ΑΥΤΟΦΩΡΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ - ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΗΣ

ΑΥΤΟΦΩΡΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ - ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΗΣ

ΘΕΜΑ:

Ανάγκη νομοθετικής τροποποίησης - αναθεώρησης του άρθρου 365 του Κ.Π.Δ. προς την κατεύθυνση της ανάγνωσης των ένορκων καταθέσεων των μαρτύρων κατά την επ’ αυτοφώρω διαδικασία υπό το πρίσμα των άρθρων 6 παρ. 3 περ. δ της Ε.Σ.Δ.Α., 14 παρ. 3 εδ. ε του Διεθν.Συμφ. του Ο.Η.Ε. για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα και της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Κατ’ άρθρο 242 του Κ.Π.Δ.: «1. Αυτόφωρο είναι το έγκλημα την ώρα που γίνεται ή το έγκλημα που έγινε πρόσφατα. Η πράξη θεωρείται ότι έγινε πρόσφατα, ιδίως όταν αμέσως ύστερα από αυτήν ο δράστης καταδιώκεται από τη δημόσια δύναμη ή από τον παθόντα ή με δημόσια κραυγή, όπως και όταν συλλαμβάνεται οπουδήποτε να έχει αντικείμενα ή ίχνη από τα οποία συμπεραίνεται ότι διέπραξε το έγκλημα σε πολύ πρόσφατο χρόνο. 2. Ποτέ δεν θεωρείται ότι συντρέχει μία από τις παραπάνω περιπτώσεις, αν πέρασε όλη η επόμενη ημέρα από την τέλεση της πράξης. 3. Τα εγκλήματα που τελούνται δια του τύπου θεωρούνται πάντοτε αυτόφωρα. 4. Τα εγκλήματα που τελούνται από ανηλίκους δεν δικάζονται ως αυτόφωρα.» Αυτόφωρο συνεπώς είναι το έγκλημα, όταν βρίσκεται στο στάδιο της τέλεσής του ή έγινε πρόσφατα. Ειδικότερα, η πράξη βρίσκεται στο στάδιο της τέλεσης, δηλαδή «εν τω πράττεσθαι», την ώρα που τελείται ή που γίνεται αρχή εκτελέσεως (απόπειρα), και με τις αισθήσεις του αντιλαμβάνεται ο καθένας παρατυχών ότι έγινε έγκλημα και αν ακόμη δεν έχουν συντελεσθεί όλοι οι όροι για την ολοκλήρωσή του (Μιχαήλ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ, «ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΩΔΙΚΑ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, έκδοση 2008, σελ. 466, υπό άρθρο 242). Η ιδιαιτερότητα της επ’ αυτοφώρω διαδικασίας έναντι της κοινής διαδικασίας έγκειται μόνο στο ότι αποτέμνεται το στάδιο της προδικασίας και λαμβάνει χώρα συντόμευση της προπαρασκευαστικής διαδικασίας, αφού η διεξαγωγή της δίκης αμέσως μετά την τέλεση του εγκλήματος καθιστά ευχερέστερη την συγκέντρωση των αποδείξεων και την αποκατάσταση της διαταραχθείσας κοινωνικής ειρήνης (ΚΩΔΙΚΑΣ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ Αθανασίου Κ. Κονταξή, Δ΄ έκδοση, τόμος δεύτερος, σελ. 2405, υπό άρθρο 417).

Επιπλέον, κατ’ άρθρο 421 του Κ.Π.Δ.: «1. Εκείνος που σύμφωνα με το άρθρο 418 πραγματοποίησε τη σύλληψη έχει υποχρέωση να κλητεύσει  προφορικά τους μάρτυρες, καθώς και αυτούς που προτείνονται από τον κατηγορούμενο (αρ. 327 παρ. 1), αναφέροντας την κλήτευση αυτή στην έκθεση σύλληψης. Αν η εκδίκαση της υπόθεσης πρόκειται να γίνει την  επόμενη ημέρα της προσαγωγής του κατηγορουμένου στον εισαγγελέα, μπορεί αυτός να διατάξει την προφορική επίσης κλήτευση των μαρτύρων, ακόμη και με τη φροντίδα εκείνου που συνέλαβε το δράστη. 2. Στους  μάρτυρες που καλούνται με αυτό τον τρόπο επιβάλλονται σε περίπτωση απείθειας οι ποινές που ορίζονται για τους λιπομάρτυρες και η βίαιη  προσαγωγή, η οποία διατάσσεται από το δικαστήριο και εκτελείται χωρίς χρονοτριβή, ακόμα και κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης. 3. Εκείνος που πραγματοποίησε τη σύλληψη δεν εξετάζεται ως μάρτυρας, παρά διαβάζεται στο ακροατήριο η έκθεσή του για τη σύλληψη και για τη βεβαίωση του εγκλήματος. Μπορεί όμως το δικαστήριο, με αίτηση του εισαγγελέα ή ενός από τους διαδίκους ή και αυτεπαγγέλτως, να επιτρέψει την εξέτασή του. 4. Τα δικαιώματα και τα οδοιπορικά των μαρτύρων εκκαθαρίζονται από εκείνον που διευθύνει τη συζήτηση και πληρώνονται κατά τις κοινές διατάξεις».

Περαιτέρω, κατ’ άρθρο 214 του Κ.Π.Δ.: «1. Βασιλόπαιδες ή άλλα μέλη της Βασιλικής Οικογένειας εξετάζονται κατά την προδικασία στην κατοικία τους και η ένορκη κατάθεσή τους διαβάζεται στο ακροατήριο. 2. Για να επιτραπεί η εμφάνισή τους στο ακροατήριο χρειάζεται να εκδοθεί διάταγμα που να καθορίζει και τον τρόπο κατά τον οποίο πρέπει να προσκληθούν και να εξετασθούν στη δημόσια συνεδρίαση», ενώ κατ’ άρθρο 216 του ιδίου Κώδικα: «1. Οι πρεσβευτές και οι άλλοι διπλωματικοί υπάλληλοι ξένου κράτους που είναι επιφορτισμένοι με διπλωματική αποστολή εξετάζονται στην κατοικία τους, και η ένορκη κατάθεσή τους διαβάζεται στο ακροατήριο. 2. Οι μάρτυρες που διαμένουν στο εξωτερικό εξετάζονται στις επιτόπιες προξενικές αρχές αν αυτό είναι ανέφικτο, εξετάζονται από τις ανακριτικές αρχές του τόπου της διαμονής τους, ύστερα από αίτηση του αρμόδιου εισαγγελέα προς το Υπουργείο της Δικαιοσύνης με την προϋπόθεση της αμοιβαιότητας και την τήρηση των διεθνών συνθηκών και εθίμων (άρθρο 457)».

          Επιπλέον, κατ’ άρθρο 215 του Κ.Π.Δ.: «1 Ο πρόεδρος και οι αντιπρόεδροι της Βουλής, οι υπουργοί και οι αρχιερείς εξετάζονται στην κατοικία τους, και η ένορκη κατάθεσή τους διαβάζεται στο ακροατήριο. Αν όμως πρόκειται για κακούργημα, είναι δυνατό να κληθούν να εμφανιστούν στο ακροατήριο, οπότε εξετάζονται πρώτοι, κατόπιν μπορούν να αποχωρήσουν, εκτός αν το δικαστήριο διατάξει διαφορετικά. Τα παραπάνω  πρόσωπα μπορούν να παραιτηθούν από αυτά τα πλεονεκτήματα. 2. Στην κατοικία τους εξετάζονται οι μάρτυρες που λόγω ασθένειας ή γηρατειών δεν μπορούν να εμφανιστούν, οπότε η ένορκη κατάθεσή τους διαβάζεται στο ακροατήριο σύμφωνα με την παρ. 1. 3. Αν η κατηγορία αφορά πλημμέλημα ή πταίσμα, δημόσιοι γενικά υπάλληλοι και υπάλληλοι σιδηροδρομικών, ατμοπλοϊκών και αεροπορικών επιχειρήσεων, οι οποίοι δεν  κατοικούν στην έδρα του δικαστηρίου, καθώς και ναυτικοί ναυτολογημένοι σε εμπορικά πλοία, δεν καλούνται να εμφανιστούν στο ακροατήριο. Στην περίπτωση   αυτή διαβάζεται η ένορκη κατάθεση που έχει ληφθεί στην προδικασία. Ο εισαγγελέας, ο δημόσιος κατήγορος και το δικαστήριο μπορούν να παραγγείλουν την κλήτευσή τους, αν η εξέτασή τους στο ακροατήριο είναι αναγκαία για την ασφαλή διάγνωση της κατηγορίας. 4. Μάρτυρες κρατούμενοι σε φυλακές και σε άλλα σωφρονιστικά καταστήματα τα οποία βρίσκονται έξω από την έδρα του δικαστηρίου δεν κλητεύονται στο ακροατήριο, αλλά διαβάζεται η ένορκη κατάθεσή τους που έχει ληφθεί στην προδικασία. Ο εισαγγελέας, ο δημόσιος κατήγορος και το δικαστήριο μπορούν να παραγγείλουν την κλήτευσή τους, αν η εξέτασή τους στο  ακροατήριο είναι αναγκαία για την ασφαλή διάγνωση της κατηγορίας».

          Επιπροσθέτως, κατ’ άρθρο 226^Α του Κ.Π.Δ.: «1. Κατά την εξέταση ως μάρτυρα του ανήλικου θύματος των πράξεων που αναφέρονται στα άρθρα 323Α παρ. 4, 323Β εδάφιο α`, 324, 336, 337 παράγραφοι 3 και 4, 338, 339, 342, 343, 345, 346, 347, 348, 348Α, 349, 351, 351Α του Π.Κ., καθώς και στα άρθρα 87 παράγραφοι 5 και 6 και 88 του Ν. 3386/2005 διορίζεται και παρίσταται, ως πραγματογνώμων, παιδοψυχολόγος ή παιδοψυχίατρος και σε περίπτωση έλλειψης τους, ψυχολόγος ή ψυχίατρος, χωρίς να εφαρμόζονται κατά τα λοιπά οι διατάξεις των άρθρων 204-208. 2. Ο παιδοψυχολόγος ή ο παιδοψυχίατρος προετοιμάζει τον ανήλικο για την εξέταση, συνεργαζόμενος προς τούτο με τους προανακριτικούς υπαλλήλους και με τους δικαστικούς λειτουργούς. Για το σκοπό αυτόν χρησιμοποιεί κατάλληλες διαγνωστικές μεθόδους, αποφαίνεται για την αντιληπτική ικανότητα και την ψυχική κατάσταση του ανηλίκου και διατυπώνει τις διαπιστώσεις του σε γραπτή έκθεση, που αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της δικογραφίας. Κατά την εξέταση παρίσταται ο παιδοψυχίατρος ή ο παιδοψυχολόγος και ο ανήλικος μπορεί να συνοδεύεται από τον νόμιμο εκπρόσωπο του, εκτός εάν ο ανακριτής απαγορεύσει την παρουσία του προσώπου αυτού με αιτιολογημένη απόφαση του για σπουδαίο λόγο, ιδίως σε περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων ή ανάμειξης του προσώπου αυτού στην ερευνώμενη πράξη. 3. Η κατάθεση του ανηλίκου συντάσσεται εγγράφως και καταχωρίζεται και σε ηλεκτρονικό οπτικοακουστικό μέσο, όταν αυτό είναι δυνατόν. Η ηλεκτρονική προβολή της κατάθεσης του ανηλίκου αντικαθιστά τη φυσική παρουσία του στα επόμενα στάδια της διαδικασίας. 4. Η γραπτή κατάθεση του ανηλίκου αναγιγνώσκεται πάντοτε στο ακροατήριο. Αν ο ανήλικος κατά την ακροαματική διαδικασία έχει συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος, μπορεί να παρίσταται αυτοπροσώπως. 5. Μετά την εισαγωγή της υπόθεσης που αφορά σε πράξεις της παραγράφου 1 στο ακροατήριο, ο εισαγγελέας ή οι διάδικοι μπορούν να ζητήσουν από τον πρόεδρο του δικαστηρίου την εξέταση του ανηλίκου, αν δεν έχει εξετασθεί στην ανάκριση ή πρέπει να εξετασθεί συμπληρωματικά. Αν η αίτηση γίνει δεκτή, η εξέταση του ανηλίκου γίνεται με βάση ερωτήσεις που έχουν τεθεί σαφώς, χωρίς την παρουσία των διαδίκων, στον τόπο όπου αυτός βρίσκεται από ανακριτικό υπάλληλο που τον διορίζει ο δικαστής που διέταξε την εξέταση. Οι παράγραφοι 1 και 2 του παρόντος άρθρου εφαρμόζονται και στις περιπτώσεις αυτές. 6. Η διάταξη του άρθρου 239 παρ. 2 εφαρμόζεται ανάλογα και επί ανηλίκων θυμάτων των αναφερόμενων στην παράγραφο 1 πράξεων. Στην περίπτωση αυτή η κοινωνική έρευνα μπορεί να διεξαχθεί και από κοινωνικούς λειτουργούς δήμων ή νομαρχιών».

