαιδευτικούς του σχολείου τους

8) Τρέμουν στην ιδέα μιας πιθανής σχολικής αποτυχίας τους κυρίως λόγω της απόρριψης που θα βίωναν από τους γονείς τους

9) Δεν το βλέπουν ως ένδειξη φροντίδας των γονέων απέναντι τους

10) Το βασικό κίνητρό τους για να είναι καλοί μαθητές είναι “για να μη φωνάζουν οι γονείς τους”.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούν οι γονείς είναι ότι δημιουργούν μια εξάρτηση στο  παιδί τους  και ουσιαστικά το μαθαίνουν να περπατάει υποβασταζόμενο από εκείνους. Έτσι αυτό έχει αρνητικές συνέπειες στο να μάθει να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις. Στα παιδιά αυτά υπάρχει συνήθως ένα έλλειμμα αυτοπεποίθησης και αυτενέργειας  και νιώθουν ότι καταρρέουν στη παραμικρή σχολική ή μη αποτυχία.

Η σωστή διαχείριση μιας ενδεχόμενης μελλοντικής αποτυχίας μαθαίνεται στο σχολείο κανονικά. Προϋποθέτει όμως ότι στο παιδί έχει επιτραπεί να αποτύχει μερικές φορές. Οι γονείς που δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο στο παιδί τους και καταρρέουν οι ίδιοι όταν συμβαίνει ας γνωρίζουν ότι παίζουν με τη φωτιά. Είναι πολύ επικίνδυνη για τη ψυχική ισορροπία του παιδιού τους η στάση τους αυτή. Καμουφλάροντας συνεχώς τις αδυναμίες των παιδιών τους ,εκείνα  ουσιαστικά δεν τις ξεπερνούν ποτέ.

Οι γονείς οφείλουν να  βάλουν σε δεύτερη μοίρα την κοινωνική καταξίωση και σε πρώτη την ψυχική ισορροπία και ευτυχία του παιδιού τους. Τέλος οφείλουν να δείξουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα παιδιά τους και στους εκπαιδευτικούς. Ίσως τότε να εκπλαγούν από την βελτίωση των επιδόσεων και των δύο.

Δημήτρης Τσιριγώτης, Φυσικός

Πηγή: alfavita.gr

Freepen.gr: Δοξάστε τους! Του Νίκου Μπογιόπουλου

Freepen.gr: Δοξάστε τους! Του Νίκου Μπογιόπουλου

Οι 10 μεγαλύτεροι έρωτες στην ιστορία !!!

Οι 10 μεγαλύτεροι έρωτες στην ιστορία

Ακόμα και όλος ο κόσμος να ήταν εναντίον τους, αυτοί αγαπιόντουσαν βαθιά και αληθινά. Πίστευαν ο ένας στον άλλο και στον έρωτα τους. Αρκετοί από όλους αυτούς τους μεγάλους έρωτες είχαν τραγικό τέλος, δείχνοντας μας ότι οι μεγάλες ερωτικές ιστορίες είναι δυνατότερες από οτιδήποτε άλλο.

Όλοι μας θέλουμε να ζήσουμε έναν τέτοιο μεγάλο έρωτα, αλλά φυσικά μεhappy end.

Πάρις και ωραία Ελένη

Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία ο έρωτας τους ξεκλήρισε οικογένειες και κατέστρεψε την Τροία. Όταν ο Πάρις κλήθηκε να αποφασίσει ανάμεσα στην Ήρα, την Αθηνά και την Αφροδίτη, διάλεξε την Αφροδίτη η οποία του έταξε την ωραιότερη γυναίκα του κόσμου. Και αυτή δεν ήταν άλλη από την γυναίκα του Μενέλαου, την Ελένη της Σπάρτης. Όταν ο Πάρις πήγε να την βρει, έμεινε έκπληκτος από την καλλονή της και την ερωτεύτηκε ακαριαία. Το ίδιο βέβαια και εκείνη, και έτσι το έσκασαν. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε…… ο Πάρις σκοτώθηκε και εκείνη γύρισε στον άντρα της!

