Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011
Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2011
Μας έβαλε τα γυαλιά η Σουηδέζα !!!
Μας έβαλε τα γυαλιά η Σουηδέζα (άρθρο που πρέπει να μελετήσετε)
Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου 2011 στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter, ναυαρχίδας του σουηδικού τύπου, και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα αντικειμενικά, κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (και των σουηδικών ΜΜΕ δυστυχώς μεταξύ αυτών).
Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Η Κάισα Έκις Έκμαν επισκέφτηκε μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου όλοι συμφωνούν μεταξύ τους.
Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο όριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.
Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο. Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα. Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν. Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν. Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.
Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη σύνταξη στα 40». Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα». Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές. Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους. Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;
Τι τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης! Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε! Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη – 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, την στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4.
Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης. Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο. Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Και το οποίο, ως επιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ.
Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.
Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.
Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο «δυναστείες» – τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα. Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά λίγοι ξέρουν τι δρόμο πήραν τα χρήματα των δανείων. Πολλά από αυτά έχουν εξαφανιστεί στη διαφθορά και σε σκοτεινά συμβόλαια. Λέγεται ότι η κατασκευή ενός δρόμου στην Ελλάδα κοστίζει πολύ περισσότερο απ’ ότι στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς παρεμβάλλονται πάρα πολλοί μεσάζοντες. ΈΟ λαός δεν θέλει να πληρώνει φόρους μιας και δεν παίρνει τίποτα ως ανταπόδοση από το κράτος. Ενα μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων πηγαίνει στη στήριξη μιας κρατικής γραφειοκρατίας που υπάρχει για να εξυπηρετεί μόνο τον εαυτό της. Ταυτόχρονα οι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες αποτελούν πονεμένη ιστορία για τον κόσμο. Ένας ασθενής πρέπει να πληρώσει φακελάκι στο γιατρό για να τον φροντίσει, ενώ οι Έλληνες μαθητές χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα για να ανταποκριθούν στις σχολικές εξετάσεις. Και μέσα σ’ όλα αυτά, ήρθε η οικονομική κρίση το 2008. Η Ελλάδα, η οικονομία της οποίας εξαρτάται από τον τουρισμό, επλήγη ακόμα πιο σκληρά.
Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για βγει η χώρα από την κρίση. Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει. Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται – μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει.
Αυτό ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση» και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού. Κατ’ απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι Έλληνες κρατικοί γραφειοκράτες έβαλαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο. Οι μισθοί θα συμπιεστούν και μεγάλα τμήματα γης θα ιδιωτικοποιηθούν. Παραλίες, αεροδρόμια, εθνικές οδοί και κατά το ήμισυ όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις θα ξεπουληθούν. Στην πλατεία Συντάγματος κυκλοφορεί μια φήμη ότι η Ακρόπολη θα εξαγοραστεί από μια γερμανική εταιρεία.
Έμενα στο σπίτι κάποιων νέων που ανήκουν στη «γενιά των 700 ευρώ». Σύντομα θα μεταμορφωθούν στη «γενιά των 500 ευρώ». Είναι στην ηλικία μου – 30 χρονών και πάνω – όχι τόσο νέοι τελικά, όπως νιώθουν πιο νέοι απ’ ότι είναι καθώς ακόμα αναρωτιούνται τι θα κάνουν στο μέλλον. Κανείς τους δεν έχει παιδιά. Το να κάνουν παιδιά είναι κάτι αδιανόητο γι’ αυτούς. Είναι μορφωμένοι, έχουν πολλά χρόνια πανεπιστημιακών σπουδών στο ενεργητικό τους, όμως δουλεύουν ευκαιριακά ως διακοσμητές γάμων. Ο ασφαλέστερος τρόπος να βρουν μια σταθερή δουλειά ήταν παλιότερα δια μέσου του κράτους, όμως αυτό πρόκειται τώρα να αλλάξει. Η κατάσταση αυτή δεν είναι εντελώς άγνωστη· το ίδιο ισχύει για τη γενιά μας σε όλη την Ευρώπη. Μόνο που στην Ελλάδα συμπιέζονται επιπλέον οι μισθοί μέχρι το κατώτερο όριο, με πρόσχημα την κρίση.
Στην πλατεία Συντάγματος διοργανώνεται κάθε απόγευμα συνέλευση. Όταν βρέθηκα εκεί στα μέσα του Ιούλη, ο αρχικός ενθουσιασμός είχε κάπως υποχωρήσει. Οι συμμετέχοντες δεν ήταν πια χιλιάδες, παρά εκατοντάδες. Ο καθένας μπορούσε να πάρει το λόγο και να μιλήσει ενώ τα θέματα ήταν διάφορα: από προτάσεις για γενική απεργία μέχρι εκκλήσεις να μην κλέβονται αντικείμενα από τους συγκεντρωμένους στην πλατεία. Ορισμένες ελληνικές λέξεις στριφογυρίζουν επίμονα στο μυαλό μου. Μία από αυτές είναι ο «Ισημερινός», που Σημαίνει Εκουαδόρ. Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, ήταν ένας μεγάλος ήρωας για την πλατεία. Τρεις στους τέσσερις Έλληνες επιθυμούν η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Εκουαδόρ και της Αργεντινής: να κηρύξει στάση πληρωμών του χρέους. Ένας στους τέσσερις θέλει να φύγει η χώρα από το ευρώ. Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό – παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.
Το πακέτο στήριξης που δόθηκε στην Ελλάδα δεν επιλύει την κρίση, παρά αναγκάζει τη χώρα να βυθιστεί βαθύτερα σ’ αυτήν. Αντί να γίνουν επενδύσεις στην ύπαιθρο, να φτιαχτεί κάποια παραγωγή που να μην βασίζεται στον τουρισμό, να χτιστεί κράτος πρόνοιας και να γεμίσει ο λαός αισιοδοξία, περικόπτονται τα εισοδήματα του κόσμου. Το ΔΝΤ, διαβόητο για τις πολιτικές λεηλασίας του στον τρίτο κόσμο, τα μάζεψε και έφυγε από τη Λατινική Αμερική. Τώρα κατασπαράσσει τα άκρα της Ευρώπης. Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί;
Κάισα Έκις Έκμαν
http://www.dn.se/kultur-noje/debatt-essa/kajsa-ekis-ekman-nar-eurokostymen-inte-passar
το είδαμε στο taxalia
Γ. Σεφέρης !!!
''Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή". Γ. Σεφέρης
Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2011
Το Πειραχτήρι | On Line Magazine: 7 συναρπαστικά πράγματα που δεν ξέρατε για... το σ...
Το Πειραχτήρι | On Line Magazine: 7 συναρπαστικά πράγματα που δεν ξέρατε για... το σ...: Τέρμα στην δικαιολογία “αγάπη μου έχω πονοκέφαλο”. Τέτοιες δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Τι άλλο όμως μπορεί να μας προσφέρει το σεξ εκτός από....
Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011
Τετάρτη 31 Αυγούστου 2011
Αυτοί οι άνθρωποι.
Αυτοί οι άνθρωποι που είναι γυναίκες και δη γοητευτικές. Με ρούχα στιλάτα, σε χρώματα αλλόκοτα, με στέκες με τεράστια λουλούδια στα μαλλιά ή τεράστια geek γυαλιά με κοκάλινο σκελετό, τα οποία κάποτε ονομάζαμε "μάσκες θαλάσσης". Που είναι καμβάδες στην ουσία, και λιγότερο άνθρωποι. Που δείχνουν τρομερές στις φωτογραφίες, βγάζοντας αυθάδικες γλώσσες ανάμεσα σε δάχτυλα με κίτρινα βαμμένα νύχια, που ακούνε συγκροτήματα με γαμηστερά ονόματα και φοράνε γόβες Λουμπουτέν ή σκισμένα σταράκια από μεταχειρισμένα. Που μιλάνε για γαμήσια με χαρακτηριστική άνεση, για να δείξουν πόσο ξενέρωτες δεν είναι. Που όμως γράφουνε γκρίκλις ή με κεφαλαία γράμματα, πολλά θαυμαστικά και τελίτσες. Που όμως κοροϊδεύουν όποιους δεν είναι σαν κι αυτές.
Αυτοί οι άνθρωποι.
Αυτοί οι άνθρωποι που είναι άντρες και δη γοητευτικοί. Με καπέλα και φουλάρια και πανάκριβα γυαλιά ηλίου, ψωνισμένα από το ημπέι μαζί με τα γκατζετάκια που κανείς άλλος δεν έχει, και που βρήκαν σε τιμή ευκαιρίας ισάξια ενός μικρού παραθαλάσσιου οικοπέδου. Που είναι φιγούρες στην ουσία, και λιγότερο άνθρωποι. Που μιλάνε με ινσάιντ τζόουκς αμερικάνικης νοοτροπίας με κάθε ευκαιρία και ετικετοποιούν κάθε άτομο που περνάει από μπροστά τους. Που περνάνε διακοπές σε απομακρυσμένες παραλίες που ανακάλυψαν (ίσως και δημιούργησαν) οι ίδιοι, με ελεύθερο κάμπινγκ και νερό Voss. Που μιλάνε με τσιτάτα, για να δείξουν πόσο διαβασμένοι είναι. Που ακούνε αποκλειστικά youtube συγκροτήματα με 14 λέξεις στο όνομά τους, να κάνουν κόβερ σε τραγούδια που δεν γνωρίζουνε. Που όμως ξεμένουν γρήγορα από επιχειρήματα και φωνάζουν εύκολα. Που όμως κοροϊδεύουν όσους δεν καταλαβαίνουν τις συντμήσεις των επιφωνημάτων τους.