          Εισέτι, κατ’ άρθρο 365 του Κ.Π.Δ.: «1. Στις περιπτώσεις που είναι αδύνατη η εμφάνιση ενός μάρτυρα στο ακροατήριο εξαιτίας θανάτου, γήρατος, μακράς και σοβαρής ασθένειας, διαμονής στο εξωτερικό ή άλλου εξαιρετικά σοβαρού κωλύματος (άρθρο 219 παρ. 2), ή σε όσες άλλες περιπτώσεις ορίζει ο νόμος, διαβάζεται στο ακροατήριο, αν υποβληθεί αίτηση, η ένορκη κατάθεσή του που δόθηκε στην προδικασία διαφορετικά ακυρώνεται η διαδικασία. Στις παραπάνω περιπτώσεις μπορεί το  δικαστήριο να διατάξει όσα ορίζονται στο άρθρο 354. 2. Το δικαστήριο μπορεί να απαλλάξει μάρτυρα που κλητεύθηκε εκ παραδρομής». Οι αναφερόμενοι στο άρθρο 365 του Κ.Π.Δ. λόγοι ανέφικτης εμφάνισης του μάρτυρα είναι ενδεικτικοί (ΚΩΔΙΚΑΣ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ Αθανασίου Κ. Κονταξή, Δ΄ έκδοση, τόμος δεύτερος, σελ. 2294, υπό άρθρο 365).

Παράλληλα, από τις ρητές και αυξημένης τυπικής ισχύος διατάξεις του άρθρου 6 παρ. 3 περ. δ της Ε.Σ.Δ.Α. και του άρθρου 14 παρ. 3 εδ. ε του Διεθν.Συμφ. του Ο.Η.Ε. για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα προκύπτει ότι το δικαίωμα του κατηγορουμένου να εξετάσει κατ’ αντιδικία και δια ζώσης τους μάρτυρες κατηγορίας ανήκει στα θεμελιώδη υπερασπιστικά δικαιώματα και αποτελεί συστατικό στοιχείο της δίκαιης δίκης. Υπ’ αυτήν την έννοια, το δικαστήριο οφείλει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την άσκησή του, να θέσει δηλαδή τους μάρτυρες κατηγορίας στη διάθεση του κατηγορουμένου, ώστε αυτός να μπορέσει να τους εξετάσει. Το υπό συζήτηση θεμελιώδες δικαίωμα του κατηγορουμένου δεν ικανοποιείται με την απλή παροχή της δυνατότητας στον κατηγορούμενο να εξετάσει τους μάρτυρες κατηγορίας που παρευρίσκονται στο ακροατήριο και την αποστέρησή του από το δικαίωμα αυτό για όσους μάρτυρες κατηγορίας απουσιάζουν από το ακροατήριο. Από αυτή τη διάταξη προκύπτει ότι η ανάγνωση των καταθέσεων μαρτύρων που δεν είναι παρόντες στο ακροατήριο, επιτρέπεται, παρά τις αντιρρήσεις του κατηγορουμένου, μόνον αν σε προηγούμενο της ακροαματικής διαδικασίας στάδιο είχε δοθεί στον κατηγορούμενο η δυνατότητα να τους εξετάσει (π.χ. στις περιπτώσεις των άρθρων 328 και 354 του Κ.Π.Δ.). Και ότι, αντιθέτως, η παρά την εναντίωση του κατηγορούμενου ανάγνωση τέτοιων καταθέσεων, προσβάλλει τα θεμελιώδη υπερασπιστικά δικαιώματά του, δεδομένου ότι αυτές δεν θα περιέχουν όλη την αλήθεια χωρίς τον έλεγχο του κατηγορουμένου – συνηγόρου του. Τούτο ισχύει κατ’ εξοχήν στις περιπτώσεις που οι επίμαχες μαρτυρικές καταθέσεις αποτελούν τα μοναδικά ή πάντως ουσιώδη υπέρ της ενοχής του κατηγορουμένου αποδεικτικά στοιχεία, επί των οποίων αναγκαίως θα στηριχθεί η δικαστική απόφαση. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (εφεξής Ε.Δ.Δ.Α.) έχει ερμηνεύσει την διάταξη του άρθρου 6 παρ. 3 στοιχ. δ της Ε.Σ.Δ.Α. σε σειρά υποθέσεων και παγίως δέχεται ότι αποτελεί παραβίαση της ως άνω διατάξεως η ανάγνωση και λήψη υπόψη από το δικαστήριο προς σχηματισμό της περί ενοχής κρίσης του των καταθέσεων μαρτύρων κατηγορίας, τους οποίους ο κατηγορούμενος δεν είχε τη δυνατότητα να εξετάσει σε κανένα στάδιο της διαδικασίας, ιδίως όταν οι καταθέσεις αυτές είναι ουσιώδεις υπέρ της ενοχής του κατηγορουμένου αποδείξεις (βλ. αποφάσεις Ε.Δ.Δ.Α. στις υποθέσεις Unterpentingerv Austria, 24 – 11 – 1986, Series A., No 110, Kostovski v Netherlands, 23 – 05 – 1989, Series A., No 166, Delta v France, 19 – 12 – 1990, Series A., No 191, Saidiv France, 20 – 09 – 1993, Series A, No 262). Στη νομολογία του Ε.Δ.Δ.Α. έχει παγιωθεί η θέση ότι ναι μεν η ανάγνωση μαρτυρικών καταθέσεων της προδικασίας δεν απαγορεύεται καθεαυτή, πλην όμως – και τούτο είναι το σημαντικότερο – η καταδικαστική για τον κατηγορούμενο απόφαση δεν επιτρέπεται να στηριχθεί σε τέτοιες καταθέσεις, εάν ο κατηγορούμενος δεν είχε τη δυνατότητα να εξετάσει (στο ακροατήριο ή κατά την προδικασία) δια ζώσης τους μάρτυρες. Διαφορετικά παραβιάζεται το δικαίωμά του στην δίκαιη δίκη (ΚΩΔΙΚΑΣ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ Αθανασίου Κ. Κονταξή, Δ΄ έκδοση, τόμος δεύτερος, σελ. 2300 - 2301, υπό άρθρο 365). Αν ο κατηγορούμενος εναντιωθεί στην ανάγνωση κατάθεσης μάρτυρα της προδικασίας, διότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 365 του Κ.Π.Δ., όπως ιδίως διότι η εμφάνιση του μάρτυρα στο ακροατήριο είναι αδύνατη, επέρχεται ακυρότητα, αν η κατάθεση αυτή ληφθεί υπόψη για την ενοχή, διότι παραβιάζεται δικαίωμα υποβολής ερωτήσεων που παρέχεται σε κάθε κατηγορούμενο από το άρθρο 6 παρ. 3 περ. δ της ΕΣΔΑ και 333 και 357 παρ. 3 του Κ.Π.Δ. και δημιουργεί απόλυτη ακυρότητα, σύμφωνα με το άρθρο 171 παρ. 1 περ. δ του Κ.Π.Δ. και ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 510 παρ. 1 Α του Κ.Π.Δ. (Μιχαήλ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ, «ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΩΔΙΚΑ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, έκδοση 2008, σελ. 770, υπό άρθρο 365). Η διάταξη του άρθρου 6 παρ. 3 περ. δ της Ε.Σ.Δ.Α. παρέχει στον κατηγορούμενο το δικαίωμα να υποβάλει ερωτήσεις ο ίδιος και ο συνήγορός του προς τους μάρτυρες. Το Ε.Δ.Δ.Α. θεωρεί τις καταθέσεις των μαρτύρων, όπου δεν δόθηκε η ευχέρεια στον κατηγορούμενο και το συνήγορό του το δικαίωμα να υποβάλει ερωτήσεις, ως «μειωμένης αξιοπιστίας», δηλαδή δεν απαγορεύει την ανάγνωση, αλλά παρεμβαίνει κατά το στάδιο στάθμισής τους. Έτσι, το εθνικό δικαστήριο δεν μπορεί να βασίσει αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο την καταδικαστική απόφασή του στην ανάγνωση καταθέσεων μαρτύρων της προδικασίας ή άλλα στάδια της δίκης, χωρίς να έχει κληθεί να παραστεί κατά την εξέταση ο κατηγορούμενος ή ο συνήγορός του και να του έχει δοθεί η ευκαιρία να υποβάλει ερωτήσεις (Ε.Δ.Δ.Α.: Craxi κατά Ιταλίας, απόφαση της 05 – 12 - 2002) - (Μιχαήλ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ, «ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΩΔΙΚΑ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, έκδοση 2008, σελ. 772-773, υπό άρθρο 365).

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 365 παρ. 1 εδ. 1 του Κ.Π.Δ., στις περιπτώσεις που είναι αδύνατη η εμφάνιση ενός μάρτυρα στο ακροατήριο, εξαιτίας θανάτου, γήρατος, μακράς και σοβαρής ασθένειας, διαμονής στο εξωτερικό ή άλλου εξαιρετικά σοβαρού κωλύματος ή σε όσες άλλες περιπτώσεις ορίζει ο νόμος, διαβάζεται στο ακροατήριο, αν υποβληθεί αίτηση, η ένορκη κατάθεσή του που δόθηκε στην προδικασία, διαφορετικά ακυρώνεται η διαδικασία. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι ακυρότητα της διαδικασίας, από την οποία ιδρύεται λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 510 παρ. 1 περ, Α` του Κ.Π.Δ., προκαλείται όταν, παρά την υποβολή σχετικής αίτησης από τον κατηγορούμενο ή τον εισαγγελέα, δεν αναγνωσθεί ένορκη κατά την προδικασία κατάθεση μάρτυρα, του οποίου η εμφάνιση στο ακροατήριο είναι αδύνατη και, επίσης, όταν ληφθεί υπόψη τέτοια κατάθεση παρά την εναντίωση του κατηγορουμένου και χωρίς να βεβαιώσει το δικαστήριο την αδυναμία εμφάνισής του, γιατί έτσι παραβιάζεται το δικαίωμα που παρέχεται σε κάθε κατηγορούμενο, από τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 3 εδ. δ` της Ε.Σ.Δ.Α. και το άρθρο 14 παρ. 3 στοιχ ε` του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (Ν. 2462/1997), να εξετάζει και να ελέγχει τους μάρτυρες. Δεν δημιουργείται όμως καμία ακυρότητα, όταν το δικαστήριο αυτεπαγγέλτως ή μετά από αίτηση, αναγνώσει και λάβει υπόψη του ένορκη κατάθεση μάρτυρα κατά την προδικασία, ακόμη και χωρίς να βεβαιώσει την αδυναμία εμφάνισής του, εφόσον ο κατηγορούμενος ή ο συνήγορός τους δεν εναντιώθηκαν σχετικά (ΑΠ 158/2012, Α΄ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ, ΝΟΜΟΣ).

