Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2015

«Εγκληματικός οργανισμός» το ΤΑΙΠΕΔ...

 «Εγκληματικός οργανισμός» το ΤΑΙΠΕΔ...

Ο συνταγματολόγος και καθηγητής της Νομικής Σχολής, Γεώργιος Κασιμάτης
«Εγκληματικό οργανισμό» αποκάλεσε το ΤΑΙΠΕΔ ο συνταγματολόγος και καθηγητής της Νομικής Σχολής, Γεώργιος Κασιμάτης, και πρόσθεσ
ε ότι η φράση του δεν συνιστά περιύβριση αρχής, καθώς...
η σύσταση και οι αρχές λειτουργίας του, που θεσπίστηκαν με τον νόμο 3896/2011 κατ’ εφαρμογήν του Μνημονίου, έρχονται σε αντίθεση με το Σύνταγμα, αλλά και το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο.
Η τοποθέτηση-καταπέλτης έγινε στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου που συνδιοργάνωσαν το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος, το Δίκτυο Φίλοι της Γης και η Πρωτοβουλία Πολιτών και ήταν -στην ουσία- η αφετηρία της κίνησης για την κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ, στην οποία καλούνται να πάρουν σαφή θέση όλα τα κόμματα.
«Είναι το όργανο με το οποίο αυτοκτονεί το Ελληνικό Δημόσιο», παρατήρησε ο Γιώργος Χριστοφορίδης από το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και τόνισε ότι με τον θεσμό του ΕΣΧΑΔΑ ανατράπηκε η πολεοδομική νομοθεσία στο όνομα των επενδύσεων.
Διαχειρίζεται δημόσια «φιλέτα»1,3 τρισ. ευρώ!
Στην πράξη το ΤΑΙΠΕΔ διαχειρίζεται δημόσια «φιλέτα» συνολικού ύψους 1,3 τρισ. ευρώ! «Το ποσό δεν έχει εγγραφεί ποτέ στο ενεργητικό του ΤΑΙΠΕΔ, γιατί θα αρκούσε, για να υπερκαλυφθεί το δημόσιο χρέος», αποκάλυψε ο δικηγόρος Π. Πολιτόπουλος, που δραστηριοποιείται για τη διάσωση του Ελληνικού.
Με βάση τον ιδρυτικό νόμο, στο Ταμείο εντάσσεται μόνον η ιδιωτική περιουσία, αλλά αρκεί μια υπουργική απόφαση για να επεκτείνει τη δράση του σε ακίνητα εθνικής σημασίας, οικολογικού ενδιαφέροντος, ακόμα και μνημεία.

Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2015

Πώς να κερδίσετε κάθε επιχειρηματολογία !!!