Αυτοί οι άνθρωποι.
Που είναι άντρες ή γυναίκες και δεν λένε "σ' αγαπώ", ή το λένε μόνο σε κολλητούς όταν ανεβάζουν ένα καινούριο κομμάτι στο φέις. Που οι κολλητοί τους έχουν ημερομηνία λήξης και ταιριάζουν με το νέο σμαρτφόουν ή το νέο κλατς μπαγκ τους. Που δεν κλαίνε, γιατί δεν έχουν βρει έναν χιπ τρόπο να το κάνουν. Που κατηγορούν ότι "δεν υπάρχουν άντρες" ή "δεν υπάρχουν γυναίκες", ενώ καταρχάς δεν υπάρχουν αυτοί οι ίδιοι. Που βρίσκουν καινούρια μαγαζιά επί καινούριων μαγαζιών, μόλις μυριστούν ότι στα παλιά "πλακώνει κόσμος" ενώ ο κόσμος που πλακώνει είναι αυτοί. Που στη διαδρομή του "τι είναι στη μόδα" χάσανε το "τι μου αρέσει". Και κυρίως έχασαν τα μέινστριμ πράγματα που τους αρέσουν, εκτός κι αν ανήκουν σε νέους παλιομοδίτικους παραδοσιακούς όρους, όπως ο μουσακάς που γίνεται κόμφορτ φουντ, όπως η δίαιτα που γίνεται δυσανεξία στα παχυντικά.
Αυτοί οι άνθρωποι.
Που τα βράδια νιώθουν λυπημένοι πάνω από ένα μοχίτο ή μια καϊπιρόσκα και δεν ξέρουν γιατί. Που νιώθουν ένα κενό στα ταμεία των Σταρμπακς όταν παραγγέλνουν ένα διπλό φρεντοτσίνο λάττε λάιτ με σιρόπι βανίλιας Μαδαγασκάρης, άπαχο γάλα σόγιας και ζαχαρίνη. Που καμιά φορά νιώθουν αμηχανία μπροστά στην οθόνη του Μακ τους, όταν κάτι που ανεβάζει ο εποχικός κολλητός τους ως "cult LMFAO" τους χτυπάει με νοσταλγία ανάμεσα στα μάτια. Που στο φέις δεν έχουν όνομα αληθινό, αλλά κάτι τρελιάρικο όπως "Προ Γιαγιά" ή "Μάτια Πουδεν Βλέπονται" ή "Hottie Pink Cheekie".
Αυτοί οι άνθρωποι.
Που δεν ξέρουν τι θέλουν και δεν ησυχάζουν μέχρι να το αποκτήσουν.
Σε μια μικρή μεγαλούπολη με πάρκα και σκουπίδια, με απλωμένα ρούχα μοσχοβολιστά, ποδήλατα, σύριγγες, πιτόγυρα και φαλάφελ.
Καλημέρα Αθήνα.
Αυτοί οι άνθρωποι.
Αυτοί οι άνθρωποι που είναι άντρες και δη γοητευτικοί. Με καπέλα και φουλάρια και πανάκριβα γυαλιά ηλίου, ψωνισμένα από το ημπέι μαζί με τα γκατζετάκια που κανείς άλλος δεν έχει, και που βρήκαν σε τιμή ευκαιρίας ισάξια ενός μικρού παραθαλάσσιου οικοπέδου. Που είναι φιγούρες στην ουσία, και λιγότερο άνθρωποι. Που μιλάνε με ινσάιντ τζόουκς αμερικάνικης νοοτροπίας με κάθε ευκαιρία και ετικετοποιούν κάθε άτομο που περνάει από μπροστά τους. Που περνάνε διακοπές σε απομακρυσμένες παραλίες που ανακάλυψαν (ίσως και δημιούργησαν) οι ίδιοι, με ελεύθερο κάμπινγκ και νερό Voss. Που μιλάνε με τσιτάτα, για να δείξουν πόσο διαβασμένοι είναι. Που ακούνε αποκλειστικά youtube συγκροτήματα με 14 λέξεις στο όνομά τους, να κάνουν κόβερ σε τραγούδια που δεν γνωρίζουνε. Που όμως ξεμένουν γρήγορα από επιχειρήματα και φωνάζουν εύκολα. Που όμως κοροϊδεύουν όσους δεν καταλαβαίνουν τις συντμήσεις των επιφωνημάτων τους.
Αυτοί οι άνθρωποι.
Που είναι άντρες ή γυναίκες και δεν λένε "σ' αγαπώ", ή το λένε μόνο σε κολλητούς όταν ανεβάζουν ένα καινούριο κομμάτι στο φέις. Που οι κολλητοί τους έχουν ημερομηνία λήξης και ταιριάζουν με το νέο σμαρτφόουν ή το νέο κλατς μπαγκ τους. Που δεν κλαίνε, γιατί δεν έχουν βρει έναν χιπ τρόπο να το κάνουν. Που κατηγορούν ότι "δεν υπάρχουν άντρες" ή "δεν υπάρχουν γυναίκες", ενώ καταρχάς δεν υπάρχουν αυτοί οι ίδιοι. Που βρίσκουν καινούρια μαγαζιά επί καινούριων μαγαζιών, μόλις μυριστούν ότι στα παλιά "πλακώνει κόσμος" ενώ ο κόσμος που πλακώνει είναι αυτοί. Που στη διαδρομή του "τι είναι στη μόδα" χάσανε το "τι μου αρέσει". Και κυρίως έχασαν τα μέινστριμ πράγματα που τους αρέσουν, εκτός κι αν ανήκουν σε νέους παλιομοδίτικους παραδοσιακούς όρους, όπως ο μουσακάς που γίνεται κόμφορτ φουντ, όπως η δίαιτα που γίνεται δυσανεξία στα παχυντικά.
Αυτοί οι άνθρωποι.
Που τα βράδια νιώθουν λυπημένοι πάνω από ένα μοχίτο ή μια καϊπιρόσκα και δεν ξέρουν γιατί. Που νιώθουν ένα κενό στα ταμεία των Σταρμπακς όταν παραγγέλνουν ένα διπλό φρεντοτσίνο λάττε λάιτ με σιρόπι βανίλιας Μαδαγασκάρης, άπαχο γάλα σόγιας και ζαχαρίνη. Που καμιά φορά νιώθουν αμηχανία μπροστά στην οθόνη του Μακ τους, όταν κάτι που ανεβάζει ο εποχικός κολλητός τους ως "cult LMFAO" τους χτυπάει με νοσταλγία ανάμεσα στα μάτια. Που στο φέις δεν έχουν όνομα αληθινό, αλλά κάτι τρελιάρικο όπως "Προ Γιαγιά" ή "Μάτια Πουδεν Βλέπονται" ή "Hottie Pink Cheekie".
Αυτοί οι άνθρωποι.
Που δεν ξέρουν τι θέλουν και δεν ησυχάζουν μέχρι να το αποκτήσουν.
Σε μια μικρή μεγαλούπολη με πάρκα και σκουπίδια, με απλωμένα ρούχα μοσχοβολιστά, ποδήλατα, σύριγγες, πιτόγυρα και φαλάφελ.
Καλημέρα Αθήνα.
Πέμπτη 25 Αυγούστου 2011
Τρίτη 23 Αυγούστου 2011
Δευτέρα 22 Αυγούστου 2011
Οι Φυλές στην Ψαρού.
Αποκλειστικό: Οι Φυλές στην Ψαρού και το επεισόδιο με κόρη εφοπλιστή
Δημοσιεύθηκε: 20.08.11 13:33
Αυτή η παραλία είναι ίσως η καλύτερη της Ελλάδος σε επίπεδο παροχής υπηρεσιών. Ο Ζανής έχει φροντίσει γι αυτό. Ωστόσο αυτό που δε μπορεί να ελέγξει είναι η προνομιακή στάση που ασκούν κάποιοι υπάλληλοι του απέναντι σε πελάτες που ακόμη και σήμερα εν των μέσω κρίσης δίνουν και 200άρες και 300άρες για να έχουν το σέτ το μπροστινό. Πρώτη μούρη. Άλλωστε ο Έλληνας είναι γνωστός για το εφελίκι του...ιστορικά. Ανάμεσα στις φυλές της Ψαρούς υπάρχουν οι "γερούτσες", "Οι ρούνες", "Οι κατίνες" "Οι επενδυτές", "Οι βίζιτες", "Οι wanna be νυφούλες ισχυρών" και οι "Ciali-δες". Και βεβαίως τα θύματα...Νομίζω ότι σήμερα οφείλω με αφορμή την επίσκσεψή μου στην συγκεκριμένη παραλία να σας μεταφέρω πολλά...Και αυτά που συνέλεξα...αλλά το σημαντικότερο...Αυτά που έζησα...