Εκ των προαναφερθέντων προκύπτει ότι αφενός μεν στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας υφίσταται πληθώρα διατάξεων που θεσπίζουν την ανάγνωση στο ακροατήριο των ενόρκων καταθέσεων συγκεκριμένων κατηγοριών φυσικών προσώπων, ακόμη και παρά την αντίθετη βούληση του κατηγορουμένου, γεγονός το οποίο κατά τη γνώμη μας (για ορισμένες κατηγορίες μαρτύρων, π.χ. Βασιλόπαιδες ή άλλα μέλη της Βασιλικής Οικογένειας, ο πρόεδρος και οι αντιπρόεδροι της Βουλής, οι υπουργοί και οι αρχιερείς) αντιβαίνει στα άρθρα 4 παρ. 1 και 2 του Συντάγματος, 6 παρ. 3 εδ. δ` της Ε.Σ.Δ.Α., 14 παρ. 3 στοιχ ε` του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (Ν. 2462/1997) και την σχετική προεκτεθείσα νομολογία του Ε.Δ.Δ.Α., αφετέρου δε ότι τυχόν νομοθετική τροποποίηση του άρθρου 365 του Κ.Π.Δ. προς την κατεύθυνση της ανάγνωσης των ένορκων καταθέσεων των μαρτύρων στην αυτόφωρη επ’ ακροατηρίω διαδικασία, κατά την προδικασία της οποίας ο κατηγορούμενος και ο συνήγορός του θα έχουν τη δυνατότητα να τους απευθύνουν ερωτήσεις, εναρμονίζεται πλήρως κατά τη γνώμη μας με τα άρθρα 6 παρ. 3 περ. δ της Ε.Σ.Δ.Α., 14 παρ. 3 εδ. ε του Διεθν.Συμφ. του Ο.Η.Ε. για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα και τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. 

Η σημερινή πρακτική εφαρμογή της αυτόφωρης διαδικασίας στο Πλημμελειοδικείο Αθηνών (ιδίως για τα πλημμελήματα αρμοδιότητας Μονομελούς Πλημμελειοδικείου), κατά την οποία οι υποθέσεις που εισάγονται με την αυτόφωρη διαδικασία εγγίζουν ή και υπερβαίνουν σε πολλές των περιπτώσεων τον αριθμό 100 και των οποίων η εκδίκαση άρχεται, υπό την αυτή σύνθεση του Δικαστηρίου, μετά την περαίωση του τακτικού πινακίου (ώρα 15:00΄), αφενός μεν δεν παρέχει εχέγγυα δίκαιης δίκης για τους κατηγορούμενους και δεν περιποιεί τιμή για την Ελληνική Δικαιοσύνη και συνακόλουθα για την Ελληνική Δημοκρατία από τις συνθήκες που δημιουργούνται σε μία αίθουσα της οποίας η χωρητικότητα δεν επαρκεί για την υποδοχή αυτών, των αστυνομικών – συνοδών και των μαρτύρων κάθε υπόθεσης, αφετέρου δε καθιστά επιτακτική την ανάγκη νομοθετικής τροποποίησης του άρθρου 365 του Κ.Π.Δ. προς την κατεύθυνση της ανάγνωσης των ένορκων καταθέσεων των μαρτύρων στην αυτόφωρη επ’ ακροατηρίω διαδικασία, κατά την προδικασία της οποίας ο κατηγορούμενος και ο συνήγορός του θα έχουν τη δυνατότητα να τους απευθύνουν ερωτήσεις παρουσία των αρμοδίων προανακριτικών υπαλλήλων. Άλλωστε το φαινόμενο (το οποίο τείνει να γίνει κανόνας) κατά το οποίο, ο συλλαμβανόμενος επ’ αυτοφώρω και παραπεμφείς να δικαστεί με την αυτόφωρη διαδικασία, να αιτείται την παρουσία του μάρτυρα κατηγορίας ή παθόντος από το αδίκημα στο ακροατήριο και να δίδεται από το δικαστήριο, βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας, αναβολή για κρείσσονες αποδείξεις κατ’ άρθρο 423 παρ. 2 του Κ.Π.Δ., προκειμένου να προσέλθει ο μάρτυρας και σε μεταγενέστερο στάδιο να επέρχεται τυχόν η τιμωρία του μάρτυρα – παθόντος για λιπομαρτυρία, ακόμη και σε περιπτώσεις στις οποίες ο κατηγορούμενος απολογούμενος προανακριτικά κατά την προδικασία της υπόθεσης έχει αποδεχτεί την αποδιδόμενη σε βάρος του κατηγορία, ουδόλως συμβαδίζει με τον κύριο σκοπό της αυτόφωρης διαδικασίας, ο οποίος είναι η αποκατάσταση της διαταραχθείσας κοινωνικής ειρήνης, αλλά και με την κοινή λογική και την σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, κατά την οποία θύματα αξιοποίνων πράξεων, απλοί εργαζόμενοι πολίτες, είναι υποχρεωμένοι να παρίστανται στο αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο πολλές φορές από το πρωί της ημέρας μέχρι τις μεταμεσονύχτιες ώρες αυτής αναμένοντας την εκδίκαση της υπόθεσής τους, προκειμένου να καταθέσουν όσα έχουν καταθέσει προανακριτικά και να αναβάλλεται η υπόθεση για κάποιο νόμιμο λόγο (π.χ. λόγω κωλύματος του συνηγόρου υπεράσπισης ή για την προετοιμασία του κατηγορουμένου κατ’ άρθρο 423 παρ. 1 του Κ.Π.Δ.) ή ακόμη να τιμωρούνται με ποινές λιπομαρτυρίας σε περίπτωση μη εμφάνισής τους στο ακροατήριο οι λιπομάρτυρες, τη στιγμή μάλιστα που πολλοί εξ αυτών δεν δύνανται να απέχουν της εργασίας τους ή δεν μπορούν να παρευρίσκονται στο δικαστήριο (π.χ. μονογονεϊκή οικογένεια σε σχέση με το αδίκημα της παραβίασης της υποχρέωσης για διατροφή). Απόρροια των προαναφερθέντων γεγονότων είναι η αυτόφωρη διαδικασία να επιφέρει τα ακόλουθα αποτελέσματα: 1^ον) την σωματική, ψυχική και οικονομική εξάντληση των παθόντων από τα αυτόφωρα αδικήματα, οι οποίοι, ομού με τους επ’ αυτοφώρω συλλαμβανόμενους δράστες, υφίστανται την αυτόφωρη διαδικασία εν τοις πράγμασι, παραδοχή η οποία αντιστρατεύεται κάθε έννοια λογικής και δικαίου και 2^ον) την πλήρη απαξίωση του θεσμού της δικαιοσύνης, η οποία άθελά της σύρεται σε πραγματική «τιμωρία» των παθόντων από τα αυτόφωρα αδικήματα κατά τις προαναφερθείσες παραδοχές, παρά στον κολασμό των αυτόφωρων αδικημάτων και των υπαιτίων, οι οποίοι άλλωστε, ελλείψει ύπαρξης ποινικού μητρώου στις δικογραφίες που εισάγονται με την αυτόφωρη διαδικασία, λαμβάνουν την εκ του νόμου προβλεπόμενη αναστελλόμενη ποινή κατά τους ορισμούς του (τροποποιημένου) άρθρου 99 του Π.Κ., σε περίπτωση καταδίκης που δεν υπερβαίνει τρία έτη, η οποία (περίπτωση) αποτελεί και την συχνότερη δικαστηριακή πρακτική. Τα προαναφερθέντα γεγονότα θίγουν κατάφωρα το κύρος της Δικαιοσύνης και την προστασία της κοινωνίας γενικότερα, καθώς με την υπάρχουσα κατάσταση κατά την εκδίκαση των αυτόφωρων αδικημάτων στο μεγαλύτερο από άποψη ποινικής ύλης Πρωτοδικείο της Χώρας, καταστρατηγείται ουσιαστικά η αυτόφωρη διαδικασία με το πρόσχημα της κλήσεως των μαρτύρων, δεν αποκαθίσταται άμεσα η διαταραχθείσα κοινωνική ειρήνη και πλήττεται η ίδια η εικόνα της Θέμιδας, η οποία εκτός από τον ζυγό κραδαίνει και ένα ξίφος, διαμέσου του οποίου αυτή επιβάλλει τις αποφάσεις της.

ΠΡΟΤΑΣΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Αποτελεί αδήριτη πλέον ανάγκη να τροποποιηθεί νομοθετικά το άρθρο 365 του Κ.Π.Δ. προς την κατεύθυνση της ανάγνωσης των ένορκων καταθέσεων των μαρτύρων στην αυτόφωρη επ’ ακροατηρίω διαδικασία, κατά την προδικασία της οποίας ο κατηγορούμενος και ο συνήγορός του θα έχουν τη δυνατότητα να απευθύνουν ερωτήσεις (οι οποίες θα καταγράφονται στην ένορκη κατάθεση) στους μάρτυρες, παρουσία των αρμοδίων προανακριτικών υπαλλήλων, έχοντας περαιτέρω τη δυνατότητα το δικαστήριο, με αίτηση του εισαγγελέα ή ενός από τους διαδίκους ή και αυτεπαγγέλτως, να διατάξει την εμφάνιση των απολιπομένων μαρτύρων των οποίων αναγνώστηκε η κατάθεσή τους και κρίθηκε ότι απαιτείται η δια ζώσης (επ’ ακροατηρίω) εξέταση αυτών ή κάποιων εξ αυτών, χωρίς να αποκλείεται τέλος το δικαίωμα του μάρτυρα – παθόντος από την αξιόποινη πράξη, εφόσον επιθυμεί να παρασταθεί στο δικαστήριο και να ασκήσει πολιτική αγωγή, να δηλώνει τούτο προανακριτικά και να κλητεύεται κατά τους ορισμούς του άρθρου 421 του Κ.Π.Δ., ακολουθούμενης τοιουτοτρόπως της ήδη υφιστάμενης διαδικασίας για την κλήτευση μαρτύρων στο ακροατήριο κατά την αυτόφωρη διαδικασία. 