Πώς να κερδίσετε κάθε επιχειρηματολογία
Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης
Θα επιχειρήσουμε εδώ να βρούμε τεχνάσματα για να βγαίνουμε κερδισμένοι σε κάθε διαφωνία που μπορεί να συμμετέχουμε και να βγούμε από τη δύσκολη θέση όταν δεν έχουμε γνώσεις ή ικανότητες για να υπερασπιστούμε τη γνώμη μας, ή να σώζουμε την υπόληψή μας όταν συνειδητοποιούμε ότι ο αντίπαλός μας είναι ανώτερος σε ρητορικά χαρίσματα και πρόκειται να κερδίσει. Σημασία λοιπόν δεν έχει αν έχουμε δίκιο ή όχι. Σημασία έχει η εξόντωση του αντιπάλου και η υπεροχή της δικιάς μας θέσης, πάση θυσία. Προσοχή όμως: τα περισσότερα από τα παρακάτω τεχνάσματα (αν όχι όλα) δεν πρόκειται να έχουν αποτέλεσμα στο να αλλάξουν τη γνώμη του αντιπάλου μας, αλλά να αποπροσανατολίσουν το ακροατήριο και να το πείσουν ότι εφόσον αυτός έχει γελοιοποιηθεί από εμάς, εμείς πρέπει να έχουμε τη σωστή άποψη στο εν λόγω θέμα.
Δεν χρειάζονται παρεκτροπές, αρκεί η τήρηση λίγων απλών κανόνων
Δεν χρειάζονται παρεκτροπές, αρκεί η τήρηση λίγων απλών κανόνων
  • Κάνουμε με μιας πολλά εύκολα ερωτήματα που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θέσεων, ώστε να κρύψουμε αυτό στο οποίο θέλουμε να καταλήξουμε. Οι ερωτήσεις μας είναι στοχευμένες στο συμπέρασμα που θέλουμε να δείξουμε χωρίς όμως αυτό να φαίνεται από πριν, και τόσο γενικές και αυταπόδεικτες, ώστε οι απαντήσεις να είναι αναμενόμενες. Προχωρούμε στο να επεκτείνουμε τις απαντήσεις του αντιπάλου μας, και κατευθύνουμε το διάλογο εκεί που θέλουμε εμείς να καταλήξουμε, χωρίς πλέον ο συνομιλητής να μπορεί να πάρει αντίθετη θέση καθώς έτσι θα φανεί ότι έρχεται σε αντίθεση με αυτά που ο ίδιος έχει πει. Είναι ημαιευτική μέθοδος που χρησιμοποιούσε ο Σωκράτης. 
  • Ταυτίζουμε τις θέσεις του αντιπάλου με φιλοσοφίες ή κοσμοθεωρίες που θεωρούνται παρωχημένες ή αποτυχημένες στην πράξη και δίνουμε την εντύπωση ότι το θέμα διαφωνίας έχει ήδη λυθεί πριν η επιχειρηματολογία έχει καν αρχίσει. Π.χ. «Τι θέλετε κύριε; Καθολική δωρεάν ιατρική κάλυψη; Μα αυτό είναι σοσιαλισμός! Τέτοιες πρακτικές είναι που οδήγησαν τόσες χώρες του πρώην κομουνιστικού μπλοκ στην οικονομική καταστροφή. Θέλετε τα ίδια και στη χώρα μας;» κτλ κτλ. Χρησιμοποιούμε λέξεις φορτισμένες με αρνητικά συμφραζόμενα όταν αναφερόμαστε στις θέσεις του αντιπάλου, όπως «άπιστος» αντί για «άθρησκος», «προκατειλημμένος» αντί για «ορθολογιστής», «φανατικός» αντί για «ισχυρογνώμων», «αιρετικός» αντί για «αλλόθρησκος» και άλλα τέτοια.  
    «Ξέρεις ποιος άλλος είχε αυτήν την άποψη; Ο Χίτλερ!»
    «Ξέρεις ποιος άλλος είχε αυτήν την άποψη; Ο Χίτλερ!»
  • Αντικρούουμε τις ψευδείς προτάσεις του αντιπάλου με άλλες ψευδείς, τις οποίες όμως αυτός θεωρεί αληθείς. Απέναντι με τους κατάλληλους αντιπάλους χρησιμοποιούμε τον δικό τους τρόπο σκέψης. Μας λέει αυτός: «Η ομοφυλοφιλία είναι κάτι κακό γιατί έτσι λέει η βίβλος και τους ομοφυλόφιλους πρέπει να τους θεωρούμε μιάσματα» Απαντάμε ως εξής: «Βεβαίως δίκιο έχετε, και μάλιστα, εφόσον ακολουθούμε τη βιβλική διδασκαλία, τότε πρέπει να λιθοβολούμε τις μοιχαλίδες, τους ειδωλολάτρες, τους βλάσφημους κλπ κλπ». Ταυτίζουμε έτσι μια θέση που έχει πάρει ο αντίπαλος με μια άλλη, προφανώς λανθασμένη, ακολουθώντας την ίδια μεθοδολογία που οδήγησε αυτόν στην πρώτη. 
  • Τραβάμε τον ισχυρισμό του αντιπάλου από τα μαλλιά, τον ερμηνεύουμε με όσο το δυνατόν πιο γενικό τρόπο και με την ευρύτερη δυνατή έννοια αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής και της γελοιότητας. Παρουσιάζει κάποιος τη θεωρία της εξέλιξης; Του απαντάμε προσβεβλημένοι: «Εγώ δε γεννήθηκα από μπαμπουίνους!». Υπερασπίζεται τη θανατική καταδίκη για τους παιδεραστές; Απαντάμε: «Και τους παιδοκτόνους τότε τι να τους κάνουμε; Να τους σκοτώνουμε δύο φορές;» 
    Αυτοί τα ξέρουν ήδη…
    Αυτοί τα ξέρουν ήδη…
  • Παρομοίως, επιχειρούμε να δείξουμε την αντίπαλη άποψη σαν πολύ απόλυτη για να είναι υποχρεωτικά ορθή. Ανοίγουμε έτσι το δρόμο στην παραδοχή της δικής μας θέσης, τουλάχιστον σαν μιας πιθανότητας που δεν πρέπει να απορριφθεί. Π.χ. θέλοντας να υπερασπιστούμε την ομοιοπαθητική μέθοδο έναντι της «παραδοσιακής» ιατρικής, και αντιμέτωποι με τον ορθολογικό στοχασμό, με επιστημονικές αποδείξεις και μελέτες που εμείς δεν έχουμε να επιδείξουμε υπέρ μας, επικαλούμαστε την αβεβαιότητα της ανθρώπινης γνώσης και τα όρια της επιστήμης γενικά. Δείχνουμε έτσι ότι η θέση μας είναι τουλάχιστον «πιθανή» και άρα η πλήρης άρνησή της από τον αντίπαλο δεν τον κάνει ορθολογικό, αλλά απόλυτο, οπισθοδρομικό, αντιδραστικό κλπ. 
  • Χρησιμοποιούμε τη χυδαιότητα, τον εμπαιγμό και την ιλαρότητα για να γελοιοποιήσουμε τον αντίπαλο. Π.χ. αν αυτός υπερασπίζεται το δικαίωμα στην αυτοκτονία, εμείς του απαντάμε αμέσως: «Γιατί λοιπόν δεν πάτε να κρεμαστείτε;». Κάποιοι στο ακροατήριο σίγουρα θα γελάσουν, και το γέλιο είναι πάντα σύμμαχος αυτού που το προκαλεί˙ με το γέλιο μπορούμε να κερδίσουμε κάθε ανίδεο που παρακολουθεί σιωπηλά και είναι ανίκανος να έχει δικιά του άποψη. 
  • Ιδιαίτερα για θέματα που είναι περίπλοκα και απαιτούν εξειδικευμένες γνώσεις, μπορούμε εύκολα να αποπροσανατολίσουμε το ακροατήριο δίνοντας μονόπλευρες ή και λανθασμένες πληροφορίες. Π.χ. αν ο αντίπαλος παρουσιάζει τους κινδύνους του φαινομένου του θερμοκηπίου, εμείς αναφερόμαστε γενικά σε έρευνες που υποτίθεται ότι αντικρούουν την ύπαρξη του φαινομένου και ότι η επιστημονική κοινότητα είναι τάχα διχασμένη σε αυτό το θέμα. Μπορούμε επίσης να παρουσιάσουμε «στοιχεία», λέγοντας ότι δεν είναι δυνατόν να θερμαίνεται ο πλανήτης τη ίδια στιγμή που οι εμπειρίες μας είναι πιο κρύοι χειμώνες από ποτέ και αύξηση καταιγίδων και άλλων τέτοιων ακραίων φαινομένων: «Εγώ κρυώνω» μπορούμε να δηλώσουμε. Ο αντίπαλος θα πρέπει να μπει στη διαδικασία να εξηγήσει τη διαφορά μεταξύ «κλίματος» και «καιρικών συνθηκών» και να καταδείξει ότι αρχικά η θέρμανση του πλανήτη θα βιωθεί ως ψύχρανση σε τοπικό επίπεδο, κάτι που όμως χρειάζεται χρόνο και παρουσίαση πολύπλοκων ιδεών που το ακροατήριο μάλλον δε θα είναι διατεθειμένο να παρακολουθήσει τη στιγμή εκείνη. Έτσι, βγαίνουμε κερδισμένοι εμείς. Αυτή η τακτική είναι η αγαπημένη αυτών που αντιτίθενται στον εμβολιασμό, και υποστηρίζουν ότι μπορεί να προκαλέσει ακόμα και αυτισμό. 
    Ιεραρχία αντιλογίας
    Ιεραρχία αντιλογίας
  • Γενικά, προσπαθούμε να προκαλέσουμε το θυμό του αντιπάλου, γιατί όταν είναι θυμωμένος χάνει την ικανότητα να κρίνει σωστά και να αντιλαμβάνεται πού ακριβώς είναι τα πλεονεκτήματα και οι αδυναμίες του επιχειρήματός του και των δικών μας. Δίνει επίσης κακή εντύπωση στο ακροατήριο και έτσι το κερδίζουμε εμείς. Τον θυμό του μπορούμε να τον προκαλέσουμε με κατηγορίες (ακόμα και άδικες) ή και με προσωπικές προσβολές. Αν δεν μπορούμε να αντικρούσουμε τις απόψεις του ή αν συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε άδικο, επιτιθέμεθα στο άτομο και όχι στις ιδέες του. 
Αυτά και άλλα πολλά παραθέτει ο Σοπενχάουερ στο «Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο», κατά πολύ επηρεασμένος από τα «Τοπικά» του Αριστοτέλη.
ΠΗΓΗ: ERANISTIS.NET