...Κατηγορία "Γερούτσες". Πρόκειται για γυναίκες και άντρες που δέν έχουν καταλάβει ότι έχει περάσει η μπογιά τους. Ότι τα σημάδια-αυτά τα μικρά και διακριτικά περιμετρικά της κοιλιάς τους- της λιπαναρόφησης τους "καρφώνουν" σε όλους και πώς τα 70s έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Ότι δεν αρκεί το Cohiba πιά; Είναι αυτοί που φροντίζουν κάθε φορά να μας πήζουν με τις ιστορίες απο το παρελθον...πώς εκείνοι κατάφεραν με τις γνωριμίες τους να κάνουν γνωστή τη Μύκονο και πώς όλοι μα όλοι τους χρωστάνε χάρη. Ανήκουν στην κατηγορία του διασκεδαστή...του Γελωτοποιού. Είναι κουτοπόνηροι και ανίκητοι. Όπως την ηλιθιότητα ένα πράγμα. Συνήθως συνοδεύουν εφοπλιστές και επιχειρηματίες που έχουν έλλειμα εικόνας, πιάνουν μπροστικά σέτ και δεν πληρώνουν ποτέ. Μα ποτέ. Αν δε βρούν επιχειρηματία; Σκάνε μύτη με εφήμερα celebrities και όταν έρχεται ο λογαριασμός ζητάνε ΣΚΟΝΤΟ. ΤΕΦΤΕΡΙ. ΜΠΑΚΑΛΙΚΟ.
Κατηγορία "Ρούνες". Αρέσκονται να πιάνουν τις πίσω ξαπλώστρες για να έχουν πανορανική άποψη της παραλίας. Στη νύχτα ο όρος Ρούνα σημαίνει αυτός που "αχνίζει τον κουραμπιέ". Αυτός που "γυαλίζει το πόμολο". Συνοδεύουν κυρίως πολύ όμορφες γυναίκες-αγνώστων λοιπών στοιχείων-και βγαίνουν με το πολυάγκιστρό μήπως και χτυπήσουν κανένα τεκνό. Πίνουν σαμπάνια και απολαμβάνουν φρούτα, έχουν βγάλει το φρυδάκι τόσο...κάγκελο και το δόλωμα είναι απλό. "Θέλεις να περάσεις καλά με τη φίλη μου; Θα ικανοποιήσεις πρώτα εμένα;". Συνήθως αυτοί που πέφτουν στα δίχτυα τους είναι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού αλλοδαποί που κοιτάνε να βγάλουν μεροκάματο. Αν κάνετε παρέα μαζί τους ΠΡΟΣΟΧΗ. Μην τους εμπιστευτείτε ποτέ διότι θα γίνεται talk of the beach την επομένη. Απαραίτητοι ωστόσο για χαβαλέ και πλάκα...Όταν δεν είναι στις μέρες τις δύσκολες...
Κατηγορία "Κατίνες". Αγαπημένη φυλή. Εδώ θα βρείτε μοντέλα σε απόσυρση ή σε προώρη συνταξιοδότηση, αποτυχημένες παρουσιάστριες και παρουσιαστές, σχεδιαστές που φέρνουν και τα πτυελοδοχεία τους στην άμμο, τεκνά, επιχειρηματίες που φορούν τη φανέλα με το νούμερο 99. Ξέρουν δεν ξέρουν τους ανθρώπους που είναι δίπλα τους...έχουν κάτι να πούν...έναν κακό λόγο. Μια βρώμα. Μπορείς να συνομιλείς μαζί τους με τις ώρες, όχι για να μάθεις τι συμβαίνει στη ζωή τη δική τους...αλλά στη ζωή των άλλων. Ζούν μέσα απο την εικόνα και τη ζωή των άλλων. ΤΡΑΓΙΚΟ. Επιδιώκουν κάθε χρόνο να φωτογραφηθούν και να παίξουν στα περιοδικά και στις εφημερίδες, παρακαλούν τον Τασούλη για ένα κλίκ παραπάνω και αρέσκονται να φορούν δανεικά μαγιό απο σχεδιαστές και εταιρείες τα οποία μετά δε τα επιστρέφουν με το πρόσχημα ότι ΕΚΕΙΝΟΙ τα διαφήμισαν...Στην παρέα είναι καλοί...μόνο στις διακοπές. Σκάς μύτη στην παραλία στις 12.30 και πάει 20.30 και δεν έχεις καταλάβει πότε πέρασε η ώρα. Πρώτοι στα ΜΑΣΑΛΙΑ που λένε και στον Έβρο...Αρκεί μετά τον Σεπτέμβριο να μη τους συναντήσεις στο Κολωνάκι...Θα πήξεις...
Κατηγορία "Οι Επενδυτές". Είναι λίγοι πια αυτοί. Βλέπετε οι τράπεζες σταμάτησαν τα διακοποδάνεια και τα πολλά leasing και έχουν μείνει ελάχιστοι. Επενδυτής είναι αυτός που έχει κλείσει δύο τρία σέτ στο κέντρο της παραλίας, μένει στον Παπαγεωργίου σκάει κάθε βράδυ στην πλατεία της πτώχευσης Καισαρης- Άρωμα γωνία στα Ματογιάννια και κουβαλάει μαζί του γκόμενες κυρίως άγνωστες ή μοντελάκια B class με την υποσχετική ότι θα της καθιερώσει. Πρόκειται για ιδιοκτήτες εταιρειών real estate-όχι δικές τους αλλά του μπαμπά-ιδιοκτήτες μαντρών αυτοκινήτων, celebrito-γκόμενους που έχουν ρίξει ή κάποια τράπεζα με μαϊμού στοιχεία για ανάληψη δανείου ή κάποιον εφοπλιστή επιχειρηματία που τον χρησιμοποιούσε ώς μπροστινό σε δουλειές. Φράγκα έχει στην τσέπη του και με αυτά νομίζει ότι μπορει να κάνει ζημιές. Έχει τεράστιο έλλειμα αυτοπεποίθησης και για να τον ξεχωρίσετε θα τον δείτε μπροστά στο Rock and Roll να φωνάζει δυνατά μήπως και τον ακούσουν. Έχει άγχος και "φωνάζει" με την συμπεριφορά του σε δημόσιο χώρο λέγοντας "Εδώ είμαι ΔΕΙΤΕ ΜΕ".
Κατηγορία "Βίζιτες". Αρχαία κατηγορία. Κολάνε ωσάν τσιμπούρια σε εφοπλιστές και επιχειρηματίες έχουν την εικόνα της δούλας όταν είναι δίπλα τους και την εικόνα της κυρίας όταν ο "τα-χωνίδης" την αφήνει μόνη στην παραλία για να παίξει αλλού. Με άλλα κουβαδάκια. Κυκλοφορούν με Luis και Cartier στα χέρια αλλά μια λαϊκή λεπτομέρεια πάνω τους -μια ανταυγεια, το υπερβολικό μολύβι στα χείλη- αποκαλύπτει την καταβολή τους. Φέτος το εγχώριο στοιχείο δεν έπαιξε πολύ στην Ψαρού. Κυρίως Ρωσάκια είχαν τον "'έλεγχο" Ουκρανάκια και μερικά κοριτσάκια απο την Σουηδία. Βλέπετε οι Άραβες έχουν αδυναμία σε ψηλές και ξανθιές. Έχουν πήξει με τα μαυροτσούκαλα στις πατρίδες τους και κοιτάνε πώς να περάσουν καλά με εισαγώμενα είδη. Το καλό με την κατηγορία αυτή είναι πώς φέτος βοήθησε πολύ και την αγορά της Χώρας. Κατέβαιναν τέσσερις τέσσερις απο τα σκάφη-όταν έπαιρναν άδεια απο τα αφεντικά τους-και ξόδευαν με μαύρες κάρτες χιλιάρικα πολλά σε κοσμήματα και ρούχα.
Κατηγορία "Wanna be Νυφούλες". Είναι κομώτριες, νυχούδες, χορέυτριες σε club, αλλά και παρουσιάστριες σε απόγνωση μοντέλα σε παρακμή και πρώην βίζιτες που τώρα πια δηλώνουν και δηλώνονται στην Εφορία ώς Επιχειρηματίες που κατεβαίνουν στην παραλία με ατομικό ραντάρ αγορασμένο έναντι του ποσού των 42 ευρώ απο telemarketing. Εντοπίζουν τον...επενδυτή και τον πολιορκούν μέχρις εσχάτων. Έχουν πληρώσει το δωμάτιο για τρείς μέρες και τις υπόλοιπές δέκα προσδωκούν σε ανάσταση νεκρών...Συγνώμη...Προσδωκούν σε ανάληψη μετρητών...ήθελα να πώ. Είναι πρώτες στο ποίημα, εξάγουν μονίμως το ρομαντικό τους ΕΓΩ και ερωτεύονται τόσο παράφορα...μα τόσο παράφορα που με το σιρόπι φτιάχνεις ταψιά μπακλαβά...Γυναίκες αράχνες λέμε...Σου φοράνε τον χαλκά και μετά τρέχεις...Το νού σας ε; Φοράτε σκουφάκια διότι μπορεί να επισκεφτείτε το νησί alone και να φύγετε στο τέλος τρείς...