                                                                  Αθήνα, 10 – 07 - 2013

                                                                                     

                                                             ΙΩΑΝΝΗΣ Π. ΠΙΕΡΡΟΣ

                                                   ΑΝΤΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ

άρση του απορρήτου των ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου

Γιατί επιμένει η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, και μάλιστα ύπουλα, να γνωμοδοτεί και υπό τον κ. Ρούσο Παπαδάκη, τελευταία, κόντρα στο νόμο, για την άρση του απορρήτου των ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου::

Τυχαία διαβάσαμε στο προσωπικό ιστολόγιο του δικηγόρου Γιάννη Απατσίδη,  την, υπ' αριθ. 1/2013, Γνωμοδότηση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου και Προέδρου της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδας, κ. Ρούσου Εμμανουήλ Παπαδάκη, που εκδόθηκε στις 8 Απριλίου 2013, για την «Αποσαφήνιση ζητημάτων που έχουν εγερθεί από την εφαρμογή του ν. 4039/2012, περί προστασίας των ζώων» και πραγματικά αηδιάσαμε με τον ύπουλο και υπόγειο τρόπο, καλυμμένα πίσω από το άκρως ευαίσθητο θέμα που αφορά την κακοποίηση των ζώων, ο ως άνω αντεισαγγελέας προσπαθεί υπόγεια και με όχημα τον ως άνω νόμο, να περάσει νέα (τέταρτη κατά σειρά) παράνομη γνωμοδότηση της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, για την άρση του απορρήτου της ανωνυμίας του διαδικτύου, κόντρα στο Σύνταγμα και τις Ευρωπαϊκές οδηγίες που κυρώθηκαν επανειλημμένως στη χώρα μας και πρόσφατα η τελευταία με το ν. 3917/2011. 

 

Συγκεκριμένα στο τέλος της πράγματι ωραίας εγκυκλίου του, ως προς το θέμα της κακοποίησης των ζώων και της αυστηρής τιμωρίας των εγκληματιών αυτού του είδους, εντελώς άσχετα και χωρίς καμία «αιτιώδη συνάφεια» ο κ. Ρούσος Παπαδάκης, αγγίζει το ακανθώδες θέμα του απορρήτου του διαδικτύου, λες και αυτό που ενδιαφέρει πρωτίστως δεν είναι η ανεύρεση αυτού που κακοποιεί τα ζώα, αλλά αυτού, που υπό ψευδώνυμο, αναρτά φωτογραφίες κακοποίησης στο διαδίκτυο, οι οποίες το μόνο που βλάπτουν, φυσικά είναι τη δική μας αισθητική και το δικό μας συναίσθημα και ευαισθησία, σοκάροντάς μας με τα αποτρόπαια αυτά αδικήματα και όχι τα ζώα που υφίστανται τις βάναυσες κακοποιήσεις που συνήθως δεν ταυτίζονται πάντα και με τις «αποτρόπαιες αναρτήσεις» του διαδικτύου. Λέει λοιπόν καταλήγοντας στην ως άνω γνωμοδότησή του ο ως άνω αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου:

«Για δε την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του εγκλήματος {πλημμελήματος} σε βάρος των ζώων στα πλαίσια, ιδίως, του αυτοφώρου, όταν αυτό τελείται μέσω του διαδικτύου, ο Εισαγγελέας, με την παραγγελία του για διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης ή προανάκρισης ιδίως μέσω της Διεύθυνσης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της ΕΛ.ΑΣ, παραγγέλλει την ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης να παράσχει τα στοιχεία του χρήστη, διεύθυνση κ.τ.λ. Η ανωνυμία στο διαδίκτυο συνδέθηκε με τρεις {3} γνωμοδοτήσεις της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, υπ. αρ. 9/09, 12/09 και 9/11, στις οποίες αναφέρεται ότι εξωτερικά στοιχεία της επικοινωνίας {δεδομένα κίνησης και θέσης των ηλεκτρονικών επικοινωνιών, σύμφωνα με το ν.3471/06, ήτοι τα ηλεκτρονικά ίχνη των χρηστών -ip address- δεν υπάγονται στις προστατευτικές διατάξεις του άρθρου 19 του Συντάγματος. Κατά το άρθρο 4 παρ.1 του ν.3471/06, με τον οποίο ενσωματώθηκε στην Ελληνική έννομη τάξη η οδηγία 2002/58/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Ιουλίου του έτους 2002, οποιαδήποτε χρήση των υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών και των διαθεσίμων στο κοινό υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, προστατεύεται από το απόρρητο των επικοινωνιών. Η άρση του απορρήτου είναι επιτρεπτή μόνο υπό τις προϋποθέσεις και τις διαδικασίες που προβλέπονται από το άρθρο 19 του Συντάγματος. Το Σύνταγμα δεν αναφέρεται σε οποιαδήποτε επικοινωνία ή ανταπόκριση μεταξύ προσώπων, καθιερώνει την προστασία της επικοινωνίας με την έννοια της ανταλλαγής διανοημάτων, ειδήσεων, γνωμών και ειδικότερα αυτής που γίνεται εντός πλαισίων οικειότητας και ιδιωτικής επικοινωνίας {Ολ. ΑΠ 1/2001}. Οι περιπτώσεις που ενδιαφέρουν, όταν οι ανακριτικές αρχές, στα πλαίσια προκαταρκτικής εξέτασης, προανάκρισης ή κυρίας ανάκρισης ζητούν την ανακοίνωση εκ μέρους των παροχών υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, στοιχείων, σχετικών, με την ταυτότητα και τη θέση της συνδέσεως ή του χρήστη, εκφεύγουν του προστατευτικού πεδίου της διατάξεως του άρθρου 19 του Συντάγματος. Οι επαφές αυτές έχουν εγκληματικό περιεχόμενο. Προκειμένου δε να ασκηθούν τα δικαιώματα του ατόμου, κατ` άρθρον 25 παρ.1 του Συντάγματος για παροχή προστασίας {αρ. 20 του Συντάγματος} και τιμωρήσεως των εγκλημάτων {αρ. 96 παρ. 1 και 87 παρ. 1 του Συντάγματος}, μπορούν να συγκεντρώνουν τα αναγκαία αποδεκτά στοιχεία για τη βεβαίωση του εγκλήματος {αρ. 251, 239 παρ. 1-2 και 248 Κ.Π.Δ}, χωρίς να τηρηθεί η διαδικασία άρσεως του απορρήτου του ν. 2225/94, βεβαίως με την τήρηση των αρχών της αναλογικότητας, όταν δηλαδή μόνο με αυτό το μέσο θα γίνει δυνατή η βεβαίωση του εγκλήματος και η ανακάλυψη του δράστη. Η δε νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης {οδηγία 2002 /58 -ν. 3471/06 και οδηγία 24/06-ν.3417/11, διευρύνει την έννοια της απόρρητης και προστατευόμενης επικοινωνίας αφού ο ορισμός περί επικοινωνίας είναι ευρύτερος του άρθρου 19 του Συντάγματος. Η νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης {οδηγία 2002/58, ν.3471/06 και η οδηγία 24/06-ν.3417/11, διευρύνει την έννοια της απόρρητης και προστατευόμενης επικοινωνίας και ως εκ τούτου το θέμα της ανωνυμίας στο διαδίκτυο δέον θα ήταν να αντιμετωπιστεί νομοθετικά για να προληφθεί το έγκλημα μέσω διαδικτύου και να τεθούν όρια στην ανώνυμη χρήση με ταυτοποίηση των διαχειριστών ή χρηστών».

Απορούμε γιατί αλήθεια η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου προσπαθεί απεγνωσμένα εδώ και χρόνια, υπό τους κ.κ. Σανιδά, Τέντε, Κατσιρώδη και τώρα Παπαδάκη, να καταργήσει την ελευθερία στο διαδίκτυο με την παράνομη άρση του απορρήτου των ανώνυμων χρηστών του;

Ποιών τα συμφέροντα εξυπηρετεί αλήθεια και για ποιο λόγο;

Ποιανού μεγαλόσχημου άραγε θέλουν να κάνουν τη Χάρη; 

Εδώ δεν ευαισθητοποιήθηκαν για την κακοποίηση της ζωής των Ελλήνων πολιτών από τους πολιτικούς, δεν ίδρωσαν για την κακοποίηση αδύναμων γυναικών και παιδιών και θέλουν να μας πείσουν ότι «κόπτονται» για την κακοποίηση των ζώων, τόσο πολύ που πρέπει να αρθεί γενικά και συλλήβδην για όλους και για όλα, το απόρρητο του διαδικτύου (και να καταργηθεί έτσι η μοναδική πηγή ελεύθερης έκφρασης και αληθινής ενημέρωσης των πολιτών) προκειμένου να …συλλάβουν δήθεν το δράστη που αναρτά στο διαδίκτυο εικόνες κακοποίησης ζώων κι όχι φυσικά το δράστη που κακοποιεί τα ζώα!!!

Αν όντως θέλουν να συνδέσουν τη σύλληψη των δραστών αυτών με τις αναρτήσεις στο διαδίκτυο, τότε μπορούν για να είναι σύννομοι να κάνουν κακούργημα το αδίκημα της κακοποίησης ζώων που όντως είναι ένα πολύ σοβαρό αδίκημα και φανερώνει μεγάλη επικινδυνότητα των δραστών τέτοιου είδους αδικημάτων και μέσα από τον εκτελεστικό νόμο του Συντάγματος (Νόμος 2225/1994, ο οποίος στο άρθρο 4, όπως αυτό έχει τροποποιηθεί με τους Νόμους 3115/2003 και 3666/2008, ορίζει τα «ιδιαίτερα σοβαρά αδικήματα» για τα οποία μπορεί να αρθεί το απόρρητο)  να επιτραπεί πλέον η άρση του απορρήτου των ανώνυμων χρηστών που αναρτούν εικόνες βάναυσης κακοποίησης ζώων, πράγμα που θα είναι εναρμονισμένο και με την ευρωπαϊκή οδηγία που κυρώθηκε με τον ως άνω ν. 3917/2011 και έγινε νόμος του Κράτους μας. 

Αυτό μόνο θα μπορούσε να προτείνει ο κ. Παπαδάκης με την επίμαχη γνωμοδότησή του, κι όχι γενικά την άρση του απορρήτου του διαδικτύου για κάθε αδίκημα και φυσικά και για τις ήσσονος σημασίας, δήθεν συκοφαντικές δυσφημήσεις και εξυβρίσεις που «τσούζουν» τα λαμόγια αυτής της χώρας και τους καταστροφείς της και δεν συνιστούν σοβαρό αδίκημα, ή καν αδίκημα στην Ευρώπη και στην Αμερική.  

Δεν το καταλαβαίνετε κ. εισαγγελείς ότι γίνεστε γελοίοι πλέον μ’ αυτή σας την απεγνωσμένη προσπάθεια και εμμονή, κόντρα σε κάθε έννοια ημεδαπού, ευρωπαϊκού και αμερικάνικου ακόμη δικαίου, που, όπως και ο κ. Παπαδάκης ομολογεί στο τέλος της εγκυκλίου του αυτής, δεν επιτρέπουν την άρση του απορρήτου για ήσσονος σημασίας αδικήματα, στα οποία περιλαμβάνονται και τα παραπάνω (συκοφαντικές δυσφημήσεις και εξυβρίσεις) που άστοχα εντελώς προσπαθείτε να τα συνδέσετε με το σοβαρότατο και επικινδυνότατο αδίκημα της παράβασης του νόμου για την προστασία των ζώων!!!

Όποια διεύρυνση των αδικημάτων που επιτρέπουν την άρση του απορρήτου του διαδικτύου θελήσετε να κάνετε, αυτή πρέπει να είναι εντός των πλαισίων της κυρωθείσας με νόμο του Κράτους μας, ευρωπαϊκής οδηγίας και συνεπώς πρέπει ν’ αφορά μόνον σοβαρότατα αδικήματα και μάλιστα κακουργήματα!! Σταματήστε λοιπόν να παρανομείτε Ανώτατοι Εισαγγελείς του Κράτους γιατί θα μας βάλετε σε καχυποψία ότι η θέση του Εθνικού Συντονιστή της Διαφθοράς θεσπίστηκε για να σας ανταποδώσει τις φιλότιμες προσπάθειες που κάνετε για να εξυπηρετήσετε τους φίλους σας νυν αλλά και πρώην, ισχυρούς πολιτικούς άνδρες, προφανώς με το αζημίωτο!