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΕΛΕΓΚΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ

Προς:    Τον κ.κ. Πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου


     
                      Αρ. πρωτ. 2314/15-1-2015                                                               
 Αθήνα, 15 Ιανουαρίου 2015


                                                ΑΝΑΦΟΡΑ
                            (ΚΔΔ/σίας Ν. 2690/99 αρθ.4 & 27, Σύνταγμα αρθ.10 παρ.1)



Του Παναγιώτη Σταμάτη, Πλωτάρχη ε.α. του Πολεμικού Ναυτικού, κατοίκου Αθηνών, οδός Κομνηνών, αρ.48.    panos_stamatis@yahoo.gr


                         *****************************************

     Αξιότιμε κ. Πρόεδρε

1.  Πρόσφατα μέσα από διάφορες δημοσιεύσεις, μεταξύ αυτών και σε Κυριακάτικη Εφημερίδα (Kontra News, 4.1.2015), πληροφορήθηκα ότι χορηγήθηκε το ποσό των τριών εκατομμυρίων (3.000.000) ευρώ για τη μισθοδοσία Ιανουαρίου των τριακοσίων (300) βουλευτών του Κοινοβουλίου. Αν και η Βουλή σταμάτησε τις εργασίες της τις 31 Δεκεμβρίου 2014, οι βουλευτές έλαβαν αποδοχές του Ιανουαρίου 2015, χωρίς την ανάλογη παροχή έργου μέσα στα πλαίσια των καθηκόντων τους. Αντιστοιχεί δηλαδή σε  αντιμισθία μη δυναμένου εκ των πραγμάτων να παρασχεθεί έργο, αφού είναι δεδομένη η ημερομηνία λήξη της Βουλής (31.12.2014) καθώς και όταν επαναλειτουργήσει θα είναι με διαφορετική σύνθεση.
  
2.   Σαν αξιωματικός εν αποστρατεία μεταξύ και άλλων, μη νόμιμα  το Υπουργείο Οικονομικών αναζήτησε αχρεωστήτως καταβληθέντα και μάλιστα αναδρομικά ποσά που είχαμε εισπράξει  με τις πενιχρές συντάξεις μας, τα οποία και  μας παρακρατήθηκαν. 

3.  Σύμφωνα  με την πάγια νομολογία, τα διδάγματα της κοινής πείρας, της χρηστής διοίκησης, της αναλογικότητας και της ίσης μεταχείρισης στην περίπτωση που έχουν καταβληθεί αδικαιολόγητα αποδοχές Ιανουαρίου 2015 στους Βουλευτές, θα πρέπει να αναζητηθούν, σύμφωνα με τους κανόνες περί αδικαιολογήτου πλουτισμού,  ως αχρεωστήτως καταβληθείσες, σύμφωνα με τον Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων (Ν.Δ. 356/1974),  του Ν. 4270/2014 άρθρο 177 {που κατήργησε τα άρθρα 28 παρ.1, 2 και 3 και το άρθρου 33 του Κώδικα Δημοσίου Λογιστικού (Ν. 2362/1995)}, άρθρο 96 και τις διατάξεις του άρθρου 2 του ΝΔ 3079/54 περί επιστροφής αχρεωστήτως καταβληθεισών αποδοχών.

     Επειδή, έχω το απαιτούμενο κατά τον Νόμο έννομο συμφέρον και η παρούσα αναφορά είναι νόμιμη, βάσιμη και αληθής.
     Επειδή, η σημερινή δυσμενής οικονομική κατάσταση δεν επιτρέπει να χορηγούνται αδικαιολόγητες και άσκοπες παροχές ή «άκοπες» βουλευτικές αποζημιώσεις.  Ειδάλλως τα οικονομικά βάρη, που καλούμαστε να επωμιστούμε όλοι,  είναι ασύμμετρα άνισα και συνεπώς άδικα.

                                                       ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
                                                                        ΖΗΤΩ
         Να εξετάσετε την παρούσα και για τις κατά κρίση Σας νόμιμες ενέργειες.