Κατηγόρια "Ciali-δες". Αυτά τα φουσκωτά παιδάκια που όλη τη χρονιά έχουν πήξει στα "κουμπιά" και στους λιποδιαλύτες για να δείξουν κορμί...και όταν έρθει η ώρα να γίνει η έπαρση της σημαίας...δε βλέπετε όχι σημαία...ούτε ιστό. Βασικό αξεσουάρ διακοπών; Πια γυαλιά ηλίου και πια μαγιό. Τα "σηκωμαρέξ" χαπάκια. ¨Αν δε πιείς δε ζείς" είναι το δόγμα που ακολουθούν. Τρώνε τα λεφτά του μπαμπά τους, οι γκόμενές τους είναι μαζί και ξαδέρφες...μιλούν συνεχώς για δουλειά στο κινητό-λές και τη μεγάλη συμφωνία για την κάβα του μαγαζιού σου θα την κλείσεις 15 Αυγούστου ρε κακομοίρη-και δεν πηγαίνουν στο κρεβάτι αν πρώτα δεν έχουν πάρει χάπι. Και έχουν τα γκομενάκια δίπλα να πιστέυουν πώς έιναι τόσο sexy που κάνουν τον καλό τους να έχει ορμές απλά και μόνο με το άγγιγμά τους...κούνια που σας κούναγε
Αντί επιλόγου επέλεξα να σας διηγηθώ ένα περιστατικό με την κόρη ενός εκ των κορυφαίων Ελλήνων εφοπλιστών-ξεχωριστή κατηγορία απο μόνη της αυτή-η οποία κάθε χρόνο δίνει το παρών στην παραλία και κάθε χρόνο ζητάει να φάει φρουτοσαλάτα. Φέτος λοιπόν έκανε φασαρία-ενώ δεν έχει πληρώσει ποτέ λογαριασμό-γιατί η ποσότητα στο γιαούρτι της σαλάτας ήταν μικρότερη απο πέρυσι...έλεος κοριτσάκι μου...Πές του μπαμπά να βάλει κανένα πλοίο στη Ελληνικό νηολόγιο και μετά μίλα...Ψώνιο ε ψώνιο...
ΠΗΓΗ: gossip-tv
Νέο φάρμακο «χτυπά» την παχυσαρκία
Βασίζεται στο κόκκινο κρασί
Ένα νέο φάρμακο αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στην επόμενη τριετία, που θα απευθύνεται στους παχύσαρκους. Το φάρμακο αυτό, θα μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο θεραπείας και πρόληψης για ασθένειες όπως η παχυσαρκία, τα καρδιακά νοσήματα και ο καρκίνος. Βασίζεται σε συστατικά του κόκκινου κρασιού, και μπορεί να προστατεύσει όσους δεν αθλούνται και κάνουν καθιστική ζωή, από πολλές ασθένειες που συνδέονται με την παχυσαρκία.
Η ουσία SRT-1720, που αποτελεί τη βάση του φαρμάκου, χρησιμοποιήθηκε από Αμερικάνους επιστήμονες σε παχύσαρκα ποντίκια. Όπως ανακοίνωσαν, η ουσία αυτή παρέτεινε τη ζωή των ποντικιών προστατεύοντας τα από ασθένειες που σχετίζονται με τη παχυσαρκία! Μάλιστα τα συγκεκριμένα ποντίκια έζησαν κατά 44% περισσότερο απ’ ότι άλλα παχύσαρκα ποντίκια που δεν λάμβαναν την ειδική ουσία!
Το SRT-1720, μιμείται τη δράση ενός βασικού συστατικού του κόκκινου κρασιού, της ρεσβερατρόλης η οποία έχει ήδη αποδειχθεί ότι αποτελεί όπλο εναντίον του καρκίνου και της καρδιοπάθειας. Εντυπωσιακό είναι, ότι τα οφέλη στην ανθρώπινη υγεία από το φάρμακο αυτό, ισοδυναμούν με αυτά που θα παρείχε η κατανάλωση 8.000 μπουκαλιών κρασιού!
Η ουσία SRT-1720, που αποτελεί τη βάση του φαρμάκου, χρησιμοποιήθηκε από Αμερικάνους επιστήμονες σε παχύσαρκα ποντίκια. Όπως ανακοίνωσαν, η ουσία αυτή παρέτεινε τη ζωή των ποντικιών προστατεύοντας τα από ασθένειες που σχετίζονται με τη παχυσαρκία! Μάλιστα τα συγκεκριμένα ποντίκια έζησαν κατά 44% περισσότερο απ’ ότι άλλα παχύσαρκα ποντίκια που δεν λάμβαναν την ειδική ουσία!
Το SRT-1720, μιμείται τη δράση ενός βασικού συστατικού του κόκκινου κρασιού, της ρεσβερατρόλης η οποία έχει ήδη αποδειχθεί ότι αποτελεί όπλο εναντίον του καρκίνου και της καρδιοπάθειας. Εντυπωσιακό είναι, ότι τα οφέλη στην ανθρώπινη υγεία από το φάρμακο αυτό, ισοδυναμούν με αυτά που θα παρείχε η κατανάλωση 8.000 μπουκαλιών κρασιού!
|
προτείνουμε...
Κυριακή 21 Αυγούστου 2011
Πέθανε ο Νίκος Θέμελης
Πέθανε ο Νίκος Θέμελης
Τελευταία ενημέρωση: 22:09 Σάββατο 20 Αυγούστου 2011
Την τελευταία του πνοή άφησε σήμερα το απόγευμα ο συγγραφέας και πολιτικός Νίκος Θέμελης σε ηλικία 64 ετών, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947 και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου, στη Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία σε θέματα Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Από το 1981 υπήρξε στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, σε όλη τη μετέπειτα πολιτική του πορεία - στα υπουργεία Γεωργίας, Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας, Βιομηχανίας και τέλος στο Μέγαρο Μαξίμου κατά τη θητεία του ως πρωθυπουργού (1996-2004).
Εργάστηκε επίσης στην Αγροτική Τράπεζα, στο υπουργείο Οικονομικών και στη Νομική Υπηρεσία του συμβουλίου υπουργών στις Βρυξέλλες.
Στο χώρο των γραμμάτων εμφανίστηκε το 1998. Έγραψε αρκετά μυθιστορήματα («η αναζήτηση» 1998, «η ανατροπή» 2000, «η αναλαμπή» 2003, «για μια συντροφιά ανάμεσά μας» 2005, «μια ζωή, δυό ζωές» 2007, «οι αλήθειες των άλλων» 2008 και «η συμφωνία των ονείρων» 2010) με αναφορές στον ελληνισμό των τελευταίων τριών αιώνων, τόσο στον χώρο της διασποράς όσο και στον χώρο της αναδυόμενης νεοελληνικής αστικής τάξης. Κάποια από τα βιβλία του μάλιστα μεταφράστηκαν στα γερμανικά, τα ιταλικά, τα ρουμανικά και τα τουρκικά.
Το 2000 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, με το Βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού "Διαβάζω" για το μυθιστόρημά του "η ανατροπή" και με το βραβείο "πρωτοποριακής δημιουργίας - Γιάννος Κρανιδιώτης" στη Λευκωσία το 2009.
Συλλυπητήρια από τον πολιτικό κόσμο
"Για όσους τον γνώρισαν προσωπικά, ο Νίκος Θέμελης υπήρξε παράδειγμα σεμνότητας και πνευματικότητας. Όσοι τον έμαθαν μέσα από τα βιβλία του έχουν λόγους να νοσταλγήσουν την έμπνευσή του, τη διεισδυτικότητα της ματιάς του στους ανθρώπους και στα ανθρώπινα, τη βαθιά ιστορικότητα της αφήγησής του. Στους δικούς του ανθρώπους εκφράζω τη λύπη μου και την αλληλεγγύη μου", αναφέρει στη δήλωσή του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας.
Ο πρωθυπουργός έκανε την ακόλουθη δήλωση για τον θάνατο του Ν. Θέμελη: "Με ιδιαίτερη θλίψη πληροφορήθηκα την πρόωρη απώλεια του Νίκου Θέμελη. Ενός στελέχους με συνεπή παρουσία και μεγάλη συμβολή στην πολιτική ζωή της χώρας και στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Ενός καταξιωμένου συγγραφέα, με πλούσιο και πρωτοπόρο έργο που παρακολουθεί με μια σύγχρονη ματιά την πορεία και τις αναζητήσεις της Ελληνικής κοινωνίας. Ενός ευαίσθητου και ικανού ανθρώπου του οποίου η απουσία θα είναι αισθητή. Στην οικογένειά του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια".
"Ο Νίκος Θέμελης, ένας σπουδαίος Έλληνας, άνθρωπος του πνεύματος της πολιτικής και της επιστήμης, έφυγε σήμερα το απόγευμα από κοντά μας. Εκφράζουμε συλλυπητήρια στους συγγενείς και τους οικείους του. Θα τον θυμόμαστε για πάντα με αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση" δήλωσε ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος.