Στο ΣτΕ προσφεύγουν πανεπιστημιακοί κατά του μνημονίου

Στο ΣτΕ προσφεύγουν πανεπιστημιακοί κατά του μνημονίου

• Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013 - 10:45

ΕκτύπωσηE-mail

Μετά τους δικαστές, και πανεπιστημιακοί καθηγητές ζητούν από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) να κριθεί αντισυνταγματικό και αντίθετο στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) το μνημόνιο ΙΙΙ (Ν. 4093/2012), κατά το σκέλος που μειώνει αναδρομικά από την 1η Αυγούστου 2012 τις αποδοχές και τα επιδόματα, ενώ ρυθμίζει τμηματικά τον τρόπο επιστροφής των «αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών» στο Δημόσιο, κατά το πεντάμηνο από 1.8.2012 έως 31.12.2012.

Δηλαδή με τον Ν. 4093/2012 και με απόφαση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών, προβλέπεται η τμηματική επιστροφή των επιπλέον ποσών που έλαβαν οι καθηγητές από 1.8.2012 έως 31.12.2012, λόγω της αναδρομικής μείωσης των αποδοχών τους.

Ειδικότερα, τρεις καθηγητές του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών προσέφυγαν στη δικαιοσύνη και ζητούν να τους καταβληθούν έντοκα τα ποσά των αποδοχών τους από 1.8.2012 έως 30.4.2013, τα οποία περικόπηκαν παράνομα από το αντισυνταγματικό και αντίθετο στην ΕΣΔΑ μνημόνιο ΙΙΙ.

Η εκδίκαση της υπόθεσης θα γίνει από την Ολομέλεια του ΣτΕ με την έναρξη του νέου δικαστικού έτους (17 Σεπτεμβρίου 2013) και με τη διαδικασία του Ν. 3900/2012, δηλαδή ως «πιλοτική» δίκη.

Η απόφαση της Ολομέλειας θα αποτελέσει οδηγό για τις εκκρεμείς όμοιες υποθέσεις στα διοικητικά δικαστήρια.

Να σημειωθεί ότι η προσφυγή αρχικά κατατέθηκε στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών αλλά οδηγήθηκε στο ΣτΕ για να επισπευσθούν οι δικαστικές διαδικασίες και να λυθούν οριστικά τα νομικά ζητήματα που προκύπτουν από την Ολομέλεια.

Οι καθηγητές υπογραμμίζουν ότι παραβιάζονται αρκετές διατάξεις του Συντάγματος, όπως είναι τα άρθρα 16 (αυτοδιοικούμενο των ΑΕΙ), 74 (απαγόρευση άσχετων διατάξεων σε νομοσχέδιο) και 80 (καθορισμός μισθών μόνο με ειδικό νόμο), ενώ παραβιάζονται οι συνταγματικές αρχές της ισότητας (άρθρο 4), της ισότητας στα δημόσια βάρη (άρθρο 5), της αξιοκρατίας (άρθρο 2) και της αναλογικότητας (άρθρο 25).

Επίσης, υποστηρίζουν ότι παραβιάζονται το άρθρο 17 του Συντάγματος και το Πρώτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ, που προστατεύει την ιδιοκτησία στην έννοια της οποίας υπάγονται και οι αποδοχές και συντάξεις των εργαζομένων. Και αυτό γιατί επιστράφηκαν από την πλευρά των καθηγητών νόμιμες και δεδουλευμένες αποδοχές πέντε μηνών κατά παράβαση του δικαιώματός τους στην περιουσία.

Τέλος, οι πανεπιστημιακοί αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο να διεκδικήσουν δικαστικά και αποζημίωση αστικής ευθύνης, κατά το άρθρο 105 εισαγωγικού νόμου του Αστικού Κώδικα.

Πηγή: tvxs.gr

- See more at: http://www.toxwni.gr/ellada/item/3125-sto-ste-prosfeigoun-panepistimiakoi-kata-tou-mnimoniou#sthash.1VJwFVe4.dpuf

Όλες οι ασθένειες προέρχονται από το έντερο.

Όλες οι ασθένειες προέρχονται από το έντερο. Πώς να το καθαρίσετε

Όλες οι ασθένειες προέρχονται από το έντερο έλεγε ο Ιπποκράτης, γι αυτό πρέπει να είναι καθαρό και πλήρως λειτουργικό. Δείτε με ποιό τρόπο μπορείτε να καθαρίσετε το έντερό σας....

Ο καθαρισμός του εντέρου πρέπει να γίνεται τουλάχιστον μία φορά στους 6 μήνες, με νηστεία, με φυσικά συμπληρώματα διατροφής και με βότανα

Τα παθογόνα βακτήρια υπάρχουν σε αφθονία στο περιβάλλον και η είσοδός τους στο σώμα είναι αναπόφευκτη. Εισέρχονται μέσα σε αυτό με τις τροφές, τον αέρα, το νερό και την επαφή με διάφορα αντικείμενα, προκαλώντας σημαντικές επιπλοκές και ασθένειες εξαιτίας των τοξικών, αλλεργιογόνων και καρκινογόνων ουσιών που εκκρίνουν. Η εγκατάσταση και η ανάπτυξη τους εξαρτάται από την αντίσταση των φιλικών βακτηρίων και του αμυντικού συστήματος.

Λόγω του εξαιρετικά τοξικού περιβάλλοντος που ζούμε είναι αναγκαία η καθημερινή κατανάλωση τροφών που έχουν υποστεί φυσική ζύμωση (πχ λάχανο τουρσί, γιαούρτι,κεφίρ) και περιέχουν προβιοτικά, καθώς και η λήψη φυσικών συμπληρωμάτων που έχουν υψηλές συγκεντρώσεις ζωντανών μικρο-οργανισμών (προβιοτικά σε υγρή μορφή, όχι σε χάπια ή σκόνες είναι νεκρά).

Υπάρχουν διάφορα βότανα που είναι πολύ αποτελεσματικά για τον καθαρισμό του παχέος εντέρου.   Μπορείτε να έχετε αυτά τα βότανα σε μορφή σκόνης, σε  τσάι ή να τα λάβετε  ως συμπληρώματα.

Βότανα που καθαρίζουν το έντερο

Λιναρόσπορος: Μουσκεύετε 2 κουταλιές της σούπας σε 1,5 λίτρο νερό και το αφήνετε για όλη τη νύχτα. Το πρωί, το σουρώνετε και το πίνετε κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Προσοχή: Ο λιναρόσπορος δεν πρέπει να χρησιμοποιείται συχνά και για μεγάλα χρονικά διαστήματα από άτομα που υποφέρουν από διαταραχές της λειτουργίας του θυρεοειδούς αδένα.
Αντένδειξη: Ο λιναρόσπορος είναι απαγορευτικός στα εγκολπώματα και στις φλεγμονώδεις κολίτιδες.

Ψύλλιο: Οι σπόροι του φυτού αυτού, προστατεύουν το γαστρεντερικό σύστημα λόγω της ποσότητας των φυτικών ινών και το θεραπευτικών στοιχείων που περιέχουν. Οι σπόροι του ψύλλιου απορροφούν το νερό και σχηματίζουν μία μεγάλη μάζα. Η μάζα αυτή (σε άτομα με δυσκοιλιότητα) διεγείρει το έντερο και το αναγκάζει να κινηθεί. Το ψύλλιο πρέπει να συνοδεύεται από μεγάλη ποσότητα νερού.

Ιβίσκος: Ο ιβίσκος συμβάλλει στην καλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος και στον καλύτερο μεταβολισμό των υδατανθράκων, των πρωτεϊνών και των λιπιδίων. O ιβίσκος ενδείκνυται για τους υπέρβαρους με πρόβλημα δυσκοιλιότητας και αυξημένων λιπιδίων. Ετοιμάζετε έγχυμα με 1 κουταλάκι ιβίσκου σε 1 φλιτζάνι νερό.

Πασιφλόρα, Ρολογιά: Είναι ένα πολύ καλό ηρεμιστικό φυτό που καταπολεμά τη σπαστικότητα του εντέρου.

Δυόσμος: Το έγχυμά του φέρνει ανακούφιση σε όσους πάσχουν από σπαστική κολίτιδα...

Θυμάρι: Το έγχυμά του είναι για δυσεντερίες. Ανακούφιση στο πεπτικό. Είναι αντιδιαρροϊκό. Ανακουφίζει από κολικούς.

Αχίλλεα: Το έγχυμά της είναι για κολίτιδα, αντιφυσητικό δηλ αποβάλλει τα αέρια.

Δενδρολίβανο: Το έγχυμά του είναι αντιφυσητικό και αντισυπτικό.

Μάραθος: Το έγχυμά του είναι γαστροκινητικό και για τυμπανισμό.

Κορίανδρος: Το έγχυμά του είναι γαστροκινητικό και βοηθάει στη δυσπεψία.

Αγριοκύμινο: Το έγχυμά του είναι γαστροκινητικό και για τυμπανισμό. Μειώνει τη σήψη των τροφών, στο τελευταίο τμήμα του παχέος εντέρου.

Γλυκάνισο: Το έγχυμά του ρυθμίζει τη λειτουργία των εντέρων. Για τυμπανισμό μαζί με δυόσμο.

Κρεμμύδι: Για τις αιμορροΐδες πίνουμε το χυμό από 1 κουταλάκι γλυκού πριν το φαγητό (λαϊκή συνταγή).

Αλόη: Ενισχύει τον περισταλτισμό του εντέρου. Χορηγείται συνήθως μαζί με σπασμολυτικά και άφυσσα βότανα, γιατί μπορεί να γίνουν επίπονες οι κενώσεις. Αντένδειξη: Σε κολίτιδα, Νόσο του CROHN, Εγκολπώματα.

Ροδιά (φλοιός): Είναι στυπτικό ρόφημα και βοηθά στις διάρροιες και στις δυσεντερίες. Καθαρίζει το έντερο ως αποτοξινωτικό ρόφημα.

Ερχόμαστε τώρα στα ισχυρά «Υπακτικά» τα οποία είναι:

Η Σέννα (τα γνωστά μας φύλλα Αιγύπτου) και η Συναμική. Είναι από τα βότανα που φημίζονται για την υπακτική τους δράση, αλλά δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για διάστημα μεγαλύτερο των 10 ημερών, καθώς προκαλούν εθισμό.

Διατροφή

Βέβαια μέσα σε όλα αυτά δεν ξεχνάμε το Λάδι και το Μέλι, τα οποία πρέπει να βρίσκονται παρόντα στην καθημερινή μας διατροφή. Επίσης Ακτινίδια και αποξηραμένα Δαμάσκηνα και Σύκα. Τα μήλα και τα αχλάδια περιέχουν πηκτίνη, μία διαλυτή φυτική ίνα που καθαρίζει το έντερο, ενώνεται με τα κόπρανα και βοηθάει στην αποβολή τους από το σώμα.

Το καστανό ρύζι είναι πλούσιο σε φυτικές ίνες και ενισχύει την υγεία του εντέρου και τις περισταλτικές του κινήσεις. Για να «δουλέψουν» οι φυτικές ίνες μην ξεχνάτε να πίνετε νερό, διαφορετικά οι φυτικές ίνες μπορεί να επιβαρύνουν την δυσκοιλιότητα και το φούσκωμα.

Σημείωση: Το άρθρο έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα, για οποιοδήποτε πρόβλημα συμβουλεύεστε το γιατρό σας.