                   Μετά τιμής

            Παναγιώτης Δ. Σταμάτης

             Πλωτάρχης ε.α.  ΠΝ

Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2015

Πόσο ανίκανοι, πόσο αφερέγγυοι




Χρήστος Γιανναράς ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Πόσο ανίκανοι, πόσο αφερέγγυοι

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:EΠIΦYΛΛIΔA
Αυτή τη φορά η προεκλογική περίοδος είναι βραχύτατη, δεν υπάρχει χρόνος για να μελετηθεί μεθοδικά η χάραξη εκλογικής στρατηγικής των κομμάτων. Βέβαια, και όταν υπάρχει χρόνος, η στρατηγική είναι μάλλον είδος άγνωστο στον ελλαδικό πολιτικό βίο, προεκλογικά την αναπληρώνουν «επί χρήμασι» οι επαγγελματίες του εντυπωσιασμού. Τα κόμματα πουλάνε μόνο εντυπώσεις και η οργανωμένη πώληση εντυπώσεων είναι χρυσοπληρωμένο επιτήδευμα άσχετο με την πολιτική. Για τους επαγγελματίες της πλύσης εγκεφάλου των μαζών οι επαγγελίες διακυβέρνησης της χώρας και οι επαγγελίες αποτελεσματικότητας απορρυπαντικών αποβλέπουν στον ίδιο στόχο: Να κερδίσουν πελάτες, όχι να πληροφορήσουν πολίτες.

Οι πληροφορίες που έχουμε οι ψηφοφόροι για την πολιτική που θα ασκήσουν τα κόμματα αναλαμβάνοντας την εξουσία, είναι συνήθως άκρως ανεύθυνες και αναξιόπιστες: Τα κρατικά ΜΜΕ υπηρετούν, δίχως προσχήματα ή ενδοιασμούς, την κυβερνητική προπαγάνδα και τα ιδιωτικά ΜΜΕ τη «διαπλοκή» των ιδιοκτητών τους με τα κόμματα. Η απολυταρχία των ΜΜΕ μοιάζει να έχει περιορίσει στο ελάχιστο (ή να έχει πλήρως εξαφανίσει) τις δυνατότητες να σχηματίσει ο πολίτης έγκυρη κριτική άποψη για τη σοβαρότητα των κομματικών προεκλογικών επαγγελιών.

Εχει σημασία για τη διαχείριση της ζωής μας και του μέλλοντος των παιδιών μας η επίγνωση της σχετικότητας πια των εκλογών: Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι όλο και πιο άσχετο με τη λαϊκή βούληση και ανάγκη, είναι δείχτης της επιδεξιότητας των κομμάτων στην απάτη και αφορμή ψυχολογικής εκτόνωσης των πολιτών. Πώς να κρίνουν οι πολίτες και να αξιολογήσουν ποιότητα, όταν η πληροφόρησή τους είναι παγιδευμένη και η κριτική λειτουργία σε ολική έκλειψη από τον κοινό βίο; Οταν δεν υπάρχει πτυχή της συλλογικής μας συνύπαρξης όπου να κρίνεται η ποιότητα, να αξιολογούνται οι ικανότητες και το ήθος, να καταξιώνεται η αριστεία, να τιμάται η ανιδιοτέλεια, γιατί τα κόμματα να αποτελέσουν εξαίρεση; Στην ελλαδική κοινωνία σήμερα δεν λειτουργεί ούτε καν βιβλιοκριτική, οι βιβλιοκρισίες συναρτώνται από τα ποσά που διαθέτουν οι Εκδότες στον Τύπο για διαφήμιση. Η ένταξη και η εξέλιξη στην πανεπιστημιακή ιεραρχία εξασφαλίζεται, πολύ συχνά, με κριτήρια όχι ακαδημαϊκά. Επίσημες βραβεύσεις και παρασημοφορήσεις έχουν αυτονόητα αποσυνδεθεί από την τιμή που αποδίδει μια κοινωνία στην ανθρώπινη ποιότητα.

Απομένει, ίσως, ο εξωθεσμικός (περιθωριακού ενδιαφέροντος) λόγος για να τολμάει «ερωτήσεις κρίσεως»: συγκριτικής αξιολόγησης αρχηγών και κομμάτων που διεκδικούν την ψήφο μας. Να διερωτάται, λ.χ.: Πόσο δύσκολος πολιτικός αντίπαλος είναι για τον κ. Σαμαρά ο κ. Τσίπρας – και το αντίστροφο. Ποια τα μειονεκτήματα του καθενός και ποιο υστέρημα συνεπάγονται για τη διαχείριση των κοινών. Πώς αξιολογούνται συγκριτικά οι ικανότητες των δύο μονομάχων να εκτιμούν την ποιότητα, να ιεραρχούν προτεραιότητες, να λειτουργούν επιτελικά, να θέτουν ουσιώδεις στόχους και να τους υπηρετούν με συνέπεια αδιαφορώντας για την επιπόλαιη δημοφιλία.

Η απλή και απροκατάληπτη λογική λέει ότι για τον κ. Σαμαρά ο κ. Τσίπρας είναι εύκολος, πολύ εύκολος αντίπαλος. Ηταν συμπτωματικός αρχηγός ενός συμπιληματικού πολιτικού σχηματισμού καθηλωμένου στο 4,7% της προτίμησης των ψηφοφόρων. Και τον κατέστησαν κόμμα εξουσίας, διεκδικητή της πρωθυπουργίας με εκτίναξη στο 27% της λαϊκής προτίμησης, ποιοι παράγοντες; Μα, ολοφάνερα, η οργή και αγανάκτηση του λαού, η αηδία του για τη χαμέρπεια, την ασυνέπεια, την ανικανότητα του διδύμου Βενιζέλου - Σαμαρά.

Είναι περισσότερο από φανερό ότι ο κ. Τ. έχει φυσικά προσόντα που ο κ. Σ. τα στερείται. Εχει παρουσιαστικό ηγέτη και λόγο χυμώδη, υποβλητικό, ενώ οι νευροσπαστικές χειρονομίες και η επιτηδευμένη έκφραση είναι το Βατερλώ του κ. Σ. Δεν παύει ωστόσο ο κ. Τ. να είναι ένα τυπικό «παιδί του κομματικού σωλήνα»: χωρίς σοβαρή προετοιμασία και συγκρότηση για την άνοδο σε θέσεις κορυφαίας ευθύνης, χωρίς ωρίμανση σε προσωπικές επιλογές, πολιτικές και κοσμοθεωρητικές, επίπονα συγκροτημένες.