Ορφέας και Ευρυδίκη

Πάλι από την Ελληνική μυθολογία ένας έρωτας που ξεπερνάει την ανθρώπινη φαντασία. Ο Ορφέας που το ταλέντο του στην μουσική και το τραγούδι γοήτευε από τους ανθρώπους μέχρι τα άγρια θηρία, ήταν ερωτευμένος με την Ευρυδίκη. Όταν την δάγκωσε ένα φίδι και πέθανε, απαρηγόρητος ο νεαρός, αποφάσισε να καταπατήσει τους νόμους και να πάει στον κάτω κόσμο- στο βασίλειο του Άδη και να την φέρει πίσω. Ο Άδης γοητευμένος από την μουσική του, του είπε ότι θα του την δώσει πίσω, αλλά μέχρι να βγει από τις πύλες του κάτω κόσμου να μην γυρίσει να κοιτάξει καθόλου πίσω του. Φτάνοντας προς στο τέλος, ο Ορφέας γύρισε να δει αν η Ευρυδίκη τον ακολουθούσε και εκείνη ως δια μαγείας εξαφανίστηκε….. Έτσι ο Ορφέας το έριξε στο κλαψιάρικο έντεχνο!

Κλεοπάτρα και Αντώνιος

Ο έρωτας της βασίλισσας της Αιγύπτου Κλεοπάτρας με τον Μάρκο Αντώνιο της Ρώμης έμεινε στην ιστορία για το θλιβερό του τέλος. Ο Μάρκος Αντώνιος πληροφορήθηκε εσφαλμένα ότι η Κλεοπάτρα ήταν νεκρή, και αυτοκτόνησε μαχαιρώνοντας τον εαυτό του, ενώ η Κλεοπάτρα όταν έμαθε τα νέα έδωσε τέλος στην ζωή της αφήνοντας ένα δηλητηριώδες φίδι να την δαγκώσει. Λένε ότι τους έθαψαν μαζί, αλλά ο τάφος τους δεν βρέθηκε ποτέ.

Τριστάνος και Ιζόλδη

Μεγάλη ερωτική ιστορία στον 12ο αιώνα. Η Ιζόλδη ενώ επρόκειτο να παντρευτεί τον Βασιλιά Μάρκο, ερωτεύτηκε τον ανιψιό του, τον Τριστάνο. Ο γάμος έγινε αλλά το ζευγάρι ήταν αδύνατον να κρατηθεί μακριά ο ένας από τον άλλο μέχρι που ο Βασιλιάς τους έπιασε επ’ αυτοφώρω. Προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν αλλά δεν τα κατάφεραν. Ο Τριστάνος έφυγε μακριά και παντρεύτηκε μια άλλη γυναίκα που την έλεγαν Ιζόλδη. Όταν βαριά πληγωμένος ετοιμαζόταν να πεθάνει ζήτησε να πάει κοντά του η μεγάλη του αγάπη, η άλλη Ιζόλδη. Πέθανε πεπεισμένος ότι η Ιζόλδη του δεν πήγε να τον δει, ενώ η Ιζόλδη πέθανε από την θλίψη της όταν βρήκε νεκρό τον αγαπημένο της.

Λάνσελοτ και Γκουίνεβιρ

Εδώ η ιστορία μοιάζει τραγικά με του Τριστάνου και της Ιζόλδης. Η Γκουίνεβιρ γνωρίζει τον Λάνσελοτ και τον ερωτεύεται, ενώ είναι παντρεμένη με τον Βασιλιά Αρθούρο. Όταν ο βασιλιάς ανακαλύπτει την σχέση της γυναίκας του με τον αγαπημένο του ιππότη, τον κάνει ρεζίλι σε όλους τους ιππότες στην στρογγυλή τράπεζα. Οι ιππότες χωρίζονται στα δύο. Οι μισοί με τον Λάνσελοτ και οι άλλοι μισοί με τον Βασιλιά. Τελικά ο Λάνσελοτ φεύγει μακριά και γίνεται ιερέας.

Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Έχει κλάψει πολύς κόσμος με τον έρωτα και την ιστορία αυτών των δύο παιδιών. Ίσως η πιο διάσημη ιστορία αγάπης απ’ όλες, γραμμένη από τον εκλεκτό συγγραφέα και ποιητήWilliam Shakespeare γύρω στο 1560. Κάποιοι λένε ότι ίσως έκλεψε την ιστορία από μια παλιά ιταλική νουβέλα του Matteo Bandello. Παιδιά από δύο διαφορετικές οικογένειες που μισιούνται μεταξύ τους, ο Ρωμαίος ερωτεύεται την Ιουλιέτα, και μετά από μια σειρά παρεξηγήσεων και ανατροπών, η Ιουλιέτα παίρνει ένα δηλητήριο που θα την κάνει να φαίνεται νεκρή για μερικές ώρες. Όταν την βλέπει ο Ρωμαίος, αυτοκτονεί. Και όταν η Ιουλιέτα συνέρχεται και βλέπει νεκρό τον αγαπημένο της, αυτοκτονεί κι’ αυτή.

Shah Jahan και Mumtaz Mahal

Άγνωστος έρωτας σε μας του δυτικού πολιτισμού, αλλά μεγάλος για την Ασία. Ο Shah Jahanκαι η Mumtaz Mahal ήταν ένα ερωτευμένο και παντρεμένο βασιλικό ζευγάρι, μέχρι που εκείνη πέθανε γεννώντας το 14ο παιδί τους. Ο Βασιλιάς έπεσε σε κατάθλιψη και κάλεσε τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες του βασιλείου για να του φτιάξουν ένα μνημείο για την γυναίκα του. Έτσι έγινε ένα από τα διασημότερα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα του κόσμου, τοTaj Mahal. Ο Βασιλιάς αρρώστησε, και κλείστηκε στο παλάτι μέχρι να πεθάνει. Τον έθαψαν δίπλα στην γυναίκα του.

Ναπολέων και Ιωσηφίνα

Ήταν χήρα και 6 χρόνια μεγαλύτερη του με δύο παιδιά, αλλά ο Ναπολέων την ερωτεύτηκε σφόδρα και την παντρεύτηκε. Σε δύο μέρες απ’ τον γάμο ο Ναπολέων έφυγε για μια εκστρατεία στην Ιταλία και η Ιωσηφίνα άρχισε να φλερτάρει με τον υπολοχαγόHippolyteCharles. Ο Ναπολέων το έμαθε και άρχισε και εκείνος να έχει σχέσεις. Δεν μαθεύτηκε ποτέ αν η Ιωσηφίνα είχε άλλες σχέσεις, αλλά ο έρωτας τους δεν ήταν πια ο ίδιος. Μη μπορώντας μάλιστα να του κάνει παιδιά, την χώρισε και παντρεύτηκε την Marie-Louiseτης Αυστρίας, που επιτέλους γέννησε τον διάδοχο. Όμως πεθαίνοντας ο Ναπολέων, λένε ότι ψιθύρισε τις τελευταίες τους λέξεις που ήταν: «Η Γαλλία, ο στρατός, ο αρχηγός του στρατού, … η Ιωσηφίνα».

Εδουάρδος και Γουόλις Σιμπσον.

Ο Εδουάρδος Η΄ήταν βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας. Ανήλθε στον θρόνο στις 20 Ιανουαρίου του 1936 μετά τον θάνατο του πατέρα του. Ο Εδουάρδος ήταν αρκετά δημοφιλής στον λαό της Μεγάλης Βρετανίας μέχρι που στις 16 Νοεμβρίου ανακοίνωσε στον πρωθυπουργό Στάνλεϋ Μπώλντουιν την πρόθεσή του να παντρευτεί, τον μεγάλο του έρωτα, την Αμερικανίδα Βάιολετ Ουάλας Ουώρφηλντ Σίμπσον, δύο φορές διαζευγμένη. Στην κατ” ιδίαν συνάντησή τους στο παλάτι του Μπάκιγχαμ ο Άγγλος πρωθυπουργός προειδοποίησε ότι η Σίμπσον δεν θα γινόταν δεκτή από την αγγλική κοινωνία και ότι αφού θα γινόταν βασίλισσά τους θα έπρεπε η επιλογή του λαού να είναι σεβαστή. Στις 11 Δεκεμβρίου ο Εδουάρδος Η΄, προκειμένου να αποφύγει μια επικείμενη παραίτηση της κυβέρνησης, ανακοίνωσε την παραίτησή του ενώπιον του αγγλικού λαού και εξήγησε τους λόγους που τον ανάγκασαν σε αυτήν. Στον θρόνο τον διαδέχθηκε ο αδερφός του, Γεώργιος ΣΤ΄. Μετά την παραίτησή του έφυγε από τη χώρα και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου και παντρεύτηκε τη Σίμπσον. Η παραίτηση ενός βασιλιά από τον θρόνο για έναν έρωτα!!!!