Πηγές: inspireyourlife.weebly.com - bioathens.com - proionta-tis-fisis.blogspot.com

- See more at: http://www.gkourou.com/2013/07/blog-post_3080.html#sthash.FnPuOrLT.dpuf

Τι ήταν η πατρίδα μας και πως την κατάντησαν !!!

Τι ήταν η πατρίδα μας και πως την κατάντησαν 
Η εμφάνιση των φαινομένων Δραγώνα, Ρεπούση, Κουλούρη, Βερέμη και των άλλων δεν είναι και τόσο νέο γεγονός στη ζοφερή νεοελληνική ιστορία, που στήθηκε πάνω σε ψεύδη. Θέμα Μακεδονίας δεν έθεσαν πρώτοι οι ξένοι. Λίγο πριν από την Επανάσταση του ’21, ο καταγόμενος από την ελληνική Ρωμυλία Ν. Πίκολος έγραψε ένα θεατρικό έργο με τίτλο «Ο Θάνατος του Δημοσθένους». Σε αυτό ο συγγραφέας επαινεί το αντιμακεδονικό μένος του αρχαίου ρήτορα και ψέγει τον βάρβαρο και μη Έλληνα Φίλιππο, που ήθελε να σκλαβώσει την
Ελλάδα. Είναι τουλάχιστον απρέπεια να παραλληλίζεται σαν τύραννος ο Φίλλιπος προς τον σουλτάνο. Αν το έργο δεν είχε παρασταθεί στη σκηνή του Βουκουρεστίου, όπου τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας είχαν οργανώσει τις θεατρικές παραστάσεις για να ενισχύσουν το φρόνημα της ελευθερίας, θα ήταν αδιάφορες οι απόψεις περί Μακεδόνων του Πίκολου. Οι ελληνικές φωνές που αντιμάχονται τον ελληνισμό δεν μας έλειψαν ποτέ.

Τι γράφει η Δραγώνα και τι ισχύει
Στο διαδίκτυο κυκλοφόρησαν «αποσπάσματα» από μια ένωση αποστράτων, τα οποία κατά λέξη δεν ανταποκρίνονται στα γραφόμενα. Ούτε, όμως, και στο νόημά τους ανταποκρίνονται. Τα γραφόμενα από την Θάλεια Δραγώνα είναι ακόμα χειρότερα. Στην εισαγωγή, που έχουν γράψει οι δύο επιμελήτριες της έκδοσης, Θάλεια Δραγώνα και Άννα Φραγουδάκη, στην επίμαχη σελίδα 16, γράφουν: «Ο λόγος των σχολικών βιβλίων για το έθνος, την κουλτούρα, την πολιτισμική ομοιογένεια και την εθνική συνέχεια από την αρχαιότητα εμφανίζεται να παραμένει εγκλωβισμένος στους μύθους και τις αντιφάσεις ενός εθνικισμού του 19ου αιώνα». Δηλαδή, η αντίληψη της συνέχειας του ελληνικού έθνους από την αρχαιότητα με έμφαση στην πολιτισμική ομοιογένεια (τη λέξη «κουλτούρα» οι συγγραφείς μάλλον την χρησιμοποίησαν γιατί τους άρεσε και πίστεψαν ότι θα εντυπωσιάσουν το «πόπολο») είναι ένα μύθος που κατασκευάστηκε το 19ον αιώνα. Προς ενίσχυση του ισχυρισμού τους πιο πάνω υιοθετούν δύο αποσπάσματα από βιβλία άλλων συγγραφέων. Το πρώτο απόσπασμα είναι του Βελουδή (Αθήνα 1982, 84), που γράφει: «Στην ελληνική περίπτωση πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι η “αναζήτηση” της “νεοελληνικής ταυτότητας” υπήρξε μια μακρά διαδικασία συγκρότησης επιχειρημάτων, που οδήγησε σε έναν ορισμό του “ελληνισμού” με κριτήρια ταυτόχρονα ανθρωπολογικά - φυλετικά και ιστορικά - πολιτισμικά». Η γραφή των λέξεων αναζήτηση νεοελληνικής ταυτότητας και ελληνισμός εντός εισαγωγικών άρει και το ουσιαστικό περιεχόμενων των λέξεων αυτών και παραπέμπει σαφώς σε καταχρηστική ονομασία μας ως Έλληνες, που δεν έχουμε το δικαίωμα να επικαλούμαστε τη συνέχεια του εθνικού βίου μας. Αμέσως μετά παραθέτουν ένα απόσπασμα της Σκοπετεάς (1988), που ισχυρίζεται: «Έτσι στη συγκυρία του 19ου αιώνα, που διεξαγόταν η πάλη για την οριστικοποίηση των εθνικών συνόρων σε μια εποχή επεκτατισμών, αποικιοκρατίας και των αντίστοιχων ιδεολογιών που νομιμοποιούσαν αυτές τις πολιτικές, η ελληνική ταυτότητα θεωρήθηκε ανεπαρκής και κατώτερη σε σχέση με το ένδοξο παρελθόν των αρχαίων προγόνων». Το βασικό ερώτημα είναι από ποιους θεωρήθηκε κατώτερη και ποιοι την κατάντησαν χειρότερη.

Ξηλώνοντας το πλεκτό του εθνομηδενισμού
Ας δούμε, όμως, πρώτα τι συνέβαινε τον 19ον αιώνα. Λίγο πολύ τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν σχηματιστεί και παραμένουν αμφισβητούμενες, κυρίως από Γερμανούς, κάποιες μικρές περιοχές, όπως είναι η Σουδητία στην τότε Τσεχοσλαβακία και η περιοχή του Ρουρ που την διεκδικούσε η Γαλλία. Όσο για τις αποικίες τους, τα ευρωπαϊκά κράτη θεωρούσαν εαυτούς επικυρίαρχους και τις διοικούσαν με αρμοστές, ουδέποτε όμως ισχυρίστηκαν ότι τις ενσωμάτωσαν στο εθνικό κράτος τους. Μπορεί οι Μεγάλες Δυνάμεις να ευνόησαν το σχηματισμό νέων κρατών, κυρίως στη χερσόνησο του Αίμου, με βάση τα συμφέροντά τους, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψη και την εθνική ταυτότητα των νέων κρατών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν συμπαγείς εθνικοί πληθυσμοί που διαιρέθηκαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο σχηματισμός του τουρκικού κράτους, που αποτελεί συνονθύλευμα εθνοτήτων. Ως εκ τούτου, στο χώρο αυτό αναπτύσσεται ένας ιδιότυπος εθνικισμός, η επιβολή δια της βίας μιας ψευδούς εθνικής ταυτότητας, που δεν είχε ιστορικά και πολιτισμικά ερείσματα και επεβλήθη δια της βίας (εκσλαβισμός και εκτουρκισμός). Αντίθετα, οι υπηρετούντες τα συμφέροντα, τότε, των Μεγάλων Δυνάμεων (σήμερα της παγκοσμιοποίησης) ονόμασαν (και ονομάζουν) "ελληνικό εθνικισμό" το όραμα απελευθέρωσης και ενσωμάτωσης ελληνικών εδαφών με ισχυρές ελληνικές κοινότητες (Μικρά Ασία, Πόντος, Ανατολική Ρωμυλία, Νότια Σκόπια, που την υπάρχουσα τότε πολυπληθή ελληνική κοινότητα εξυπηρετούσε το προξενείο Βιτολίων, σημερινό Μοναστήρι, Βόρειος Ήπειρος, νησιά του Αιγαίου, Κρήτη και Κύπρος). Πρόκειται για περιοχές που οι έχοντες τη συνείδηση της ελληνικής καταγωγής κάτοικοί τους προσέφεραν το αίμα τους για τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους, ακόμα κι όταν μητρική γλώσσα τους δεν ήταν η ελληνική. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, λοιπόν, ότι τόσο η Θάλεια Δραγώνα όσο και πολλοί από τους υποστηρικτές τους έχουν υπογράψει το κείμενο υπέρ της αποδοχής του εκτρώματος Ανάν, που ο κυπριακός ελληνισμός στη συντριπτική πλειοψηφία του απέρριψε. Όπως δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι εν σπέρματι ο εθνομηδενισμός διατυπώθηκε από τους διανοούμενους της Αριστεράς, ασχέτως αν σήμερα εξυπηρετείται και από τις κυβερνήσεις της Δεξιάς και του Κέντρου.

Ουδέποτε αναζήτησαν οι Έλληνες εθνική ταυτότητα
Στην πραγματικότητα οι Έλληνες δεν αναζήτησαν εθνική ταυτότητα. Ήταν πάντα σίγουροι για την καταγωγή τους. Απλά για δικούς τους λόγους κάποιοι άλλοι τους την αρνούνται. Και συμβαίνει το εξής περίεργο: ενώ δίνουν το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται εθνικά ακόμα και όσοι δεν έχουν τα ιστορικά εχέγγυα, στερούν σε μας το δικαίωμα να ονομαζόμαστε Έλληνες με συνεχή εθνική παρουσία. Πολλά είναι τα ιστορικά στοιχεία που συνηγορούν στο δίκαιο δικαίωμά μας. Είναι αλήθεια ότι ο τόπος εγνώρισε πολλαπλές κατοχές. Όμως, οι Έλληνες διετήρησαν την ταυτότητά τους. Καταρχάς, επί Ρωμαιοκρατίας οι Έλληνες, εξαιτίας κυρίως του πολιτιστικού παρελθόντος, όχι μόνον διετήρησαν την ταυτότητά τους, αλλά τους είχε παρασχεθεί και αυτονομία, ατέλεια φόρων, και οι παλαιές πόλεις-κράτη είχαν το δικαίωμα να διατηρούν δικό τους στρατό. Οι πόλεμοι Σπαρτιατών και Μεσσηνίων εσταμάτησαν μόλις τον 3ο μ.Χ. αιώνα, ενώ την ίδια εποχή ο αθηναϊκός στρατός εμψυχώθηκε από το σοφιστή Δεξίλεω και απέκρουσε τους Έρουλους (σκυθικό φύλο) επιδρομείς. 
Τα μεγάλα προβλήματα του ελληνισμού αρχίζουν με το διαχωρισμό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε δυτική και ανατολική και τη βίαιη επιβολή του χριστιανισμού σαν της μόνης επίσημης θρησκείας. Η κυρίως Ελλάδα αποτελούσε το Ελλαδικό θέμα και οι κάτοικοί του απεκαλούντο σκωπτικά «κατωτικοί», όχι τόσο σαν προσδιορισμός γεωγραφικός, δηλαδή αυτοί που κατοικούν προς τα κάτω, προς το Νότο, αλλά περισσότερο σαν προσδιορισμός περιφρόνησης. Η βία και οι διωγμοί, οι καταστροφές των ναών, των αγαλμάτων και των βιβλιοθηκών δεν έκαμψαν το φρόνημα των Ελλήνων, που επέζησαν και υπηρετούσαν τους θεούς τους, πότε κρυφά και πότε φανερά. Το αποδεικνύουν οι αποφάσεις των οικουμενικών συνόδων, οι αφορισμοί που περιέχονται στο Συνοδικό, καθώς και η νομοθεσία (περισσότερα για τους διωγμούς των Ελλήνων στο άρθρο μας «Η διαχρονικότητα της λαϊκής πίστης των Ελλήνων», ΟΡΙΟΝ, τ. 9, Ιούνιος 2009). Είναι χαρακτηριστικές οι διατάξεις της τελευταίας συλλογής νόμων, της Εξάβιβλου του Κωνσταντίνου Αρμενόπουλου, που δημοσιεύτηκε το 1350, δηλαδή 100 χρόνια πριν από την Άλωση. Σε αυτή προβλέπεται ότι όσοι έχουν δεχθεί το άγιο βάπτισμα και πάλι ελληνίζουν να υπόκεινται εις την εσχάτη των ποινών ή όσοι συνεχίζουν να προσφέρουν θυσίες στους παλαιούς θεούς, αλλά και όσοι γνωρίζουν τις ιεροπραξίες και όσοι βοηθούν να θανατώνονται και αυτοί. Διέσωσαν το απαγορευμένο τραγούδι, τους απαγορευμένους χορούς, το απαγορευμένο θέατρο. Διέσωσαν ακόμη και τους απαγορευμένους αθλητικούς αγώνες. Και δεν διέσωσαν την πολιτιστική παράδοση μόνον οι λόγιοι. Το Δημοτικό τραγούδι (ιδιαίτερα οι Παραλογές), όπως απέδειξε ο πανεπιστημιακός δάσκαλος Στίλπων Κυριακιδης, είναι γνήσιο τέκνο της αρχαίας τραγωδίας. Τα κλεφτόπουλα επάνω στα βουνά παράβγαιναν στο τρέξιμο, στο πάλεμα, στο ρίξιμο του λιθαριού και στη σκοποβολή. Χόρευαν τον συρτό, που πρωτονομάζεται "συρτός" σε στήλη του 1ου π.Χ. αιώνα και βρέθηκε στον Ορχομενό Βοιωτίας. Επέβαλαν στο τυπικό της χριστιανικής λατρείας μέρος του τυπικού της αρχαίας λατρείας. Η προσφορά σταριού και κόκκων ροδιού στους νεκρούς, το άναμμα κεριών στα εικονίσματα, ήταν απαγορευμένα επί ποινή θανάτου. Το φαινόμενο του Πλήθωνα δεν προήλθε από παρθενογένεση και δεν οφείλεται στην παραξενιά του.
Η συνείδηση της εθνικής συνέχειας στα νεώτερα χρόνια
Δύο είναι οι αιτίες που αναθερμάνθηκε η εθνική συνείδηση των Ελλήνων. Η πρώτη είναι η αναβίωση των αρχαίων ελληνικών επιστημών στην Δύση και η περιστολή της κεντρικής εξουσίας της Κωνσταντινούπολης. Η Αναγέννηση δεν είναι ένα φαινόμενο που γεννήθηκε στο 15ον και 16ον αιώνα. Η αναγέννηση των αρχαίων ελληνικών επιστημών είχε κατά το μεγαλύτερο μέρος συντελεστεί μέχρι τον 13ο αιώνα από μεταφράσεις αραβικών συγγραμμάτων, που τις είχαν διασώσει. Μέχρι το 1200 είχαν ιδρυθεί τα περιώνυμα πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Καίμπριτζ, της Σορβόνης και άλλων λιγώτερο διασήμων. Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστική η επιστολή του πάπα Ινοκέντιου Γ΄, που έστειλε στους αρχηγούς των Σταυροφόρων και κατέλαβαν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 1204, οπότε τους επεσήμαινε ότι πρέπει να δείξουν ευγενική συμπεριφορά προς τους Έλληνες, γιατί η Ελλάδα είναι το λίκνο του πολιτισμού.