Αλλά το βασικότερο μειονέκτημα του κ. Τ. είναι ότι βρέθηκε στην κορυφή ενός πολυσυλλεκτικού σχηματισμού χωρίς ραχοκοκαλιά που να τον μορφοποιεί σε κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υποπροϊόν διασπάσεων του «ευρωκομμουνισμού» στην Ελλάδα: Των πρώτων εκείνων μαρξιστών που είχαν την οξυδέρκεια και την τόλμη να αποκηρύξουν τον ολοκληρωτισμό του σοβιετικού μοντέλου, χωρίς όμως να έχουν και το κουράγιο να οδηγήσουν την αμφισβήτηση ώς το μεδούλι της κοινής ιστορικο-υλιστικής ραχοκοκαλιάς μαρξισμού και αχαλίνωτου καπιταλισμού.

Ετσι τα προσωπικά ηγετικά προσόντα του κ. Τ. αχρηστεύονται από τον τρόμο που γεννάει στους σκεπτόμενους πολίτες το αλαλούμ των ποικιλιών ιδεοληψίας του «ριζοσπαστικού» συνασπισμού των συντρόφων του. Τρέμει ο κάθε νουνεχής πολίτης ψάχνοντας στη λίστα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για να φανταστεί ποιος θα μπορούσε να χρισθεί υπουργός Εξωτερικών, ποιος υπουργός Παιδείας, ποιος θα οργανώσει Δημόσια Διοίκηση με προτεραιότητα να τεθεί το κράτος στην υπηρεσία του πολίτη και όχι των αδίστακτων μαφιόζων του «συνδικαλισμού».

Δυστυχώς, η απλή και απροκατάληπτη λογική λέει, ταυτόχρονα, ότι στην αναμέτρηση των μονομάχων, ο κ. Σαμαράς είναι επίσης εύκολος, πολύ εύκολος αντίπαλος για τον κ. Τσίπρα. Η αναμέτρηση γίνεται μεταξύ μικρών αναστημάτων, που σημαίνει ότι, όποιος κι αν υπερισχύσει, οι προδιαγραφές του αποκλείουν την ελπίδα σωτηρίας της χώρας. Η Ελλάδα ψυχορραγεί και οι δυο «θεραπευτές» που διαγκωνίζονται στο προσκέφαλό της, ποιος θαυματουργικά θα την γιάνει, είναι: ο ένας δοκιμασμένος και αποδεδειγμένα ολίγος ή ανίκανος, ο άλλος αδοκίμαστος και χωρίς εχέγγυα σοβαρότητας.

Οικονομολόγοι που σέβονται τον εαυτό τους και την επιστήμη τους, αποδείχνουν με νούμερα το χάος στο οποίο έχει βυθιστεί η ελληνική οικονομία με την ηλίθια, μικροκομματική πολιτική που άσκησε το δίδυμο Σαμαρά - Βενιζέλου στα δυόμισι χρόνια της εξουσίας του. Κι εμείς οι πολλοί, δεν ξέρουμε νούμερα, αλλά ψηλαφούμε γεγονότα: Την ψυχανώμαλη εμμονή να περισωθεί, με οποιοδήποτε τίμημα, το πελατειακό κράτος, να μπουκώνονται ακόρεστα οι χρυσοκάνθαροι «νταβατζήδες», να εξοντώνεται μεθοδικά η «μεσαία τάξη», οι άνθρωποι της τόλμης και της δημιουργίας, η ραχοκοκαλιά της παραγωγικότητας. Ψηλαφούμε το πείσμα του «διδύμου» να αποκλειστεί κάθε ανασύσταση του κράτους με γνώμονα την αξιοκρατία, να μη λυτρωθεί ποτέ ο συνδικαλισμός από την κομματική μαγαρισιά και δυσωδία, να μείνουν τα πανεπιστήμια και τα σχολειά κάτω από τον ζυγό του πρωτογονισμού των κομματικών νεολαιών.

Δυστυχώς το αίμα που απαιτούν οι ιστορικές αλλαγές, είναι συνήθως αίμα αθώων. Οχι όσων κακούργησαν αδίστακτα σε βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων...
Έντυπη

Τα καλύτερα παϊδάκια της Αττικής !

Τα καλύτερα παϊδάκια της Αττικής !

Το διαδικτυακό κρεατο-σαφάρι του «α» για τα καλύτερα παϊδάκια της Αττικής είχε πραγματικά πολλές συμμετοχές κι επίσης πολύ ψαχνό. Εσείς τα ξεκοκαλίσατε και τα επιλέξατε ως κορυφαία, εμείς τα ξανατσεκάραμε και αναμεταδίδουμε, για να δοκιμάσετε και τα υπόλοιπα της πρώτης δεκάδας.


Εντάξει, τι να πει κάποιος για τα ­παϊδάκια; Αυτονόητα δυνατό χαρτί στο οπλοστάσιο της σχάρας, από τις εμβληματικές ελληνικές λιχουδιές, είναι κανονικό κρεατοφαγικό δόγμα. Με το που φτάνουν στο τραπέζι ενστικτωδώς θέλεις να βάλεις χέρι. Βάλε, γιατί αν τα θέλεις κομψευόμενα­, με μαχαιροπίρουνο, χάνεις τη μισή χαρά­. Ψημένο σε δυνατή θράκα, το κρέας σχηματίζει εκείνη τη φοβερή κρούστα που κρατάει το ψαχνό ζουμερό, το λιπάκι λιώνει στο στόμα, το να τραγανίζεις το κοκαλάκι –η διάσημη κίνηση… φυσαρμόνικα– είναι σκέτη ζημιά. Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στη γαργαλιστική μυρωδιά μιας πιατέλας γεμάτης λαχταριστά πλευράκια (γιατί αυτά είναι τα καθαρά παϊδάκια ).