Μπόνι και Κλάϊντ

Τότε δεν έμοιαζε ρομαντικό, αλλά τώρα είναι και με το παραπάνω. Δύο εραστές –ληστές που ήταν ο φόβος και ο τρόμος για τις τράπεζες των Ηνωμένων Πολιτειών στην δεκαετία του ‘30. Δεν ξέρουμε ακριβώς πως πρωτοσυναντήθηκαν, αλλά λένε ότι ήταν κεραυνοβόλος έρωτας. Όταν βρέθηκαν για πρώτη φορά, ο Clyde είχε ήδη λερωμένο ποινικό μητρώο, αλλά την Bonnieδεν την έννοιαξε καθόλου. Ίσα ίσα που αποφάσισε να τον συνοδεύει στις ληστείες του και να μείνει μαζί του μέχρι τέλους. Και το τέλος ήρθε το 1934 όταν τους εντόπισε η αστυνομία τηςLouisiana και τους εκτέλεσε εν ψυχρώ. Το ζευγάρι επιθυμούσε να θαφτεί μαζί, αλλά η οικογένεια της Bonnie δεν το επέτρεψε.

ΠΗΓΗ: nikosonline.gr

 ————————————–

Η ελευθερία δεν είναι δικαίωμα είναι καθήκον !!!

 Ίων Δραγούμης: 31 Ιουλίου 1920 – 31 Ιουλίου 2014

Στις 31 Ιουλίου του 1920 δολοφονήθηκε στο κέντρο των Αθηνών ένας ξεχωριστός Έλληνας, ίσως ο πιο σημαντικός οραματιστής και μαχητής της Ελληνικής Ιδέας στον αιώνα μας. Στις 31 Ιουλίου του 1920 δολοφονήθηκε ο θρυλικός Ίδας του Μακεδονικού Αγώνος, ο Ίων Δραγούμης.

Βαθύτατα επηρεασμένος από τον Νίτσε και τον Auguste-Maurice Barrès, ο Ίων Δραγούμης, υπήρξε ο πραγματικός πατέρας του Ελληνικού Εθνικισμού, όντας βασικός καταλύτης στην διαμόρφωση της Ελληνικής Ιδεολογίας, κορυφογραμμές της οποίας υπήρξαν ο Περικλής Γιαννόπουλος, ο Παλαμάς, ο Σικελιανός και πολλοί άλλοι.

Καθόλου τυχαίο ότι ο Σικελιανός «ομολόγησε» την «ανθρώπινη του πίστη» ως εθνικιστής στον πατέρα του Ελληνικού Εθνικισμού, Ίωνα Δραγούμη, γράφοντάς του:

«Αξιότιμε Φίλε,

Αν άργησα υπερβολικά κι ελπίζω όχι ασυγχώρητα να σας πω τη βαθιά μου τιμή για το βιβλίο σας «Όσοι Ζωντανοί» και να σας σφίξω εγκάρδια το χέρι, σας παρακαλώ να το αποδώσετε στην καθόλου βιαστικήν υπόληψη που του ώφειλα.

Καθώς ίσως θα ώφειλα ν’ απαντήσω με μια λέξη στο λοξό ερώτημα σας για την ανθρώπινη μου πίστη: «Είμαι τετρακάθαρα Εθνικιστής». Μόνο που και πάλι βιαστικός ο λόγος μου, όσο δεν τον φανερώνει το έργο που αφιέρωσα τη ζωή μου. Και το λέγω μόνο με την απλή ιδέα πως αν συναντιέται με την σκέψη σας, δε δείχνει παρά μία απ’ τις εσώτερες αφορμές της εκτίμησης μου. Θα ήθελα και ό,τι άλλο ετυπώσατε· αλλά καθώς σε λίγο και πολύ πιθανό να περάσω στην Ελλάδα για κάμποσο, θα σας δώσω διεύθυνση απ’ αλλού, αν δεν τύχει να σας ιδώ. Μένω ωστόσο με τιμή.