Μετά τη μάχη του Μάντζικερτ, το 1071, είχε αρχίσει η σταδιακή εξάπλωση των Τούρκων στα εδάφη της Μ. Ασίας και του Πόντου. Ενώ με την κατάληψη της αυτοκρατορίας από τους Φράγκους, το 1204, η αυτοκρατορία είχε περιοριστεί στη μισή σχεδόν Πελοπόννησο και τα εδάφη της Αυτοκρατορίας της Νικαίας. Πριν μάλιστα από την Άλωση, την κατ’ όνομα πλέον αυτοκρατορία αποτελούσαν λίγα χιλιόμετρα γύρω από την Κωνσταντινούπολη και το Δεσποτάτο του Μυστρά, φόρου υποτελή στο σουλτάνο και σπαρασσόμενη από τις εσωτερικές έριδες «ενωτικών» και «ανθενωτικών». Τότε οι άρχοντες έκαναν στροφή προς τον ελληνικό πληθυσμό, που μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούσαν ότι τον αποτελούσαν πολίτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Η αρχή έγινε με τον αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Βατάτζη, που έγραψε στον πάπα Γρηγόριο Θ΄: «Οι γενάρχαι της βασιλείας μου, οι από του γένους των Δουκών και Κομνηνών, ίνα μη τους άλλους λέγω, τους από γενών Ελληνικών άρξαντας (1) επί πολλάς εκατοστύας ετών την αρχήν κατέσχον της Κωνσταντινουπόλεως , ούς και η της Ρώμης εκκλησία και οι ιεράρχαι προσηγόρευον Ρωμαίων αυτοκράτορας». Ο τελευταίος αυτοκράτορας, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ονόμασε, κατά τον ιστορικό Φραντζή, την Κωνσταντινούπολη «χαρά των Ελλήνων». Παρά την αντίδραση της εκκλησίας (δεν πρέπει να ξεχνάμε το κάψιμο των «Νόμων» του Πλήθωνα από τον Σχολάριο και την παραίνεσή του προς τον Ραούλ του Οισή, διοικητού της Λακωνίας, να θανατώνει τους ελληνίζοντες), οι αυτοκράτορες επέτρεψαν στον Πλήθωνα να ιδρύσει τη σχολή του στον Μυστρά, την δεύτερη διοικητική έδρα, και να ασκεί ελεύθερα την λατρεία του προς τον Δία και τους άλλους αρχαίους θεούς με τους μαθητές του.
Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης και την παράδοση του Μυστρά στον Μωάμεθ από τον Θωμά Παλαιολόγο, οι διαφυγόντες στην Δύση λόγιοι, ανάμεσά τους και οι μαθητές του Πλήθωνα, συνετέλεσαν στην ανάπτυξη ενός φιλελληνικού κινήματος που προέβλεπε τη δημιουργία ελεύθερου ελληνικού κράτους στα όρια του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Όλες οι προσπάθειες για την οργάνωση μιας νέας σταυροφορίας δεν κατέτειναν στην απελευθέρωση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά στη δημιουργία ελληνικού κράτους. Για τον λόγο αυτόν ο πάπας Κλήμης Ζ΄ έστειλε τον Ιανό Λάσκαρη στην αυλή του Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας, για να τον πείσει να ηγηθεί της σταυροφορίας. Στον λόγο του προς τον αυτοκράτορα ο Λάσκαρης παραλείπει το Βυζάντιο (δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού στην Δύση το ακολουθούσε η κατηγορία του αιρετικού, όπως η ίδια κατηγορία συνόδευε την Δύση από τους Βυζαντινούς) και συνδέει την αρχαία Ελλάδα με τον χριστιανισμό, ανακατεύοντας τα ονόματα των αρχαίων ηρώων με αυτά των πατέρων της εκκλησίας. Από μία άποψη αυτή είναι η πρώτη επίσημη προσπάθεια καθιέρωσης του ελληνοχριστιανικού μορφώματος.

Η εθνική συνείδηση κατά την Τουρκοκρατία
Τους χρόνους της Αναγέννησης σημάδευσε η ανακάλυψη από τον Γουτεμβέργιο των κινητών τυπογραφικών στοιχείων, που έδωσε μεγάλη ώθηση στην διάδοση της γνώσης. Τα βιβλία πλέον δεν είχαν υψηλό κόστος παραγωγής κι έγιναν προσιτά σε πολλούς περισσότερους αναγνώστες. Αμέσως οι Έλληνες της Δύσης άδραξαν την ευκαιρία και άρχισαν τις εκδόσεις έργων των αρχαίων Ελλήνων σοφών. Επίκεντρο ήταν το ευρισκόμενο στη Βενετία τυπογραφείο του φιλέλληνα Άλδου Μανούτιου. Με την εδραίωση της οθωμανικής εξουσίας στην Ελλάδα, πολλοί από τους λόγιους εγκατέλειψαν τη Δύση, γύρισαν στον τόπο καταγωγής τους και ίδρυσαν σχολεία. Τότε άρχισαν να αποστέλλονται σωρηδόν στα σχολεία αυτά τα αντίτυπα των έργων των Ελλήνων σοφών. Ο μύθος του «Κρυφού Σχολειού» πρέπει κάποτε να σταματήσει. Στην κυριολεξία κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα είχαμε έναν εκπαιδευτικό οργασμό, που απέναντί του στάθηκε το Πατριαρχείο. Είναι φρικιαστική η περιγραφή που κάνει ο μεγάλος δάσκαλος του γένους Μεθόδιος Ανθρακίτης του καψίματος των βιβλίων του στην αυλή του Πατριαρχείου. Κύρια αντίδραση της Εκκλησίας απέναντι στην αναβίωση της εθνικής συνείδησης ήταν η επιμονή να αποκαλούν τους Έλληνες "Ρωμιούς" (δηλαδή Ρωμαίους). Ο φωτισμένος δάσκαλος Ευγένιος Βούλγαρης, στα μέσα του 18ου αιώνα, έλεγε ότι το σωστό είναι να ονομαζόμαστε Έλληνες ή το πολύ Γραικοί, γιατί αυτή ήταν η πρώτη ονομασία της χώρας, κατ’ ουδένα όμως λόγο πρέπει να ονομαζόμαστε Ρωμιοί. Είναι σημαντικό να λάβουμε υπ’ όψη ότι ο αρχιμανδρίτης Βούλγαρης κυνηγήθηκε βιαίως από την Αθωνιάδα Σχολή, γιατί τόλμησε να διδάξει Λογική, και κατέφυγε στη Ρωσία, όπου και πέθανε. Έχουμε το 1819 την εγκύκλιο του πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄, που συνιστούσε στους ιερείς να μην βαπτίζουν τα παιδιά με ονόματα αρχαίων Ελλήνων, αλλά με ονόματα που περιέχονται στην Αγία Γραφή. Το σιγίλιο αυτό δημοσιεύτηκε αυτούσιο στο περιοδικό της Βιέννης «Καλλιόπη». Όμως, ο ιερομόναχος Χριστόφορος, νωρίτερα, παρακινούσε τους πιστούς να δίνουν στα παιδιά τους ονόματα αρχαίων ηρώων, «γιατί έτσι θέλουν ομοιάσει προς αυτούς». Οι Έλληνες επαναστάτες είχαν πλήρη συνείδηση της ελληνικής καταγωγής τους και για την απελευθέρωση της Ελλάδας αγωνίστηκαν.
Γλώσσα και DNA διαψεύδουν την ιέρεια της εθνικής ασυνέχειας
Σε ένα γράμμα του προς τον Μανουήλ Παλαιολόγο ο Πλήθων του γράφει: «Εσμέν γαρ ουν ων ηγείσθε τε και βασιλεύετε Έλληνες το γένος, ως ήτε η φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί. Έλλησι δε ουκ έστιν ευρείν ήτις άλλη οικειοτέρα χώρα ουδέν μάλλον προσήκουσα η Πελοπόννησος τε και όση δη ταύτη της Ευρώπης προσεχής των τε αυ νήσων επικείμεναι. Ταύτην γαρ δη φαίνονται την χώραν Έλληνες αεί οικούντες…». Ο «εθνικιστής» και «ρατσιστής», κατά την Δραγώνα και τους συν αυτή, ούτε λίγο ούτε πολύ, γράφει στον αυτοκράτορα ότι βασιλεύει σε κατοίκους ελληνικού γένους, όμως, η μητρική τους γλώσσα και η παιδεία μαρτυρεί. Κατά κύριο λόγο οι Έλληνες κατοικούν στην Πελοπόννησο και στην προέκταση της ευρωπαϊκής ξηράς, καθώς και τα νησιά που βρίσκονται κοντά της. Και υποδηλώνει ότι στη χώρα αυτή ανέκαθεν κατοικούσαν Έλληνες. Είναι φανερό ότι ο Πλήθων αναφέρεται στο Ελλαδικό βυζαντινό θέμα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι παραγνωρίζει τις υπόλοιπες εστίες του ελληνισμού. Απλά, είναι υποχρεωμένος ν’ ακολουθήσει τη διοικητική διαίρεση της εξουσίας.