 «Ρεμούτσικο»
«Ρεμούτσικο»
Τουλάχιστον αυτό δείχνουν οι 1.938 απαντήσεις στον online διαγωνισμό του «α», μέσω του οποίου σας καλέσαμε να δοκιμάσετε και να ψηφίσετε τα παϊδάκια της πρωτεύουσας και των περιχώρων που θεωρείτε κορυφαία. Άλλοι ψήφισαν Καλύβια, άλλοι Θησείο, άλλοι Πάρνηθα, άλλοι Άγιο Δημήτριο… Παρακάτω θα διαβάσετε για τις δέκα ταβέρνες που ξεχώρισαν σε αυτό το κρεατο-γαστρονομικό σαφάρι, με σειρά προτεραιότητας, ακριβώς όπως τις ανέδειξαν οι συμμετέχοντες. Τις ξανατσεκάραμε μία-μία. Οι σχάρες δουλεύουν στο φουλ και οι μαέστροι στέκονται με τη λαβίδα από πάνω…

1.ΡΕΜΟΥΤΣΙΚΟ (ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ) Ο Κώστας Δήμας μετέτρεψε από ανάγκη το 1982 το πατρικό του σπίτι με τους στάβλους στη Δάφνη σε ταβέρνα, η οποία με τα χρόνια απέκτησε φανατικούς οπαδούς. Ειδικά μετά την κριτική που δημοσίευσε εκείνα τα πρώτα χρόνια το «α» έγινε χαμός. Μπαίνοντας, φάτσα-κάρτα στην πόρτα, το ψυγείο με τα κρέατα και τα αραδιασμένα παϊδάκια σού δίνει το μήνυμα. Τα αρνίσια έρχονται πολύ περιποιημένα, με το λιπάκι τους να τραγανίζει όμορφα. Της προβατίνας ακόμη καλύτερα, με θεάρεστο λιπάκι και το ροζ –χάρη στο σωστό ψήσιμο– κρέας τους να θυμίζει μυρωδάτο μοσχάρι.

Tip
 Τα τραγανά τυροπιτάκια με την πιπεράτη κοπανιστή, παρότι γυαλίζουν, δεν είναι καθόλου λαδερά. Ίσα ίσα είναι ξεροτηγανισμένα και θυμίζουν μαμά, όπως και τα εξίσου νόστιμα παστουρμαδοπιτάκια.


2.TO ΣΤΕΚΙ ΤΟΥ ΗΛΙΑ (ΘΗΣΕΙΟ ) Δεν είναι ένα. Είναι δύο, αμφότερα στον πεζόδρομο που συνδέει Θησείο και Πετράλωνα, παράλληλα με τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Ο Ηλίας Κολόβης άνοιξε το στέκι του το ’81, στο κομμάτι που λέγεται Θεσσαλονίκης, και το ’92 επεκτάθηκε στη συνέχειά της, την Επταχάλκου. Πάντα­ οικογενειακή υπόθεση, με τον ίδιο και την κόρη του Σπυριδούλα από τη μία, σε ένα κηπάκι ανάμεσα στον μικρό και τον μεγάλο Άγιο Αθανάσιο, και τον Χρόνη και τη Μαρία, τα άλλα του παιδιά, από την άλλη, στο πλακόστρωτο κάτω από τις ελιές, τις μουριές και τις κουτσουπιές, με τους σερβιτόρους να κάνουν… ντρίμπλες όταν διασταυρώνονται με ποδηλάτες και περιπατητές με σκύλους την ώρα που φέρνουν παϊδάκι φοβερό, ζουμερό, με τραγανό λιπάκι, μπιφτέκι μυρωδάτο, σαν σπιτικό, χειροποίητες πατάτες και χοντρόκοκκη φάβα.

Τip Η αρνίσια συκωταριά λαδορίγανη «λέει». Λιτή, απέριττη και πεντανόστιμη.


3.ΚΡΗΤΙΚΟΣ (ΚAΝΤΖΑ ) Η οικογένεια Δογιάκη έφερνε στην Κάντζα κόσμο από όλη την Αθήνα και προ αστικοποίησης των πέρα του Υμηττού περιοχών, όταν η ταβέρνα τους ήταν στη μέση του πουθενά. Στην υπερυψωμένη αυλή με τις γαρδένιες και τις καμέλιες το άρωμα εξοχής κάνει κρεσέντο, αλλά η τσίκνα τσίκνα: ο Νίκος Δογιάκης, που από πιτσιρίκι βρισκόταν δίπλα στον πατέρα του, πλέον έχει αναλάβει τα ηνία μαζί με τον αδερφό του Σταύρο. Βρίσκεται πάντα πάνω από τη σχάρα με την τσιμπίδα και ψήνει παϊδάκια- αστέρια με ευχάριστη λιπαρότητα και άρωμα μετρημένο. Μαέστρος…

Τip Δοκίμασε την κόντρα με το λιπάκι της, που λιώνει στο ψήσιμο και τη γεμίζει νοστιμιά.


4.Ο ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ (ΚΑΛΥΒΙΑ ) Ξεκίνησε σαν «Βλαχοπούλα» τη δεκαετία του ’60 από τον κτηνοτρόφο Αθανάσιο Ράπτη και μετονομάστηκε σε «Χριστόφορος» όταν ανέλαβε τα ηνία ο γιος του. Από τις πιο παλιές και διάσημες ταβέρνες των Καλυβίων, έχει εξελιχτεί τα τελευταία δέκα χρόνια σε ένα τεράστιο μαγαζί που το καλοκαίρι καθίζει χίλια και πλέον άτομα. Το παϊδάκι της προβατίνας του μεταξωτό και άψογα ψημένο και τα αρνίσια παϊδάκια του τραγανά και ζουμερά. Τα κρέατα έρχονται κυρίως από τη Μυτιλήνη και άλλα νησιά.

Tips Το εξαιρετικό μπιφτέκι του έχει διαστάσεις… πίτσας και είναι χοντρόκοκκο και πεντανόστιμο, φτιαγμένο από 70% μοσχαρίσιο και 30% αρνίσιο κιμά. Πηγαίνετε καλύτερα τις καθημερινές.