Άγγελος Σικελιανός»

Ποιος ήταν όμως ο Ίων Δραγούμης, που έπεσε δολοφονημένος από σφαίρες Ελλήνων; Σε απάντηση όλων αυτών που προσπαθούν να διαστρεβλώσουν το ιδεολογικό και πολιτικό πιστεύω του μεγάλου αυτού Έλληνα, μας μιλάει ο ίδιος μέσα από τα κείμενά του. Όπως:

«…Όσο τα έθνη μεταμορφώνονται σ’ απλές κοινωνίες ανθρώπων, τόσο φτωχότερα καταντούν, τόσο δηλαδή λιγώτερες απαίτησες ανθρώπων και ορμών μπορούν να ευχαριστήσουν. Και κείνα τα έθνη φτωχαίνουν και καταντούν κοινωνίες όπου οι άνθρωποι όλα ισοπεδώνονται μικραίνοντας και γενάμενοι φιλήσυχοι, χωρίς ορμές πολλές και έντονες, χωρίς πλούτη από νιάτα, δίχως τρέλα και λαχτάρες και καρδιοχτύπια, δίχως τυχοδιωκτική όρεξη, χωρίς λάμψη, χωρίς πολεμική μανία.»

“Οι δημοκρατίες είναι ελληνικό πολίτευμα, ολιγαρχικές όμως δημοκρατίες”. “Οι Έλληνες είμεθα ολιγαρχικοί και όχι δημοκρατικοί και όχι συχνά χανόμαστε από τα λόγια και δεν το καταλαβαίνομε πως δεν είμαστε δημοκρατικοί”.

Αντιμάχεται το Σύνταγμα – που το θεωρεί αρρώστια – και δεν “συγχωρεί στον πατέρα του, που έχει ζωή μέσα του το ότι προσκολλήθηκε στους συνταγματικούς τύπους”. Τον κουράζει “η εκλογική, επαρχιακή και κοινοβουλευτική ζωή”.

“…Ο ελιτισμός του Δραγούμη με νιτσεϊκή προέλευση περισσότερο, παρά με γνώση, αν μπορώ να κρίνω, της έρευνας και των εργασιών των Vilfredo Pareto, Gaetano Mosca και Robert Michels, περιορίζεται στο αίτημα της δημιουργίας μιας ηγετικής αριστοκρατίας εξαιρετικών ανθρώπων. Η εκπαίδευσή τους θα ήτανε στα πλαίσια της εθνοκεντρικής ιδεολογίας και η πειθαρχία τους στρατιωτική. Στην ίδια γραμμή βρίσκεται κι’ η σκέψη: “να διοικηθή στρατιωτικά η Ελλάδα. Κάθε νομός να έχει Ταγματάρχη για Νομάρχη. Κι’ έτσι όλα θα μπουν σε τάξη…”

«Τι εμποδίζει τους Έλληνες τους τωρινούς να κουνηθούν σαν έθνος και να δημιουργήσουν; Αυτό, ό,τι και να είναι, πρέπει να λείψη από τη μέση»

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ – ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ

«Αν είμαστε ζωντανό γένος, δε θα κολλήσωμε στο πολιτικό σύστημα που μας κάθισαν. Το σύνταγμα και οι βουλευτές είναι μια αρρώστεια. Δεν είναι η ζωή μας. Ή θα μας πεθάνη ή θα ψοφήση τέλος πάντων αυτή. Και θα ζήσωμε τότε με άλλο σύστημα πολιτικό, που μας έρχεται καλλίτερα. Πως, χωρίς να μας μελετήσουν, χωρίς να μάθουν καλά το φυσικό μας, μας κόλλησαν βουλευτές και συντάγματα;»

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 1903

«Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος.»

Ίων Δραγούμης

Η «Νεκρική Ωδή» που συνέθεσε προς τιμήν του Ίωνος Δραγούμη, ο Κωστής Παλαμάς:

«Λευκή, ας βαλθή όπου έπεσες, κολώνα, / (Πώς έπεσες, γραφή να μην το λέει) / λευκή, με της Πατρίδας την εικόνα. / Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίει, / βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίει.»