Ωστόσο, η ίδια διαπίστωση του Πλήθωνος για τη γλώσσα ισχύει ακόμα και σήμερα, όχι μόνον για την ελληνική αλλά και πολλές ξένες (δες άρθρο μας στο 1ο τεύχος του περιοδικού με τίτλο «Γλώσσα, πανάρχαια, ελληνική και συνδετικός κρίκος των λαών). Λέμε σήμερα λωποδύτης. Ελάχιστοι, όμως, γνωρίζουν ότι η λέξη «λώπος» είναι ομηρική και σημαίνει το θυλάκιο των ρούχων, όπου βάζουμε τα λεφτά μας ή άλλα πολύτιμα αντικείμενα. Άρα, ο λωποδύτης είναι αυτός που καταδύεται στο θυλάκιό μας και κλέβει αυτά που θέλουμε να διαφυλάξουμε. Πολύ κοινή είναι και η λέξη «απηύδησα». Οι δάσκαλοι, όμως, δεν μας έχουν εξηγήσει ότι «αυδή» στον Όμηρο σημαίνει φωνή και το απηύδησα σημαίνει βγήκα από τη φωνή μου, έμεινα χωρίς φωνή, έμεινα άναυδος. Αλλά δεν είναι μόνον η γλώσσα και το πολιτισμικό στοιχείο των θρησκευτικών τελετών που αποδεικνύει τη γενετική συνέχειά μας. Ήλθε η επιστήμη της Βιολογίας να επιβεβαιώσει κατά τον πιο αδιάψευστο τρόπο, με την ανάγνωση του γενετικού κώδικα (DNA), ότι κατά 95,5% είμαστε καυκάσιο (όπως θέλουν να το λένε) φύλο, στέλνοντας έτσι στο καλάθι των αχρήστων τον Φαλμεράυερ και τους σύγχρονους αρνητές της εθνολογικής συνέχειας των Ελλήνων (αναλυτικά στοιχεία υπάρχουν στο 2ο τεύχος του περιοδικού στο άρθρο με τον τίτλο «Είμαστε πάντα Έλληνες). Με βάση την έρευνα που έκαναν ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια (συμμετείχε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) αποδείχθηκε ότι ο σύγχρονος Έλληνας κληρονόμησε το 70% του μιτοχονδριακού γονιδίου των προγόνων του, που έζησαν στη χώρα μας από το 36000 π.Χ. Αν μάλιστα λάβουμε υπ’ όψη ότι η πατρότητα αναγνωρίζεται μόνον με το 12%, καταλαβαίνουμε το μέγεθος της κληρονομικότητας.

Οι «Δραγώνοι» του εθνομηδενισμού ξεσπαθώνουν

Βέβαια, αυτά δεν μπορεί να είναι άγνωστα στον Ευάγγελο Κωφό, σύμβουλο επί βαλκανικών θεμάτων στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής, που γράφει: «Το νεοελληνικό έθνος είναι προϊόν μια ιστορικής μετάλλαξης. Δεν θα υπήρχαμε ως έθνος, αν δεν είχε γίνει μέσα στο 19οαιώνα με υβριδική αναγέννηση. Πρώτος ο Κοραής και μετά ο Παπαρρηγόπουλος διαμόρφωσαν τη νεοελληνική ταυτότητα ως αδιάσπαστη πολιτισμική ενότητα από τα αρχαία χρόνια και τα βυζαντινά ως σήμερα» (στο πάντα φιλόξενο σε τέτοιες απόψεις «Βήμα» - «Βήμα Ιδεών», στις 7/12/2007). Όπως είδαμε, ο Κοραής δεν είναι ο πρώτος που μίλησε για την πολιτισμική συνέχεια των Ελλήνων, αλλά είναι γέννημα αυτού του ιδεολογικού κινήματος. Απλά και μόνον θα πρέπει να συμπεριλάβουμε στη χορεία των «Δραγώνων» του εθνομηδενισμού και αυτούς που αποφάσισαν να αλλοιώσουν το πιο κύριο πολιτιστικό εθνικό χαρακτηριστικό, την γλώσσα. Στο προηγούμενο τεύχος παρουσιάσαμε κάποιους από τους σύγχρονους εθνομηδενιστές και κάποια από τα κέντρα που χρηματοδοτούν τέτοιες προσπάθειες. Όμως, δεν τελειώνουμε εδώ. Έχουμε ακόμα πολλά να πούμε για το βιβλίο «Τι είναι η πατρίδα μας;». Η μάχη μόλις τώρα αρχίζει. 
Του Θανάση Κουκοβίστα

Είχε άδικο η Κλυταιμνήστρα που δολοφόνησε τον άντρα της Αγαμέμνονα;

Είχε άδικο η Κλυταιμνήστρα που δολοφόνησε τον άντρα της Αγαμέμνονα;

10 Ιουλ 13| Γιώργος Σμυρνής0

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές γυναίκες- αράχνη, γυναίκες- δηλητήριο και άλλα τέτοια είναι η Κλυταιμνήστρα της μυθολογίας και της λογοτεχνίας. Η Βασίλισσα των Μυκηνών, ως γνωστόν, ενώ ο άντρας της Αγαμέμνονας πολεμούσε 10 χρόνια στην Τροία, βρήκε εραστή τον εχθρό του συζύγου της Αίγισθο. Και όταν ο Αγαμέμνονας γύρισε μαζί με την σκλάβα ερωμένη του Κασσάνδρα στο παλάτι του, στις Μυκήνες, η καλή του σύζυγος τον έβαλε σε μπανιέρα, για να τον περιποιηθεί και εκεί τον έσφαξε.

Με αυτή της την πράξη, η Κλυταιμνήστρα κέρδισε μια θέση στο πάνθεον των σκοτεινών δολοφόνων της μυθολογίας και του αρχαίου δράματος. Όμως, ποιοί ήταν οι λόγοι που την έσπρωξαν σε αυτό το έγκλημα;

Σύμφωνα με την τραγωδία Αγαμέμνονας του Αισχύλου, το κίνητρο που τροφοδοτεί την φονική λύσσα της Κλυταιμνήστρας είναι το γεγονός ότι ο άντρας της αποφάσισε να θυσιάσει την κόρη τους Ιφιγένεια, για να φυσήξει ούριος άνεμος και να πλεύσουν τα καράβια στην Τροία, να την καταλάβουν, να την πνίξουν στο αίμα και έτσι να ξεπλύνουν την ντροπή της αρπαγής της ωραίας Ελένης. (Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι η ωραία Ελένη είναι αδερφή της Κλυταιμνήστρας. Και ο άντρας της ωραίας Ελένης, ο Μενέλαος, αδερφός του Αγαμέμνονα.)

Βέβαια, σύμφωνα με την Ιφιγένεια εν Ταύροις, η Ιφιγένεια ποτέ δεν σφάχτηκε. Η Θεά Άρτεμις, που είχε ζητήσει αυτήν την ανθρωποθυσία, την συμπόνεσε και την πήρε μαζί της στο νησί των Ταύρων, ενώ την θέση της πήρε ένα ελάφι. Για έναν περίεργο λόγο, η αλλαγή αυτή δεν έγινε αντιληπτή από κανέναν και έτσι η Κλυταιμνήστρα είχε πάντα την εντύπωση πως η κόρη της θυσιάστηκε. Τώρα πώς μπορείς να μπερδέψεις μια κοπέλα με ένα ελάφι, είναι ένα δυσεπίλυτο ζήτημα. Κάποιοι μύθοι, προσπαθώντας να εξηγήσουν τα ανεξήγητα, υποστηρίζουν ότι οι Αχαιοί, μην μπορώντας να δουν να θυσιάζεται ένα μικρό κορίτσι, έστρεψαν αλλού το βλέμμα και δεν είδαν την αντικατάσταση. 

Ο λόγος λοιπόν που η Κλυταιμνήστρα οργάνωσε την δολοφονία του άντρα της είναι η θυσία της Ιφιγένειας. Βάρυνε όμως και το γεγονός ότι ο Αγαμέμνοναςκουβάλησε στο παλάτι την σκλάβα-ερωμένη του Κασσάνδρα (πριγκίπισσα της Τροίας που έγινε δούλα του Αγαμέμνονα όταν η Τροία κυριεύθηκε).

Από την πλευρά του ο Αίγισθος ήθελε να εκδικηθεί την τρομερή μεταχείρηση του πατέρα του Θυέστη από τον πατέρα του Αγαμέμνονα Ατρέα. 
Θυέστης και Ατρέας ήταν αδέρφια και τσακώθηκαν για τα κληρονομικά του θρόνου των Μυκηνών. Η γυναίκα του Ατρέα τον απάτησε με τον άδερφό του Θυέστη και έκανε και γιους μαζί του. Μάλιστα, συνωμότησαν για να κλέψουν τον θρόνο από τον Ατρέα. Όταν ο Ατρέας αντιλήφθηκε την απάτη και την απιστία, σκότωσε τους γιους του Θυέστη και τον κάλεσε σε γεύμα. Εκεί τον τάισε με το κρέας των παιδιών του. Αυτή την φρικτή πράξη εκδικήθηκε ο Αίγισθος, δολοφονώντας τον Αγαμέμνονα, γιο του Ατρέα.  

Αυτοί είναι οι λόγοι της εκδίκησης του παράνομου ζευγαριού προς τον Αγαμέμνονα. Όμως ο Ευριπίδης στην Ιφιγένεια εν Αυλίδι δίνει κι άλλον έναν λόγο στην Κλυταιμνήστρα, για να σκοτώσει τον άντρα της. Όπως διηγείται σε κάποια στιγμή του έργου, ο πρώτος άντρας της ήταν ο Τάνταλος, Βασιλιάς της Πίσας, με τον οποίο Κλυταιμνήστρα είχε ένα μωρό. Ο Αγαμέμνονας σκότωσε τον Τάνταλο, αλλά και το μωρό της Κλυταιμνήστρας μαζί του. Και στην συνέχεια, βίασε την Κλυταιμνήστρα και την ανάγκασε να τον παντρευτεί.

Παρ' όλ' αυτά τα φρικτά εγκληματα,η Κλυταιμνήστρα ήταν μια σωστή σύζυγος για τον Αγαμέμνονα, μέχρι που αποφάσισε να θυσιάσει και την κόρη της Ιφιγένεια. Τότε, είπε, να μου σκοτώσει τον άντρα και δύο από τα παιδιά μου- το ένα μάλιστα και δικό του; Πάει πολύ. Και η εκδίκησή της ήταν ανελέητη.

Με όλα αυτά βλέπουμε ότι η Κλυταιμνήστρα του είχε πολλά μαζεμένα του Αγαμέμνονα. Αλλά επίσης διαπιστώνουμε ότι η αρχαία ελληνική μυθολογία ήταν πάρα πολύ άγρια- τόσο άγρια που και το Game of Thrones μπροστά της μοιάζει με παραμύθι. 

Πηγή:www.monopoli.gr