5.ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ (ΚΑΛΥΒΙΑ ) Έτσι το βάφτισαν το ’91 που το άνοιξαν ο Ανδρέας Κόλλιας­ και ο Κώστας Καρακασίλης, από τον τριγωνικό κόμβο που υπήρχε παλιότερα μπροστά στο μαγαζί. Ο Καρακασίλης είχε μεγάλη ιστορία πίσω του ως χασάπης προτού συνεταιριστεί με τον Κόλλια στο «Τρίγωνο». Το παϊδάκι του καθαρό, ωραία ψημένο, με το λιπάκι του να τραγανίζει. Το παϊδάκι προβατίνας θυμίζει κόκκινο κρέας (ζητήστε να μείνει ροζ ). Τα αρνιά και τα κατσίκια έρχονται από τη Μυτιλήνη και τα μοσχάρια από τη Θράκη.

Tips Νοστιμότατο, τεράστιο μπιφτέκι με χοντρόκοκκη υφή ζυμωμένο με ντομάτα, εξαιρετικές στρογγυλές τηγανητές πατάτες και άψογα τηγανητά κολοκυθάκια. Τα τραπέζια κάτω από τα πεύκα είναι πιο ατμοσφαιρικά.


6.Ο ΣΠΑΝΟΣ (ΚΑΤΩ ΠΑΤΗΣΙΑ ) Από το 1981 ο «Σπανός» είναι γνωστός σε ολόκληρη την Αθήνα για δύο εδέσματα: τα παϊδάκια και τα σαλιγκάρια. Τα βρίσκεις ακόμη απαράλλαχτα σε ποιότητα και νοστιμιά στην ησυχία ενός συνοικιακού δρόμου στα Πατήσια: τα παϊδάκια είναι λεπτοκομμένα και λαχταριστά (το κρέας το προμηθεύονται από τη Βορειοδυτική Ελλάδα ), ενώ τα σαλιγκάρια είναι βουτηγμένα σε μια γλυκιά κόκκινη σαλτσούλα. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν προβατίνα, κοντοσούβλι με αρνίσια μπόλια για να μη βγαίνει στεγνό, ενώ η κ. Γεωργία, κρατώντας μυστικές τις συνταγές της, φτιάχνει φοβερή τυροκαυτερή, αρωματικούς κολοκυθοκεφτέδες, τυροπιτάκια με πολύ πλούσια γέμιση και λευκαδίτικη λαδόπιτα. Η απλή, φωτεινή­ αυλή με το νησιωτικό δάπεδο προσφέρεται για παρεΐστικη χαλάρωση, ενώ η χειμωνιάτικη σάλα είναι διακοσμημένη με αυθεντικά λαογραφικά αντικείμενα.

Tip Τα σαββατοκύριακα να ζητήσετε οπωσδήποτε το αγρινιώτικο κοκορέτσι.


7.ΠΙΠΙΝΙΟΣ (ΣΤΑΜΑΤΑ )Θεαματική υποδοχή κάθε Πέμπτη με μια λαχταριστή προβατίνα στη σούβλα στην αυλή (εδώ το βράδυ θέλεις ζακετάκι, ενώ η Αθήνα καίγεται ). Όλες τις ημέρες, δίπλα στα διάσημα λεπτοκομμένα παϊδάκια από αρνάκι γάλακτος –το κρέας έρχεται από Αγρίνιο και Αμφιλοχία–, κοκορέτσι, μπιφτέκι και τα υπόλοιπα κλασικά στα κάρβουνα, γάστρες με κατσικάκι ή αρνί και πατάτες πραγματικό λουκούμι. Όσο για τα ορεκτικά, τυρόπιτα Πινινιός στο τηγάνι, τούρμπο δικό τους τζατζίκι, νόστιμα κολοκυθάκια και καλό κρασί από τα αμπέλια τους στον Μαραθώνα. Κεράσματα στο τέλος με γιαούρτι και μέλι ή παγωτό με φρούτα. Από το 1992 ο Παναγιώτης και ο Θοδωρής Τσούκας γράφουν σταθερά value for money ιστορία αυθεντικής, έντιμης κρεατοφαγίας.

Tip Οι τεράστιες παραδοσιακές χάλκινες γάστρες (σαν την τσερέπα ), οι οποίες σκεπάζουν πυρωμένες τα ταψιά με το κρέας που σιγοψήνεται στα κάρβουνα. Και μόνο που τις βλέπεις…


8.ΤΟ ΤΖΑΚΙ (ΠΟΛΥΔEΝΔΡΙ ) Στην πλατεία του χωριού, με δροσερή αυλή έξω, ζωγραφιές από το αναγνωστικό «Τα καλά παιδιά» στη σάλα με τα μωσαϊκά και σέρβις-εξπρές. Τεράστιες μερίδες, ωραίο ελαιόλαδο στα χόρτα, υπέροχη φέτα που μοσχοβολάει βούτυρο και βουνά από χειροποίητες πατάτες. Τρυφερά αρνίσια παϊδάκια αλλά και προβατίνας, συμπαθητικό λουκάνικο, καλό φιλέτο κοτόπουλο, μπριζόλες χοιρινές και μοσχαρίσιες αλλά και –η έκπληξη– μια τέλεια μοσχαρίσια σπαλομπριζόλα θεόρατη, πεντανόστιμη και άψογα ψημένη: ροζ από μέσα, με δύο χιλιοστά λαχταριστής καστανής θωράκισης απέξω. Μηδέν επιδόρπια – από το 1975 που άνοιξε υπηρετεί τη hardcore κρεατοφαγία και μόνο.
Tip Φοβερό το ζυμωτό ψωμί, το οποίο έρχεται καψαλισμένο σε φέτες-παντόφλες.