Η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας Ντόρα Μπακογιάννη σε ανακοίνωσή της δήλωσε: "Ο Νίκος Θέμελης υπήρξε μια ξεχωριστή περίπτωση επιστήμονα, διανοούμενου και δημόσιου άνδρα, ο οποίος με την πορεία του κόσμησε τα ελληνικά γράμματα και την πολιτική ζωή. Διακρίθηκε για το ήθος και την εντιμότητά του και αποτέλεσε παράδειγμα συμπεριφοράς για τις κρίσιμες θέσεις εξουσίας που πέρασε. Με το έργο του ως συγγραφέας φώτισε με έναν ιδιαίτερο τρόπο τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και τις αλλαγές της ελληνικής κοινωνίας. Εκφράζω στην οικογένεια του και στους φίλους του τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια".
Από το ΠΑΣΟΚ, ο Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου, Μιχάλης Καρχιμάκης, δήλωσε: "Το ΠΑΣΟΚ, εκφράζει τη θλίψη του για το θάνατο του Νίκου Θέμελη. Ο Νίκος Θέμελης υπήρξε μια ξεχωριστή πνευματική και πολιτική προσωπικότητα. Στους οικείους του, απευθύνω τα θερμά μου συλλυπητήρια.
ΠΗΓΗ: Eleftherotypia Enetgr (Ελευθεροτυπία)
Σάββατο 20 Αυγούστου 2011
Το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο ..δωρεάν(;)
Το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο ..δωρεάν(;)
Κύμα ομαδικών προσφυγών φοιτητών πυροδότησε η αγωγή που κατέθεσε κατά του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου ο πρώην φοιτητής του Τάσος Λιάλιος και κυρίως η θετική εισήγηση του Διοικητικού Εφετείου Πάτρας σχετικά με την «αντισυνταγματική» καταβολή των διδάκτρων. Στις 15 Ιουλίου, ο εισηγητής του Εφετείου Πάτρας δικαίωσε τον φοιτητή, κρίνοντας θετικά την προσφυγή του, σύμφωνα με την οποία αρνείται να καταβάλει τα δίδακτρα που απαιτούνται, βάσει του άρθρου 16 του Συντάγματος, που προβλέπει δωρεάν παροχή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου αναμένεται να ανακοινωθεί η τελική απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πάτρας.
Ο εισηγητής του Διοικητικού Εφετείου Πάτρας εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αγωγή του Τ. Λιάλιου για τη μη καταβολή των διδάκτρων, καθώς το άρθρο 16 του συντάγματος ισχύει και για το ΕΑΠ, παρά τις αιτιάσεις των αντίδικων ότι το ΕΑΠ δεν προϋπήρχε της διαδικασίας εφαρμογής του Συντάγματος του ’75.
Από την πλευρά της, η διοίκηση του Πανεπιστημίου υποστηρίζει ότι δεν παραβιάζεται το Σύνταγμα, κάνοντας λόγο για «ιδιαίτερη μορφή εκπαίδευσης και τονίζει «τον ορατό πλέον κίνδυνο», μετά τη θετική εισήγηση, «να δυναμιτισθεί ο ίδιος ο θεσμός της παροχής σπουδών με την μεθοδολογία της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης και να ακυρωθεί η λειτουργία ενός Ανώτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος». Εν αναμονή της τελικής απόφασης, αμηχανία επικρατεί και στην κυβέρνηση και στους κύκλους του υπουργείου Παιδείας, με την Άννα Διαμαντοπούλου να δηλώνει πως «θα στηρίξουμε το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο».
Ο Τάσος Λιάλιος, μιλά στο tvxs.gr και εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν στην προσφυγή, αλλά και πώς φτάσαμε στο σήμερα. Όπως λέει, μπήκε στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο το 2000 και «από την πρώτη ημέρα, μαζί με άλλους συμφοιτητές καταθέσαμε ένα ζήτημα και στους φοιτητές, αλλά και στη διοίκηση. Εμείς τότε δεν είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε προσφυγή γιατί είχαμε ήδη πληρώσει. Ρωτήσαμε όμως πώς καθορίστηκε το ποσό της εισαγωγής μας για να λάβουμε την απάντηση από τον πρόεδρο της διοικούσας επιτροπής ότι μαζευτήκαμε τα μέλη, εκφράσαμε ο καθένας την άποψή του και καταλήξαμε στο μεγαλύτερο μέσο όρο των προτάσεων που κατατέθηκαν. Δεν υπήρξε δηλαδή καμία αναλογιστική μελέτη και υπήρξε μια αυθαιρεσία στον καθορισμό των διδάκτρων. Μέχρι και την αποφοίτησή μου το 2006, θέταμε το ίδιο ζήτημα. Κάποια στιγμή το ποσό των διδάκτρων ήταν να πάρει μια αύξηση της τάξης του 45%, από 440 ευρώ πήγε στα 700. Πάντα ζητούσαμε μια αναλογιστική μελέτη, την οποία δεν μας κατέθεσαν ποτέ. Όταν αποφοίτησα, στη γενική συνέλευση του συλλόγου φοιτητών λήφθηκε η απόφαση όσοι θέλουν να καταθέσουν αιτήσεις για εισαγωγή σε άλλο προπτυχιακό πρόγραμμα και θέλουν να συμμετάσχουν στη διαδικασία της μη καταβολής διδάκτρων να το δηλώσουν. Δήλωσαν συνολικά ενδιαφέρον 15 άτομα, μεταξύ αυτών και εγώ. Από τους 15 μπήκαμε οι 2 στην κλήρωση. Κατέθεσα κανονικά τα χαρτιά μου και δεν πλήρωσα. Μου απάντησαν με επιστολή ότι δεν γίνεται αποδεκτή η αίτησή μου, με αποτέλεσμα να προσφύγω κατά της διοικητικής αυτής πράξης του πανεπιστημίου, ότι δεν με δέχονται για μη καταβολή χρημάτων».
Όπως σημειώνει ο κ. Λιάλιος, το Ανοιχτό πανεπιστήμιο δεν έχει καμία διαφορά από τα υπόλοιπα της χώρας, μιας και είναι και το 19ο της Ελλάδας. Επιχορηγείται από το κράτος, έχει ένα μερίδιο της τάξης των 6 εκατ. ευρώ ετησίως από τα δίδακτρα και χορηγείται και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. «Σύμφωνα με τα στοιχεία που μας παράθεσε ο προηγούμενος πρόεδρος της διοικούσας επιτροπής, κ. Σιαφαρίκας, το αποθεματικό του πανεπιστημίου είναι 45 εκατομμύρια ευρώ. Έχετε ξανακούσει πουθενά σε ανώτατο ίδρυμα να υπάρχει τέτοιο αποθεματικό;» διερωτάται. «Οι διοικούσα επιτροπή επιμένει ότι ο ιδρυτικός νόμο 2552 αναφέρει ότι οι φοιτητές συμμετέχουν στις δαπάνες επικοινωνίας, ωστόσο αυτές οι δαπάνες δεν καθορίζονται πουθενά, δεν υπάρχει καμία μελέτη» προσθέτει.
Στο Διοικητικό Εφετείο Πάτρας, όπου εδρεύει το ΕΑΠ, εκκρεμούν, επίσης, συνολικά 350 αγωγές που έχουν κατατεθεί από άλλους φοιτητές. «Πρόκειται για προσφυγές πρωπτυχιακών και ορισμένων μεταπτυχιακών φοιτητών που είχαν κάνει προπτυχιακά. Το ποσό που διεκδικούν ανέρχεται γύρω στο 1,2 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με τους φοιτητές. Από την πλευρά του, το Πανεπιστήμιο κάνει λόγο για 16 εκατομμύρια, κάτι που είναι ψευδέστατο».
Μετά την ανακοίνωση της θετικής εισήγησης υπέρ του κ. Λιάλιου, η διοίκηση του Πανεπιστημίου με επιστολή της προς την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας τονίζει πως «Το κοινωνικό δικαίωμα της δωρεάν παιδείας δεν καταλαμβάνει, κατά την άποψή μας, αλλά και κατά την πάγια θέση της Πολιτείας, τις ιδιαίτερες μορφές εκπαίδευσης, όπως αυτή παρέχεται από το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, που στηρίζεται στη μεθοδολογία της παροχής εκπαίδευσης από απόσταση. Το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, ως μοναδικός φορέας στη χώρα μας παροχής ανοικτής, εξ αποστάσεως και δια βίου εκπαίδευσης, δε δύναται να εξομοιωθεί, ούτε να ενταχθεί στην καθιερωμένη και συνταγματικά κατοχυρωμένη Παιδεία των τριών τυπικών βαθμίδων εκπαίδευσης» και επισείει τον κίνδυνο «να δυναμιτισθεί ο ίδιος ο θεσμός της παροχής σπουδών με την μεθοδολογία της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης και να ακυρωθεί η λειτουργία ενός Ανώτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος».