Ευερέθιστο Έντερο: Άμεση Οριστική Λύση

Υποφέρετε από:	Έχετε δοκιμάσει:
Φουσκώματα/Διατάσεις ακόμα και αν δεν έχετε φάει; Δυσπεψία; Δυσκοιλιότητα; Αέρια; Συνεχή ή διακοπτόμενο κοιλιακό πόνο; Αίσθημα ατελούς κένωσης; Αίσθημα μόνιμης ανάγκης για κένωση;	Γαστροσκόπηση; Κολονοσκόπηση; Σπασμολυτικά/Χαλαρωτικά/Καθαρτικά/Ηρεμιστικά Φάρμακα; (π.χ Ibutin/Spasmo-Apotel/Duspatalin κλπ) Ομοιοπαθητική; Γιόγκα; Ψυχοθεραπεία;

Ό,τι κι αν έχετε ακούσει το ευερέθιστο έντερο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ!

 

Για την απόλυτα ολοκληρωμένη επίλυση του προβλήματός σας     τώρα!

 

Ησπαστική κολίτιδα δεν είναι διαταραχή χωρίς αιτία. Αν και μπορεί να σας έχουν πει ότι “πρέπει να ηρεμήσετε” ή ότι “συμβαίνει σε ορισμένους ανθρώπους” δεν είναι αυτή η αιτία που ταλαιπωρείστε. Η σπαστική κολίτιδα έχει σαφή βιοχημική αιτιοπαθολογία.

Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται προσπαθούν (συχνά χωρίς κανένα αποτέλεσμα όπως ίσως έχετε βιώσει) να αντιμετωπίσουν τον πόνο (δεν είναι η αιτία), τη φλεγμονή (δεν είναι η αιτία), τη διάρροια ή τη δυσκοιλιότητα (δεν είναι η αιτία), τα αέρια (δεν είναι η αιτία). Οι αιτίες όμως βρίσκονται στη βιοχημεία και τη φυσιολογία του εντέρου και είναι μπορεί μεταξύ άλλων να είναι:

Βιομηχανική Διατροφή Η σπαστική κολίτιδα είναι, σε ένα βασικό επίπεδο, αποτέλεσμα της πλήρους απομάκρυνσης από την προορισμένη για τον άνθρωπο διατροφή και τον τρόπο ζωής. Είναι αδιανόητο π.χ. να έχει προβλέψει η φύση τον απογαλακτισμό στην ηλικία των 4 ετών (η συγκέντρωση του ενζύμου λακτάση εκμηδενίζεται) και o άνθρωπος να συνεχίσει να καταναλώνει μία τροφή άχρηστη και φλεγμονώδη μέχρι να γεράσει (και πολλά άλλα για κρέας, δημητριακά, γευματικές συνήθειες, άγχος κλπ.). Φυσικά τα συντηρητικά τροφών, φυτοφάρμακα, βελτιωτικά εμφάνισης και γεύσης και γενετικά μεταλλαγμένες τροφές αποτελούν μέρος του προβλήματος.	Τροφική Υπερευαισθησία Το φαινόμενο της τροφικής υπερευαισθησίας – ή δυσανεξίας όπως είναι πιο γνωστό – είναι ένα υπαρκτό κλινικό φαινόμενο παρά τις αντιρρήσεις κάποιων “ειδικών” (αν και πολλές μέθοδοι εργαστηριακής διάγνωσής του είναι όντως παντελώς άχρηστες). Είναι μια ιδιαίτερη ανοσολογική απόκριση του οργανισμού σε τροφικά αντιγόνα. Δηλαδή, για διάφορους λόγους, ο οργανισμός θεωρεί ξένο ένα τμήμα κάποιας τροφής που καταναλώνουμε και εξαπολύει επίθεση στο σημείο απορρόφησης ή και κάπου αλλού στο έντερο (φλεγμονή) ή ακόμα και σε γενικευμένο επίπεδο.
Εξωκρινής παγκρεατική ανεπάρκεια Το πάγκρεας εκλύει ένζυμα ειδικά για τη διάσπαση τροφών (πρωτεάσες για πρωτεΐνες, αμυλάσες για υδατάνθρακες, λιπάσες για λίπη). Το πάγκρεας – όντας πολύ ευαίσθητος αδένας (και ειδικά σε άτομα που ζουν στην πόλη) – φθίνει με την ηλικία και όσο λιγότερο λειτουργεί τόσο εμφανίζονται εντερικά προβλήματα. Μάλιστα, αν υπάρχει καιοικογενειακό ιστορικό διαβήτη υπάρχει πολύ μεγαλύτερη συσχέτιση.	Υποχλωρυδρία και Χολική Βιομετατροπή Το pH της τροφής που φτάνει στο λεπτό έντερο πρέπει να ρυθμίζεται αυστηρά αλλιώς προκαλεί διάταση και αέρια Επίσης αν τα συμπτώματα επιδεινώνονται με λιπαρές τροφές, τότε κατά πάσα πιθανότητα, τα βακτήρια του εντέρου βιομετατρέπουν τα χολικά οξέα σε δευτερεύοντα αλλοιώνοντας τη σωστή τους διάσπαση και απορρόφηση.
Δυσβίωση Η χρόνια χρήση αντιβίωσης, η συνεχής έκθεση σε ορμόνες του στρες, η γέννηση με καισαρική και η δυτική διατροφή έχουν καταστρεπτικές συνέπειες για τη χλωρίδα του εντέρου ή οποία είναι πολύ περισσότερο από ένα πολύτιμο κομμάτι μίας σωστής και ευεργετικής πέψης. Η χλωρίδα του εντέρου επιτελεί έναν τεράστιο εύρος βιοχημικών καθηκόντων από παραγωγή σεροτονίνης και νευροδιαβιβαστική ρύθμιση ως απορρόφηση βιταμινών και επούλωση του εντερικού επιθηλίου.	Ενζυμικές Ανισορροπίες Ειδικά ένζυμα στο έντερο, όπως η β-γλυκουρονιδάση παίζουν σημαντικότατο ρόλο στην αφομοίωση και επαναπορρόφηση σημαντικών λιπαρών ουσιών, όπως η βιταμίνη D και διάφορες ορμόνες. Επίσης τα ένζυμα είναι υπεύθυνα για τη σωστή διάσπαση των τροφών στα απλά συστατικά τους, γεγονός που εγγυάται – εκτός από την σωστή τους απορρόφηση – και την ΜΗ ανοσολογική απάντηση του οργανισμού σε αυτά.
Υπερανάπτυξη Μυκήτων Μύκητες όπως η Candida και το Geotrichum μπορούν να προκαλούν χρόνια εντερικά προβλήματα, ακόμη και σε πολύ μικρές συγκεντρώσεις, ενώ σε περιόδους άγχους ή ανοσοκαταστολής, τα επίπεδά τους πολλαπλασιάζονται επιτείνοντας τα συμπτώματα. Απαιτούν – αφού πρώτα προσδιοριστεί σωστά το ακριβές μέγεθος του προβλήματος – ειδικούς διατροφικούς περιορισμούς και ειδική συμπληρωματική (κάποιες φορές ακόμα και φαρμακευτική) αγωγή.	Παρασιτική Λοίμωξη Οι παρασιτικές λοιμώξεις έχουν ονομαστεί από κάποιους ειδικούςσύγχρονες επιδημίες. Οι στατιστικές δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικές: Υπολογίζεται ότι πάνω από το 80% όλων των Αμερικανών (και 85% των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο) έχει κάποιας μορφής παρασιτική λοίμωξη, γεγονός που λαμβάνει ελάχιστη ή καμία προσοχή από την σημερινή ιατρική κοινότητα. Τα συμπτώματά τους είναι ποικίλα – από έναν έντονο κοιλιακό πόνο ως μια χρόνια κόπωση και η θεραπεία τους είναι διαβόητα δύσκολη.

Επιπλέον τα συμπτώματα μπορεί να επηρρεάζονται ισχυρά από ορμονικές διαταραχές, από μεταβολικές ανισορροπίες και από έτερες καταστάσεις όπως γενικευμένη τοξίκωση, ανοσιακή κόπωση ή συστημική φλεγμονή.

Όλες αυτές οι καταστάσεις είναι σαφώς και ξεκάθαρα διαγιγνώσιμες και πλήρως θεραπευτικά επιλύσιμες!