9.ΑΓΙΟΣ ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ ΙΙ (ΒΑΡΥΜΠΟΜΠΗ ) Ίδιο ύφος με την πρώτη ξακουστή ταβέρνα που έφτια­ξε ο Παναγιώτης Καλομηνίδης στον Άγιο Μερκούριο, με έδρα από το 2009 στη Βαρυμπόμπη, μέσα στη δροσιά της δασωμένης ανατολικής πλευράς της Πάρνηθας, βλέπει από ψηλά «πιά­το» την Αθήνα – μέχρι τη θάλασσα. Εξαιρετικά τα παϊδάκια με ξεροψημένο λιπάκι και μια γερή μπουκιά νοστιμότατο κρεατάκι στην άκρη, πολύ μαλακή μοσχαρίσια γάλακτος, χοιρινή μπριζόλα, ζουμερή συκωταριά στο τηγάνι και στιβαρή σπαλομπριζόλα από τον Γιώργο στην ψησταριά. Πολύ καλό τηγάνι στις υπέροχες πατάτες –τις κόβει ο παππούς της οικογένειας– και τα κολοκυθάκια, δική τους ωραιότατη πικάντικη τυροκαυτερή αλλά και πιπεριές Φλωρίνης.

Tip Το υπέροχο τυροπιτάρι (ποντιακό πισίο ) με ζυμάρι από ψωμί και άφθονη φέτα, τηγανισμένο άψογα και σε XL μέγεθος.


10.ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΤΟΣ (ΠΑΓΚΡΑΤΙ ) Στα διαλείμματα των φοιτητικών μας διαβασμάτων πεταγόμασταν στον «Γιώργο» για κολοκυθάκια με αβγολέμονο ή μακαρόνια με κοκκινιστό. Ο κ. Γιώργος έδωσε τη σκυτάλη στην κόρη του, η οποία επανέφερε το παλιό όνομα του χώρου, προτού αρχίσουν να τον δουλεύουν οικογενειακώς στις αρχές του ’90, αλλά δεν άλλαξε τα καλοφτιαγμένα μαγειρευτά, όπως και τη σχάρα που βγάζει παϊδάκια με μια χορταστική μπουκιά κρέατος και τραγανό λιπάκι, μπριζόλες χοιρινές και μοσχαρίσιες σωστά ψημένες και καταπληκτικό συκώτι – τα απολαμβάνεις στα τραπέζια στο πεζοδρόμιο ή στη σάλα με τις σκαμπρόζικες τοιχογραφίες του Doris.

Tip Δοκιμάστε σκόρδο τουρσί ή ξινούτσικο βασιλοτύρι.

Από  ,  ,  ,  - 26/06/2014 PHGH: ATHINORAMA

Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2015

Νομικό Συμβούλιο του Κράτους: Χωρίς περιορισμό τα κατοικίδια σε μονοκατοικίες και διαμερίσματα


    Νομικό Συμβούλιο του Κράτους: Χωρίς περιορισμό τα κατοικίδια σε μονοκατοικίες και διαμερίσματα
    Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους με γνωμοδότηση του βάζει τέλος στις αυθαιρεσίες των δημόσιων υπηρεσιών που παρέβλεπαν ότι ο νόμος 4039/2012 ορίζει πως δεν υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των κατοικίδιων, που μπορούμε, να έχουμε σε διαμερίσματα και τις πολυκατοικίες.
    Περιορισμός τίθεται μόνο αν ο κανονισμός της πολυκατοικίας στην οποία μένουμε, απαγορεύει την φιλοξενία ζώων. Σε αυτή την περίπτωση προβλέπεται η φιλοξενία μόνο δύο ζώων ανά διαμέρισμα.
    Αυτό έρχεται να γνωμοδοτήσει και το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους. Αυτή η διευκρίνιση κατέστη δυνατή μετά τις επιστολές της Πανελλαδικής Φιλοζωικής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας (Π.Φ.Π.Ο.) προς το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και το Υπουργείο Υγείας και η οποία και κατέθεσε σχετικό ερώτημα.
    Όπως επισημαίνει η Π.Φ.Π.Ο. οι υγειονομικές υπηρεσίες, παρά το γεγονός ότι ο νόμος 4039/2012 αναφέρει ξεκάθαρα ότι μπορεί να έχει κάποιος όσα ζώα θέλει (αρκεί να τηρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 8) έκαναν ελέγχους βασιζόμενες στην Υπουργική Απόφαση Υιβ/2000/1995, η οποία αναφέρει πως επιτρέπεται να έχεις μόνο δύο σκύλου, δύο γάτες, ή έναν σκύλο ή μία γάτα.
    Στις αναφορές τους οι αρμόδιες υπηρεσίες ζητούσαν παρανόμως - όπως αποδεικνύεται - από τα Αστυνομικά Τμήματα των περιοχών να μεριμνήσουν για την απομάκρυνση των επιπλέον ζώων!
    Η προσφυγή της Π.Φ.Π.Ο. βάζει τέλος σε αυτή την αυθαιρεσία τους. Με την πρόσφατη απόφαση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (υπ’ αριθμόν 102/2013), γνωμοδοτείται το αυτονόητο, ότι δηλαδή το άρθρο 17 της Υπουργικής Απόφασης Υιβ/2000/1995 δεν ισχύει πλέον μετά την ψήφιση του νόμου 4039/2012.
    Η Π.Φ.Π.Ο. τονίζει αναφορικά με αυτή τη θετική εξέλιξη: «η ομοσπονδία μας με παρεμβάσεις της για το θέμα αυτό κατόρθωσε να σταματήσει την αυθαιρεσία αυτή των καρεκλοκένταυρων των Υγειονομικών Υπηρεσιών, θύματα της οποίας υπήρξαν πολλές δεκάδες πολιτών. Κοντολογίς η απόφαση μετά από το ερώτημα της Π.Φ.Π.Ο. είναι: “Δεν υπάρχει κανένας αριθμητικός περιορισμός εκτός και αν υπάρχει κανονισμός πολυκατοικίας, στην οποία περίπτωση επιτρέπονται μόνο δύο”»

    Πηγη: www.zoosos.gr