Σχετικά με τα επιχειρήματα της διοίκησης ότι απειλείται η λειτουργία του ίδιου του Πανεπιστημίου από τις ομαδικές διεκδικήσεις, ο κ. Λιάλιας απαντά πως τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει. «Ξέρετε τι μου θυμίζει αυτό; Μου θυμίζει ένα σύλλογο ή μια εταιρεία που όταν έχει προβλήματα, λέει ξέρετε δεν πάω καλά και θα κλείσω. Αντιθέτως, εδώ μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο που έχει μεγάλη ζήτηση. Το πανεπιστήμιο δεν πρόκειται να θιχτεί. Αυτά είναι κάποια τερτίπια της διοίκησης και κάποιων συντεχνιών καθηγητών».
Για τη στάση του υπουργείου Παιδείας απέναντι στις εξελίξεις, τέλος, ο κ. Λιάλιας σχολιάζει πως «η κ. Διαμαντοπούλου δεν ασχολήθηκε ποτέ με το ΕΑΠ και πιστεύω ότι δεν την ενδιαφέρει κιόλας. Γιατί έβλεπε ότι ήταν ένα «διδασκαλείο» που φέρνει χρήματα, δεν υπάρχει πρόβλημα, οπότε ασ’ το να προχωράει».
http://tvxs.gr
Πρώτο Ραντεβού-Κι αν δεν σου κάτσει;
Ημερομηνία: 14:14 17/08
Πρώτο Ραντεβού-Κι αν δεν σου κάτσει;
Βαθμολογία Συγγραφέα 
Βαθμολογία (8/10)
Τον κοιτάς, σε κοιτάει, τον ξανακοιτάς, σε ξανακοιτάει, πλησιάζεστε, μιλάτε. Κάπως έτσι κανονίζετε το «πρώτο ραντεβού».
Εμείς οι γυναίκες(και οι άντρες πιστεύω) δίνουμε μεγάλη σημασία σε αυτό, γιατί από εκεί λίγο- πολύ θα καταλάβουμε αν ταιριάζουμε με τον άλλο, αν υπάρχει χημεία και γενικά είναι ένα πρώτο τεστ (γνωριμίας). Θεωρούμε δηλαδή ότι είναι καθοριστικό και αναλόγως πράττουμε, είτε κόβοντας λάσπη, είτε προχωρώντας στα επόμενα ακόμα πιο καθοριστικά ραντεβού.
Τι γίνετε όμως όταν το πρώτο μας ραντεβού, για το οποίο έχουμε ειδοποιήσει όλους μας τους φίλους λες και είναι το γεγονός της χρονιάς, και έχουμε αφιερώσει μέρες για να επιλέξουμε από ρούχα μέχρι την κατάλληλη λακ (ώστε να μην φριζάρει το μαλλί), καταλήγει σε πλήρη αποτυχία;
Καταρχή ψυχραιμία. Κατά δεύτερον πάλι ψυχραιμία διότι αυτά συμβαίνουν. Επειδή όμως των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, προνοούμε για κάθε ενδεχόμενο! Τι εννοώ; Με τις παρακάτω ιδέες μπορείτε να ξεφύγετε από το ραντεβού-ναυάγιο…
1) Προσπαθούμε με κάθε τρόπο να τον ξενερώσουμε, είτε κάνοντας τον καραγκιόζη, είτε τον μουγκο-Θόδωρο ανοίγοντας το στόμα μας ανά 10 λεπτά! Ε θα το πάρει το μήνυμα! (Προσοχή όμως εδώ γιατί αν ο τύπος ανήκει στην κατηγορία των ανδρών που θέλουν τη γυναίκα-Σεφερλή ή τη γυναίκα-μυστήριο θα έχουμε τ’αντίθετα αποτελέσματα!)
2) Προφασιζόμαστε πονοκέφαλο, πονόδοντο, πονόκοιλο, ότι μας πονάει το γόνατο, η ωλένη, το δάχτυλο τέλοσπάντων και πρέπει αμέσως να επιστρέψουμε σπίτι!
3) Όλως τυχαίως ξεχάσαμε τα γενέθλια του κολλητού μας ο οποίος αν δεν είμαστε εμείς δεν μπορεί να σβήσει κεράκια!
4) Έχουμε πάντα stand by κάποια φίλη μας ώστε να μας πάρει τηλέφωνο και να παραστήσει την θεία μας την Ευτέρπη η οποία μένει στα Τουρκοβούνια και έπαθε λουμπάγκο. Σαν καλή ανηψιά πρέπει να τρέξουμε κοντά της!
5) Η παραπάνω φίλη μπορεί επίσης να πάρει τον ρόλο του γείτονα ο οποίος θα μας ειδοποιήσει πανικόβλητος ότι το σπίτι μας πλημμύρισε, πήρε φωτιά και άλλα τέτοια εύθυμα! (αυτό δεν το συνιστώ γιατί δεν πρέπει να προκαλούμε την τύχη μας)
6) Αφού έχουμε δείξει με κάθε τρόπο ότι βαρεθήκαμε, ότι νυστάξαμε, ότι κουραστήκαμε βρε αδερφέ αλλά ο τύπος δεν εννοεί να το καταλάβει, ε τότε πάμε δήθεν στο wc και το σκάμε τρέχοντας! Αν μας πάρει τηλέφωνο χρησιμοποιούμε ένα από τα παραπάνω! (η πιο ακραία λύση)
Να θυμάστε=Ένα τέλειο πρώτο ραντεβού μπορεί να οδηγήσει σε μια καταστροφική σχέση κι ένα καταστροφικό πρώτο ραντεβού σε μια τέλεια σχέση.
Εμείς οι γυναίκες(και οι άντρες πιστεύω) δίνουμε μεγάλη σημασία σε αυτό, γιατί από εκεί λίγο- πολύ θα καταλάβουμε αν ταιριάζουμε με τον άλλο, αν υπάρχει χημεία και γενικά είναι ένα πρώτο τεστ (γνωριμίας). Θεωρούμε δηλαδή ότι είναι καθοριστικό και αναλόγως πράττουμε, είτε κόβοντας λάσπη, είτε προχωρώντας στα επόμενα ακόμα πιο καθοριστικά ραντεβού.
Τι γίνετε όμως όταν το πρώτο μας ραντεβού, για το οποίο έχουμε ειδοποιήσει όλους μας τους φίλους λες και είναι το γεγονός της χρονιάς, και έχουμε αφιερώσει μέρες για να επιλέξουμε από ρούχα μέχρι την κατάλληλη λακ (ώστε να μην φριζάρει το μαλλί), καταλήγει σε πλήρη αποτυχία;
Καταρχή ψυχραιμία. Κατά δεύτερον πάλι ψυχραιμία διότι αυτά συμβαίνουν. Επειδή όμως των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, προνοούμε για κάθε ενδεχόμενο! Τι εννοώ; Με τις παρακάτω ιδέες μπορείτε να ξεφύγετε από το ραντεβού-ναυάγιο…
1) Προσπαθούμε με κάθε τρόπο να τον ξενερώσουμε, είτε κάνοντας τον καραγκιόζη, είτε τον μουγκο-Θόδωρο ανοίγοντας το στόμα μας ανά 10 λεπτά! Ε θα το πάρει το μήνυμα! (Προσοχή όμως εδώ γιατί αν ο τύπος ανήκει στην κατηγορία των ανδρών που θέλουν τη γυναίκα-Σεφερλή ή τη γυναίκα-μυστήριο θα έχουμε τ’αντίθετα αποτελέσματα!)
2) Προφασιζόμαστε πονοκέφαλο, πονόδοντο, πονόκοιλο, ότι μας πονάει το γόνατο, η ωλένη, το δάχτυλο τέλοσπάντων και πρέπει αμέσως να επιστρέψουμε σπίτι!
3) Όλως τυχαίως ξεχάσαμε τα γενέθλια του κολλητού μας ο οποίος αν δεν είμαστε εμείς δεν μπορεί να σβήσει κεράκια!
4) Έχουμε πάντα stand by κάποια φίλη μας ώστε να μας πάρει τηλέφωνο και να παραστήσει την θεία μας την Ευτέρπη η οποία μένει στα Τουρκοβούνια και έπαθε λουμπάγκο. Σαν καλή ανηψιά πρέπει να τρέξουμε κοντά της!
5) Η παραπάνω φίλη μπορεί επίσης να πάρει τον ρόλο του γείτονα ο οποίος θα μας ειδοποιήσει πανικόβλητος ότι το σπίτι μας πλημμύρισε, πήρε φωτιά και άλλα τέτοια εύθυμα! (αυτό δεν το συνιστώ γιατί δεν πρέπει να προκαλούμε την τύχη μας)
6) Αφού έχουμε δείξει με κάθε τρόπο ότι βαρεθήκαμε, ότι νυστάξαμε, ότι κουραστήκαμε βρε αδερφέ αλλά ο τύπος δεν εννοεί να το καταλάβει, ε τότε πάμε δήθεν στο wc και το σκάμε τρέχοντας! Αν μας πάρει τηλέφωνο χρησιμοποιούμε ένα από τα παραπάνω! (η πιο ακραία λύση)
Να θυμάστε=Ένα τέλειο πρώτο ραντεβού μπορεί να οδηγήσει σε μια καταστροφική σχέση κι ένα καταστροφικό πρώτο ραντεβού σε μια τέλεια σχέση.