 

Σας αφορούν άραγε αυτά; Ας δούμε… Μήπως τα παρακάτω σας …θυμίζουν κάτι;

• Έχετε λάβει αντιβίωση πολλές φορές στο παρελθόν;
• Τα συμπτώματά σας είναι χειρότερα όταν αγχώνεστε;
• Τα συμπτώματά σας επιδεινώνονται συγκεκριμένες μέρες του κύκλου
• Τα εντερικά συμπτώματα συνοδεύονται και από καταθλιπτικά επεισόδια
• Έχετε λάβει αντικαταθλιπτικό και είδατε βελτίωση ή επιδείνωση στα συμπτώματά σας;
• Η εμφάνιση των συμπτωμάτων έγινε κατά το χρονικό διάστημα όπου συνέβη ένα από τα ακόλουθα: Κάποιο πολύ ισχυρό μετατραυματικό στρες, κάποιος εμβολιασμός, κάποια σοβαρή λοίμωξη;
• Τα συμπτώματα επιδεινώνονται με την κατανάλωση ορισμένων τροφών;

Αν κάτι από όλα αυτά σας είναι …οδυνηρά γνώριμο, έχετε ήδη τουλάχιστον μία απάντηση στην βιοχημική σας ανισορροπία.




Τα Εργαστήρια Μοριακής Διατροφής διαθέτουν τεράστια κλινική πείρα στην αντιμετώπιση της συγκεκριμένης διαταραχής. Διαθέτουν επίσης όλα τα διαγνωστικά εργαλεία για την πλήρη και εν τω βάθει διερεύνηση όλων των πιθανών βιοχημικών αιτών που προκαλούν το πρόβλήμά σας.

Δεκάδες ασθενείς μας δηλώνουν ότι:

Είμαι ασυμπτωματική εδώ και ένα χρόνο τώρα. Πριν δεν μπορούσα να πάω στην δουλειά από τον πόνο κάποιες μέρες. Σας ευχαριστώ πολύ! Μου αλλάξατε τη ζωή!

Έχω μετανοιώσει που δεν ήρθα πρώτα σε εσάς και έχασα τόσα χρόνια χωρίς να βρίσκω καμία λύση

Πρώτη φορά κάποιος μου εξήγησε τόσο απλά και κατανοητά ποιες είναι οι πραγματικές αιτίες του προβλήματός μου

Για ποιο λόγο δεν με έχει ενημερώσει κανένας ότι υπάρχουν αυτές οι εξετάσεις;

Είχα πάρει τόνους διαφορετικά προβιοτικά χωρίς αποτέλεσμα. Δεν μπορώ να πιστέψω πως τελικά όλοι μου έλεγαν τα λάθος είδη και τον λάθος τρόπο λήψης…

Είχα 7 χρόνια να νιώσω τόσο άνετος κατά τη διάρκεια της ημέρας, χωρίς να φοβάμαι ότι θα χρειαστεί να πάω στην τουαλέτα!

Είχα γυρίσει όπου μπορείς να φανταστείς χωρίς αποτέλεσμα. Όταν αποφάσισα να έλθω σε εσάς το έκανα περισσότερο για πλάκα παρά γιατί πίστευα ότι κάτι θα μπορούσε να αλλάξει. Η αρχική συνεδρία 1,5 ώρας (!) ήταν κάτι που δεν είχα ξαναβιώσει στη ζωή μου. Απίστευτη κατάρτιση και γνώση για την πάθησή μου. Σχεδόν νόμιζα ότι μαντεύατε με κάποιο τρόπο ό,τι είχα περάσει στην παιδική μου ηλικία. Δεν ήταν εύκολο για μένα να δώσω τα χρήματα αλλά αποφάσισα να κάνω το πλήρες πρωτόκολλο. Τα ευρήματα των εξετάσεων ήταν αποκαλυπτικά και το θεραπευτικό πρωτόκολλο είχε λύση για κάθε ένα από αυτά. Είμαι ασυμπτωματική εδώ και 6 μήνες και είναι λες και έχει αλλάξει η ζωή μου. Δεν έχω λόγια…

Τελικά κατάλαβα ότι κακώς πήρα τόσα αντικαταθλιπτικά, ενώ το πρόβλημα ήταν απλά εντερικό…

Δεν είχα ιδέα πόσα πράγματα που θεωρούσα δεδομένα ήταν απλά διαφημιστικά τρικ που κατέστρεφαν το έντερό μου

Τα πράγματα που έμαθα σε αυτή τη μιάμιση ώρα της συνεδρίας αξίζουν πολύ περισσότερο…

Βρήκα ξανά την αυτοπεποίθησή μου… ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται πόσο ενοχλητική μπορεί να είναι η σπαστική κολίτιδα…