Τα Θετικά
Εύκολες και πραγματοποιήσιμες ιδέες-σωσίβια!(οκ μερικές από αυτές)Τα Αρνητικά
Αν δεν είναι του χαρακτήρα μας να εφαρμόσουμε καποια ιδέα, περιμένουμε υπομονετικά να πέσει η αυλαία του ραντεβού.(ε πόση ώρα θα πάρει;)Συμπέρασμα
Σκεφτόμαστε πολύ πριν κάνουμε κάτι γιατί δεν μετράει πάντα η πρώτη εντύπωση!Κι αν είναι ο έρωτας της ζωής μας;Να ξεφτυλιστούμε;Δεν λέει!του/της Γιώτα Ρουμελιώτη
Παραδοσιακές Γυναίκες
Ημερομηνία: 12:26 20/08 
Παραδοσιακές Γυναίκες
Βαθμολογία Συγγραφέα 
Βαθμολογία (5/10)
Η τριαντάχρονη στο τραπέζι του Φλόκα, όπου είχαμε βρεθεί μαζί με την επιστήθια φίλη της ήταν κατηγορηματική: "Ο Άνδρας οφείλει να προσφέρει στη συνοδό του ό,τι απαιτείται στις κοινές τους εξόδους, δηλαδή να της πληρώνει τους καφέδες, τα ποτά και το φαγητό της." Ο λόγος της εμβόλιμος, έπειτα από μυστική προφανώς συννενόηση με τη φίλη της, την οποία μου προόρισε για σύντροφο.
Η καλή μου δίπλα μου, δεν σχολίαζε το παραμικρό, παρά κοιτούσε τις συσπάσεις στο πρόσωπό μου, προκειμένου να σχηματίσει την αρχέγονη γυναικεία πεποίθηση: "Είναι αυτός ο Τύπος κατάλληλος για Πατέρας των παιδιών μου;" Εγώ, ακροπατώντας ανάμεσα στην καλαισθησία και την επιβεβλημένη υπεράσπιση της οικονομικής ανεξαρτησίας του αρσενικού από τα φιλάρεσκα αρπακτικά, παράθετα τις ενστάσεις μου κομψά, αλλά εις μάτην. Η τελευταία κουβέντα της ομιλούσας ήταν καταπέλτης: "Και καλά τώρα, εσύ νοιώθεις καλά να βγάζει η γυναίκα σου περισσότερα από σένα;"
Ζώντας σχεδόν όλη μου την παραγωγική ζωή με αβέβαια και αόριστα εισοδήματα, έχει τύχει πάμπολλες φορές "η γυναίκα μου να βγάζει" όχι μόνο περισσότερα από εμένα, αλλά να χρειαστεί να συμβάλλει στην κάλυψη έκτακτων αναγκών από το δικό της εισόδημα. Κάποιες κινήσεις που δεν βγήκαν, ένας πελάτης που δεν σε πλήρωσε, μια δικαστική περιπέτεια, έλεγχος από την εφορία, και ξαφνικά ο μισθός της συντρόφου, καθίσταται η μόνη αξιόπιστη πηγή διαβίωσης για το μήνα ή το τρίμηνο. Και ναι, η σύντροφος αγόγγυστα και χωρίς δεύτερη σκέψη συνέδραμε. Με μία όμως διαφορά: Δεν ήταν Ελληνίδα.
Οι Ελληνίδες γυναίκες αρέσκονται να κατηγοριοποιούνται ως "παραδοσιακές" κατά το δοκούν, με την έννοια της "παραδοσιακής" τσιτωμένη στις δικές τους ανάγκες. Η Ελληνίδα παραδοσιακή λοιπόν, δέχεται με χαρά κεράσματα και δώρα από το αρσενικό, συμβάλλοντας κυρίως με την παρουσία της στις εξόδους και τις κοινωνικές εκδηλώσεις. Πέραν τούτου ουδέν.
Κατά μία έννοια την δικαιολογώ. Οι δαπάνες αισθητικού χαρακτήρα είναι πολύ αυξημένες, βοηθούμενες και από την επίπλαστη εικόνα της αψεγάδιαστης καλλονής που προωθούν τα μέσα. Αν ένα κομμωτήριο το μήνα, δύο μανικιούρ, το γυμναστήριο, η αισθητικός για τα φρύδια και τον καθαρισμό, ο Χόντος για την περιποίηση, αποσπούν από μία γυναίκα που διαγωνίζεται στην ανεύρεση συζύγου περί τα 400 Ευρώ το μήνα στην καλύτερη περίπτωση, προσθέτωντας άλλα 200 για δαπάνες ένδυσης/υπόδησης μηνιαίως κατά μέσο όρο, ένας μισθός, άντε και των 1300 Ευρώ καθαρών λέω εγώ, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για μη "παραδοσιακές" πρακτικές.
Κι επειδή πέρα από τα καλλυντικά της, μια γυναίκα θα έχει σίγουρα ένα αυτοκινητάκι πόλης, κινητό τηλέφωνο και δραστηριότητες με τις φίλες της που εκεί η "παράδοση" δεν έχει λόγο, η καθεμιά πληρώνει το μερίδιό της, αντιλαμβανόμαστε πως αυτή η πεποίθηση είναι κομμένη και ραμμένη στο διαθέσιμο εισόδημα της νέας, σύγχρονης Ελληνίδας.
Από την άλλη βέβαια, η σύγχρονη "παραδοσιακή" γυναίκα ουδεμία σχέση έχει με την όντως παραδοσιακή γιαγιά μου, που μαγείρευε, κρατούσε το σπίτι, τα παιδιά και είχε τον παππού μου στην τρίχα, πλυμένο, σιδερωμένο και κοκέτη. Η παραδοσιακή γιαγιά μου, αφιέρωνε το χρόνο της στην οικογένειά της, απάλλασε την κεφαλή της οικογένειας από δαπάνες τόσο οικονομικές, όσο και χρόνου, δίδοντας προστιθέμενη αξία στην έννοια της "νοικοκυράς" μια ιδιότητα που οι σημερινές γυναίκες απεύχονται. Επιπλέον, κατά το γάμο προσέφερε εφάπαξ οικονομικό κίνητρο με τη μορφή της προίκας, το οποίο μπορούσε να αξιοποιηθεί από τον σύζυγο είτε ως εταιρικό κεφάλαιο, είτε ως μειωμένη δαπάνη στέγασης. Ο σύζυγος με τη σειρά του, σίτιζε και στέγαζε την σύζυγό του συνήθως εφ όρου ζωής, ή και περισσότερο, αφού ακόμα και σήμερα η χήρα λαμβάνει τη σύνταξη του συζύγου. Αυτή είναι η οικονομική φύση της "παράδοσης"!
Σήμερα όμως; Η άμοιρη εργαζόμενη γυναίκα καταλήγει να δαπανά από 45% έως 65% του μισθού της, ασχολούμενη ουσιαστικά με νύχια, τρίχες και περιορισμο λίπους. Δηλώνει βέβαια πως όλα αυτά τα κάνει "για τον άνδρα της", όμως πολύ αμφιβάλλω πως οι άνδρες ερωτώμενοι θα συμφωνούσαν με κάτι τέτοιο, αν τους δινόταν η ευχέρεια της επιλογής.
Επαγωγικά ο άνδρας, εάν θέλει να ζει εντός κοινωνικού πλαισίου, πρέπει να δαπανά από 250 ως και 1000 Ευρώ το μήνα σε κοινές δραστηριότητες, αλλά με μια διαφορά. Τις οικιακές εργασίες δεν τις κάνει πλέον η σύζυγος, διότι "εργάζεται". Κι εδώ είναι το κοινωνικό παράδοξο: Μια γυναίκα εργάζεται ας πούμε προς 1000 Ευρώ το μήνα, χάνοντας 10 ώρες την ημέρα.
Συντηρεί αυτοκίνητο για να πηγαίνει στη δουλειά της (μη με τρώνε τα λεωφορεία αγάπη), φτιάχνεται στολίζεται (μα σαν τη μάγισσα να πηγαίνω στη δουλειά αγάπη), μετά επιστρέφει στο σπίτι κουρασμένη (να πληρώνουμε μια οικιακή βοηθό αγάπη, είναι τώρα να σιδερώνω μετά τη δουλειά;) και παιδικό σταθμό, ή αλλοδαπή για να φυλάει το μωρό (τι να κάνω αγάπη, να αφήσω τη δουλειά μου;)
Ναι λοιπόν αγάπη! Να αφήσεις τη δουλειά σου, να πουλήσεις το αυτοκίνητό σου γιατί δεν θα σου χρειάζεται πλέον, να κόψεις τους Χοντους, γιατί μέσα στο σπίτι όλη τη μέρα δεν θα σε βλέπει κανείς, να αφοσιωθείς στον άντρα σου και στο παιδί σου και μετά να ΑΠΑΙΤΕΙΣ να σε βγάζει έξω μια φορά την εβδομάδα, όπως η παράδοση πρεσβεύει!
Να μάθεις να φτιάχνεις και κανένα φαϊ, να πατάς κανένα κολλάρο και να συμμαζεύεις και το στρίφωμα. Και πες και στον πατέρα σου, εκείνο το σπίτι να στο δώσει προίκα, γιατί πλέον τα δάνεια κομμένα.
Τέτοια γυναίκα, θα την παντρευτώ αμέσως γιατί θα είμαι σίγουρος πως η προτεραιότητά της είναι το σπίτι της και τα παιδιά της. Την άλλη, εκείνη που ψάχνει solarium όταν είναι άνοιξη και βγήκε τσάρκα με κίτρινες γόβες και τη νέα LV, να την πάρει κανένας ιδιοκτήτης νυκτερινού κέντρου. Εγώ είμαι οικογενειάρχης, όχι σπόνσορας.
Η καλή μου δίπλα μου, δεν σχολίαζε το παραμικρό, παρά κοιτούσε τις συσπάσεις στο πρόσωπό μου, προκειμένου να σχηματίσει την αρχέγονη γυναικεία πεποίθηση: "Είναι αυτός ο Τύπος κατάλληλος για Πατέρας των παιδιών μου;" Εγώ, ακροπατώντας ανάμεσα στην καλαισθησία και την επιβεβλημένη υπεράσπιση της οικονομικής ανεξαρτησίας του αρσενικού από τα φιλάρεσκα αρπακτικά, παράθετα τις ενστάσεις μου κομψά, αλλά εις μάτην. Η τελευταία κουβέντα της ομιλούσας ήταν καταπέλτης: "Και καλά τώρα, εσύ νοιώθεις καλά να βγάζει η γυναίκα σου περισσότερα από σένα;"
Ζώντας σχεδόν όλη μου την παραγωγική ζωή με αβέβαια και αόριστα εισοδήματα, έχει τύχει πάμπολλες φορές "η γυναίκα μου να βγάζει" όχι μόνο περισσότερα από εμένα, αλλά να χρειαστεί να συμβάλλει στην κάλυψη έκτακτων αναγκών από το δικό της εισόδημα. Κάποιες κινήσεις που δεν βγήκαν, ένας πελάτης που δεν σε πλήρωσε, μια δικαστική περιπέτεια, έλεγχος από την εφορία, και ξαφνικά ο μισθός της συντρόφου, καθίσταται η μόνη αξιόπιστη πηγή διαβίωσης για το μήνα ή το τρίμηνο. Και ναι, η σύντροφος αγόγγυστα και χωρίς δεύτερη σκέψη συνέδραμε. Με μία όμως διαφορά: Δεν ήταν Ελληνίδα.
Οι Ελληνίδες γυναίκες αρέσκονται να κατηγοριοποιούνται ως "παραδοσιακές" κατά το δοκούν, με την έννοια της "παραδοσιακής" τσιτωμένη στις δικές τους ανάγκες. Η Ελληνίδα παραδοσιακή λοιπόν, δέχεται με χαρά κεράσματα και δώρα από το αρσενικό, συμβάλλοντας κυρίως με την παρουσία της στις εξόδους και τις κοινωνικές εκδηλώσεις. Πέραν τούτου ουδέν.
Κατά μία έννοια την δικαιολογώ. Οι δαπάνες αισθητικού χαρακτήρα είναι πολύ αυξημένες, βοηθούμενες και από την επίπλαστη εικόνα της αψεγάδιαστης καλλονής που προωθούν τα μέσα. Αν ένα κομμωτήριο το μήνα, δύο μανικιούρ, το γυμναστήριο, η αισθητικός για τα φρύδια και τον καθαρισμό, ο Χόντος για την περιποίηση, αποσπούν από μία γυναίκα που διαγωνίζεται στην ανεύρεση συζύγου περί τα 400 Ευρώ το μήνα στην καλύτερη περίπτωση, προσθέτωντας άλλα 200 για δαπάνες ένδυσης/υπόδησης μηνιαίως κατά μέσο όρο, ένας μισθός, άντε και των 1300 Ευρώ καθαρών λέω εγώ, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για μη "παραδοσιακές" πρακτικές.
Κι επειδή πέρα από τα καλλυντικά της, μια γυναίκα θα έχει σίγουρα ένα αυτοκινητάκι πόλης, κινητό τηλέφωνο και δραστηριότητες με τις φίλες της που εκεί η "παράδοση" δεν έχει λόγο, η καθεμιά πληρώνει το μερίδιό της, αντιλαμβανόμαστε πως αυτή η πεποίθηση είναι κομμένη και ραμμένη στο διαθέσιμο εισόδημα της νέας, σύγχρονης Ελληνίδας.
Από την άλλη βέβαια, η σύγχρονη "παραδοσιακή" γυναίκα ουδεμία σχέση έχει με την όντως παραδοσιακή γιαγιά μου, που μαγείρευε, κρατούσε το σπίτι, τα παιδιά και είχε τον παππού μου στην τρίχα, πλυμένο, σιδερωμένο και κοκέτη. Η παραδοσιακή γιαγιά μου, αφιέρωνε το χρόνο της στην οικογένειά της, απάλλασε την κεφαλή της οικογένειας από δαπάνες τόσο οικονομικές, όσο και χρόνου, δίδοντας προστιθέμενη αξία στην έννοια της "νοικοκυράς" μια ιδιότητα που οι σημερινές γυναίκες απεύχονται. Επιπλέον, κατά το γάμο προσέφερε εφάπαξ οικονομικό κίνητρο με τη μορφή της προίκας, το οποίο μπορούσε να αξιοποιηθεί από τον σύζυγο είτε ως εταιρικό κεφάλαιο, είτε ως μειωμένη δαπάνη στέγασης. Ο σύζυγος με τη σειρά του, σίτιζε και στέγαζε την σύζυγό του συνήθως εφ όρου ζωής, ή και περισσότερο, αφού ακόμα και σήμερα η χήρα λαμβάνει τη σύνταξη του συζύγου. Αυτή είναι η οικονομική φύση της "παράδοσης"!
Σήμερα όμως; Η άμοιρη εργαζόμενη γυναίκα καταλήγει να δαπανά από 45% έως 65% του μισθού της, ασχολούμενη ουσιαστικά με νύχια, τρίχες και περιορισμο λίπους. Δηλώνει βέβαια πως όλα αυτά τα κάνει "για τον άνδρα της", όμως πολύ αμφιβάλλω πως οι άνδρες ερωτώμενοι θα συμφωνούσαν με κάτι τέτοιο, αν τους δινόταν η ευχέρεια της επιλογής.
Επαγωγικά ο άνδρας, εάν θέλει να ζει εντός κοινωνικού πλαισίου, πρέπει να δαπανά από 250 ως και 1000 Ευρώ το μήνα σε κοινές δραστηριότητες, αλλά με μια διαφορά. Τις οικιακές εργασίες δεν τις κάνει πλέον η σύζυγος, διότι "εργάζεται". Κι εδώ είναι το κοινωνικό παράδοξο: Μια γυναίκα εργάζεται ας πούμε προς 1000 Ευρώ το μήνα, χάνοντας 10 ώρες την ημέρα.
Συντηρεί αυτοκίνητο για να πηγαίνει στη δουλειά της (μη με τρώνε τα λεωφορεία αγάπη), φτιάχνεται στολίζεται (μα σαν τη μάγισσα να πηγαίνω στη δουλειά αγάπη), μετά επιστρέφει στο σπίτι κουρασμένη (να πληρώνουμε μια οικιακή βοηθό αγάπη, είναι τώρα να σιδερώνω μετά τη δουλειά;) και παιδικό σταθμό, ή αλλοδαπή για να φυλάει το μωρό (τι να κάνω αγάπη, να αφήσω τη δουλειά μου;)
Ναι λοιπόν αγάπη! Να αφήσεις τη δουλειά σου, να πουλήσεις το αυτοκίνητό σου γιατί δεν θα σου χρειάζεται πλέον, να κόψεις τους Χοντους, γιατί μέσα στο σπίτι όλη τη μέρα δεν θα σε βλέπει κανείς, να αφοσιωθείς στον άντρα σου και στο παιδί σου και μετά να ΑΠΑΙΤΕΙΣ να σε βγάζει έξω μια φορά την εβδομάδα, όπως η παράδοση πρεσβεύει!
Να μάθεις να φτιάχνεις και κανένα φαϊ, να πατάς κανένα κολλάρο και να συμμαζεύεις και το στρίφωμα. Και πες και στον πατέρα σου, εκείνο το σπίτι να στο δώσει προίκα, γιατί πλέον τα δάνεια κομμένα.
Τέτοια γυναίκα, θα την παντρευτώ αμέσως γιατί θα είμαι σίγουρος πως η προτεραιότητά της είναι το σπίτι της και τα παιδιά της. Την άλλη, εκείνη που ψάχνει solarium όταν είναι άνοιξη και βγήκε τσάρκα με κίτρινες γόβες και τη νέα LV, να την πάρει κανένας ιδιοκτήτης νυκτερινού κέντρου. Εγώ είμαι οικογενειάρχης, όχι σπόνσορας.
του/της Raimondo Bono
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)